Może za dużo wymagam?

Pytanie niby banalne, aczkolwiek bardzo trudne. Czy mnie szanuje? Wydaje mi se że tak, ale nie czuje się dla niego ważna. Chciałabym być na pierwszym miejscu a nie na którymś z kolei. Coraz częściej zastanawiam się dokąd to wszystko zmierza, chociaż w głębi nie chce tak myśleć, bo zależy mi na nim. Ale nie wiem ile tak wytrzymam. Mówi, że kocha, ze jestem dla niego najważniejsza, że udowodni mi że jestem jego oczkiem w łowie, ale że potrzeba na to czasu. I ciągle to słyszę a nic się nie zmienia. W tym związku ja myślę najpierw zawsze myślę o nim, a on o sobie.. Momentami czuję, ze zginęła jakaś cześć mnie.

Margolinka - to że za bardzo jestem wpatrzona w niego, to może coś w tym być, tylko nie chce tak dalej, ale nie umiem tego przerwać, to tak jakby jakaś niewidzialna nic mnie przy nim trzymała.
Jasne, spotykam się ze znajomymi, ale chce też żebyśmy wychodzili z moimi znajomymi - i wychodzimy, a z jego nie, a chciałabym, bo skoro są oni dla niego tacy ważni ( tak przymuszam, skoro ciągle się z nimi spotyka) to też bym chciała bardziej ich poznać. I nie, nigdy nie odmówiłam mu spotkania, bo widujemy się ( moim zdaniem rzadko ) i ustawiam spotkania tak, żeby spotkać się nim i ze znajomymi.
A czasem jak mówię mu czy może chociaż jeden dzień podczas weekendu mi poświęcić a nie wszystkie trzy widzieć się ze znajomymi to on do mnie np. że poprzedni weekend widzieliśmy se dwa dni i nie rozumie problemu.

Też mam wrażenie, że myśli, że jestem "zaklepana" i nie musi się już starać.
Tak jak piszesz to nie umiem - może jestem głupia i tyle. Tylko,że chce spędzać z nim każdą wolną chwilę. Nie umiem się przeciwstawić jak mówi, że np. jutro ma czas - to robię tak, żebyśmy się widzieli. Czuje, że jestem na każde jego zawołanie i chce to zmienić ,ale mi to totalnie nie wychodzi.

Ale jak to zmienić? Jest on jedyną osobą jaką mam i na niego przelewam całe moje uczucie. Nawet teraz jak jest ze znajomymi siedzę i czekam, ąz się odezwie, bo obiecał..
momentami zastanawiam się czy jest tu co ratować. czasem słowa które mówi bolą.
że żałuje, że do mnie zadzwonił,
że żałuje, że powiedział mi prawdę,
a po alkoholu kompletnie mu odbija..

A czy to normalnie, że boje się otworzyć tak kompletnie przy nim?
Może robie wszystko tak jak on chcia bo boje się, ze go strace, a nie chce tego. Chce żeby był szczęśliwy..

Nie wiem co robi, zastanawiam się od paru minut i nic mi nie przychodzi do głowy.. Kocha mnie? Może w trochę inny sposób niż bym tego oczekiwała, ale kocha. Jak się ze mną spotyka, to mówi, że jestem najważniejsza, przytula, daje mi swoje ciepło..  Czy jestem szczęśliwa? Na pewno byłam i to bardzo. Nikogo nigdy nie darzyłam takim uczuciem, a to jest mój drugi taki prawdziwy związek.

Nie czuje się tą najważniejszą. Czuję, że jestem GDZIEŚ w jego życiu, ale to na pewno nie jest pierwsze miejsce. Właśnie mówię mu to, że nie czuje tego, żeby mi to udowodnił, a on na to że potrzeba czasu. Rozumiem, ale ciągle jest to samo, Nawet nie jest zrobiony krok w tą dobrą stronę. Jak powiedziałam mu z 2/3 tygodnie temu, że obiecał mi weekend wspólny, że obiecał, że będzie inaczej, to najpierw powiedział, że już nigdy mi nic nie obieca, a później, że wszystko będzie inaczej od poniedziałku.. ale nie powiedział którego, bo nadal się go nie doczekałam. cały czas jest to samo. cały czas się wkurzam, że wszystko jest ważniejsze ode mnie, on mówi, ze tak nie jest, a ja czuje swoje a on na to? - " to źle czujesz". Obiecał mi że w weekend 22/24 marca wyjedziemy na weekend i co? NIeee, bo mecz jest a przecież reprezentacja meczu codziennie nie gra. I gdyby chociaż chciała, żebym z nim poszła obejrzeć do pubu ten mecz.. nic z tych rzeczy.
Są momenty, kiedy jestem szczęśliwa, kiedy fajne mi przy nim, ale niestety tych momentów jest coraz mniej. Kocham go, ale przestaje to wytrzymywać, bo nic się nie zmienia. Coraz częściej ten związek przynosi mi łzy. Bo jak się wkurze, powie mi coś głupiego i przekręci wszystko tak że to moja wina...

Anastasia, zacznij żyć swoim życiem. Zacznij sama dla siebie być najważniejsza. Odsuń trochę tego egoistę na bok, może wtedy się ocknie i zdziwi... że jednak może stracić wiele. Nie zgadzaj się na takie traktowanie, bo Ty tak samo zasługujesz na szczęście jak i on.