Nie umiem się cieszyć, kiedy partner dostosowuje się do moich próśb

Nie wydaje mi się, że to chodzi o egoizm, bo takie sytuacje są raczej rzadkie, a chyba w każdym związku zdarza się coś, o czym powinno się porozmawiać i coś zmienić. Ja też często dostosowuję się do jego próśb, przecież nie jest tak, że ja siedzę i żądam, a on biedny spełnia moje zachcianki. No i piszę po to, żeby to w sobie zmienić, ale nie to, że w ogóle coś mi czasem przeszkadza, bo tak jak mówiłam, w każdym chyba związku znajdzie się coś, gdzie trzeba pójść na kompromis czy posłuchać drugiej strony i tak samo ja to robię dla niego, ale to, że jeśli prośba wychodzi ode mnie i on ją spełnia, to ja nie umiem do tego normalnie podejść...

Z tą wyobraźnią i większą otwartością, to chyba racja. Ciężko mi się przed kimś otwierać i nie potrafię często przyznać, że coś mnie zabolało, chociaż z tym akurat powoli idzie do przodu - może dlatego, że mój partner nie ma problemu, żeby powiedzieć mi, że go czymś zraniłam, więc ja też powoli dochodzę do etapu, że coś mnie boli czy sprawia przykrość, a nie tylko "denerwuje" czy "złości", bo wcześniej łatwiej mi było tak powiedzieć, niż przyznać się do tego, że potrafi mnie zranić.

Normalne podejście wg mnie - jeśli proszę o zmianę czegoś, czyli w domyśle chcę, żeby coś się zmieniło, to kiedy on spełni moją prośbę, powinnam być zadowolona, bo teoretycznie "osiągnęłam swój cel" - jakkolwiek może to nie brzmieć dobrze jeśli chodzi o związek. 
Tymczasem jeśli np. ja mu powiem (zw. na odległość), że mi go brakuje, że ma dla mnie dużo mniej czasu niż kiedyś, mimo że ma teraz 2 tygodnie wolnego i że jeśli ja zawsze zaczynam rozmowę, a on ostatnio prawie nie odpisuje/praktycznie nie dzwoni/nie zawsze odbiera (np. "bo mecz", co kiedyś nie było problemem, bo oglądał mecze, rozmawiając ze mną na skype i to sam dzwonił, poza tym mecz nie trwa całego dnia), to on dostosowuje się do mojej prośby, a ja mam dalej jakieś wewnętrzne rozżalenie, że on sam nie potrzebuje tych rozmów, że robi to tylko dla mnie, czuję się, jakbym go zmuszała do Bóg wie jakiego poświęcenia. No jakbym hm... chciała, żeby to on chciał sam z siebie rozmawiać, a nie robił tego tylko na moją prośbę. No i właśnie to dla mnie jest dziwne, bo na logikę to powinnam docenić to, że bierze pod uwagę moje potrzeby i robi coś dla mnie.
Zresztą to tylko przykład, wcześniej w normalnych związkach (nie na odległość) w analogicznych sytuacjach czułam się podobnie, tyle że raczej staram się tego nie okazywać, tylko poczekać, aż mi przejdzie.

Hahahaha . No dobra, może głupio to zabrzmiało, ale nie do końca o to chodziło xD. Aż jak to przeczytałam, to się zaczęłam śmiać, bo rzeczywiście tak to może wyglądać.

Chodzi mi o coś innego. Nie chcę, żeby zgadywał, kiedy mam ochotę iść na zakupy, dostać kwiaty, co chcę zjeść itd. I absolutnie nie przeszkadza mi, jeśli to zaproponuję, a on nie chce, bo rozumiem, że nie musi odgadywać moich myśli, spełniać wszystkich zachcianek i być na każde zawołanie.

To, co napisałam, dotyczy spraw takich, na których obydwóm osobom w związku powinno zależeć. Nie czułabyś się dziwnie, gdyby Twój partner przez miesiąc nie miał czasu z Tobą porozmawiać chociaż przez godzinę, gdzie wcześniej sam inicjował wielogodzinne rozmowy praktycznie codziennie? To jest właśnie takie coś, gdzie przeszkadza mi samo to, że on tego nie chce, nie potrzebuje. I to nie jest tak, że wymyślam coś sobie, a on naprawdę nie ma czasu - kiedy musiał wstawać co rano o 7, a chciał rozmawiać, to czasem ja go wyganiałam po nocy do łóżka, żeby się wyspał. Z kolei teraz, kiedy ma 2 tygodnie wolnego, a nie rozmawiamy właściwie wcale, bo jest mecz, bo w coś gra, bo czyta, bo ogląda film... No na litość boską, gdyby chciał, to znalazłby godzinę, kiedy poza zwykłymi pracami domowymi nie musi nic robić. I pod tym względem rzeczywiście chcę, żeby on chciał rozmawiać, ale to chyba naturalne? Co innego, jak rzeczywiście był zajęty, miał dużo do zrobienia, wracał wieczorem, zamieniliśmy kilka krótkich zdań i się nawet nie odzywałam na ten temat przez miesiąc, ale teraz właśnie od tygodnia ma już to wolne i nic się nie zmieniło. Przecież ja nie określam, kiedy on ma ze mną rozmawiać, chciałabym tylko, żeby w ogóle chciał, zwłaszcza, że teraz ma możliwości. I mimo że się do tego po rozmowach dostosował, to dziwnie mi z tym, że właśnie jemu samemu na tym nie zależało, nie umiem się tak cieszyć tym kontaktem jak kiedyś.

I właśnie takie same sytuacje miałam w poprzednich związkach, w sprawach, które powinny być ważne dla obu stron: spotkania (i naprawdę nie wymagałam codziennych, ale jeśli wiem, że ma czas, a od dłuższego czasu się nie widzieliśmy i się zgodzi spotkać dopiero na sygnał, że już mnie to zaczyna męczyć, no to z jednej strony skoro prosiłam, to powinnam się cieszyć, a z drugiej przez całe spotkanie myśl, że jemu wcale nie chciało się spotkać) itd.

Ja chyba wiem, gdzie tkwi problem Autorka nie lubi wychodzić z etapu zauroczenia i kiedy ten etap mija i partner wraca do rzeczywistości to ona nie może. Z drugiej strony frustracja związana z ciągłym "dopominaniem się" też jest męcząca i rzeczywiście spełniona prośba traci swój urok, ale spójrzmy prawdzie w oczy, nikt nie czyta w cudzych myślach.

Myślę, że powinnaś trochę zmienić podejście i wyznaczyć sobie jakiś schemat. Powiedzenie partnerowi raz co Ci się nie podoba i wyjaśnienie swoich oczekiwań nie jest niczym złym. Dlatego należy to zrobić i cieszyć się pozytywnymi efektami. Nie myśl, że go do czegoś zmusiłaś, ponieważ wierz mi na słowo, jak on by czegoś nie chciał to za skarby świata by tego nie zrobił. Chcę Ci sprawić przyjemność i to się liczy. Dopiero , gdy zaczniesz się dopominać permanentnie, a efektów zabraknie, albo w końcu z łaski się pojawią to będziesz wiedziała, że tutaj w tym punkcie nastąpiła "łaska".

Co do wybaczania. Po prostu daj sobie więcej czasu na ochłonięcie. Z tego co piszesz to od razu mówisz co Ci leży na wątrobie i się wycofujesz. Jeśli druga strona się odezwie i przeprosi to nie jesteś zobligowana do tego, żeby od razu lecieć, odpisywać i wybaczać. Otrzymałaś przeprosiny i dobrze, wczuj się w siebie i wsłuchaj czy one uspokoiły Twoje nerwy, czy były wystarczające. Jeśli czujesz, że waga przeprosin była niewspółmierna do krzywdy to nie odzywaj się, czekaj. Nie bierz i nie przyjmuj wszystkiego jak leci, słuchaj siebie. Jeśli czujesz, że potrzebujesz jeszcze kilku dni na ochłonięcie to daj je sobie, przecież nikt Cię nie goni, a skrucha winowajcy nie oznacza, że w mgnieniu oka ma przejść Ci złość. To tak nie działa

Obawiam się, że stosujesz postawę roszczeniową i masz z lekka zakrzywiony światopogląd. Powiedz, skąd ktoś ma wiedzieć co Ty chcesz jeśli sama nie powiesz? Nie wychodzisz z fazy zauroczenia, masz ukryte pretensje, że chłopak nie czyta Ci w myślach i sam się nie domyśla. Ja bym tu stawiała na brak własnych zajęć i na brak własnego hobby. Zajmij się czymś bez reszty i na kilka dni zniknij z życia i zobaczysz co się stanie, co on zrobi jak zareaguje.

No wiesz jak to jest, ok, ale on nie ma jakoś oporów, żeby pozłościć się kilka dni dłużej? Czemu chcesz mu "oszczędzić męki" skoro on sam Ci jej nie oszczędza? Działasz wbrew sobie i stąd ta frustracja.

Czyli on po jakimś czasie w ogóle nie szuka kontaktu z Tobą? Czy jeśli sama napiszesz/zadzwonisz to zostajesz olana?

Czy Ty masz co robić?? Masz własne zajęcia, hobby? Masz swoje "mecze"? Czy raczej oczekujesz, że Twój chłopak będzie zapewniał Ci wieczną rozrywkę, wiecznie będzie o Ciebie zabiegał i zabawiał Cię rozmową? Chyba jesteś trochę bluszczowa, tak mi się wydaje.