Mój mąż przyznał się do zdrady - nie wiem co robić!

Catwoman masz rację.

Facet zachował się paskudnie, to fakt, romans to nie bułka z masłem, czegoś mu brakowało w związku albo było zbyt dobrze że aż nudno, czasem tak bywa. To oczywiście nie jest dla mnie wytłumaczeniem ale powodem do rozważań dlaczego?

A przyznał się bo niunia szantażowała.
Skończył romans, nie spotykał się a nie przyznawał się żonie wcześniej bo bał się konsekwencji, nie chciał jej obarczać bólem.

Teraz powiedział bo lepiej aby żona dowiedziała się od niego  niż od kochanki, która może ubarwić historię miłości a z drugiej strony mąż mógł okroić znacznie fakty co zazwyczaj się tak odbywa.
Tak czy siak mleko się wylało.

Czy jest szansa na odbudowę?
Ty sama sobie odpowiedz czy dasz radę to unieść i zaufać ponownie, jaki będzie mąż, jaki będzie Wasz związek po tym wszystkim.

tak zamierzam zrobić....nie chcę mu po prostu wybaczyć..to za proste, poczuje się bezkarny. Ale dam mu prawo do walki o mnie... bardzo wam dziękuję i wkrótce napiszę czy on walczy....
na razie jest grzeczny jak baranek. Robi zakupy, sprząta, odrabia z synem lekcje, nie podnosi głosu, a ja go czasami jak psa traktuję... aż mi głupio, ale tak chyba muszę...

Sprzeciw ! Zgłaszam sprzeciw !
To przegięcie w drugą stronę. Ty też czasami odrób z synem lekcje
A tak na poważnie, jest kilka plusów, dokładnie jak pisze End_aluzja. Sama napisałaś:

Pomimo faktu, zadbał o co jeszcze mógł w Waszym związku. Chłop się stara.
Ale to Ty go znasz, nie my, i tylko Ty wiesz ile to jest warte. Moim zdaniem rokuje.
To mówiłem ja, baranek

Docen to, że powiedział Ci prawdę - chyba mu jeszcze zalezy na rodzinie. Przemyśl, czy jestes w stanie dalej z nim żyć, czy takie brzemie nie zepsuje Waszej relacji. Zapytaj, dlaczego to zrobił - wina lezy w nim, ale może szukał czegoś, cego brakowało mu w Waszym związku. Jesli powie, co, byc może razem to znajdziecie.

Gracja piszesz ,ze go traktujesz w taki sposob a nie inny bo tak trzeba. I ,ze troche go ,,przetrzymasz,, bo tak trzeba. I czy mozesz tak poprostu mu wybaczyc...
Kobiety przewaznie jak sa zdradzone to bardzo to przezywaja a Ty tak ,,na luzie,, o tym piszesz. Nie uwazam, ze to złe wrecz moze byc bardzo pomocne ale czy tak z czystego kobiecego podejscia nie zabolało Cie to, ze maz Cie zdradzał z inna? NIe interesuje Cie to dlaczego tak sie stało? itp...
Ja odniosłam takie wrazenie, ze teraz troche szukasz rad jak byc ,,zimna,, i zeby za szybko nie odpuscic  jemu a nie jak to tutaj czesto bywa rad jak sobie poradzic jako załamana i skrzywdzona kobieta z mysla ze maz zdrdzał.
Zauwazyłam ze forumowicze pisza ,,dobrze ze Ci sam powiedział,, - no tak zrobił to ale nie dlatego ,ze zjadały go wyrzuty sumienia, miał kaca moralnego, tylko kochanka go postraszyła i w ostatniej chwili ratował własny tyłek...
w innym razie Gracja prawdopodobnie albo bylaby nadal zdradzana (z ta albo z  innymi) albo dowiedzialaby sie od tamtej kobiety co wyczyniał jej maż. Mnie by osobiscie nie pocieszyło i nie byłaby to okolicznosc łagodzaca, ze sam powiedział - bo był pod sciana.
Chcesz go troche ,,przetrzymac,, i szukasz rad jak to zrobic i ogolnie szybko potrafiłabys normalnie zaczac zyc i zamknac przeszłosc czyli to co zrobił Twoj mąz? Czy osobiscie bardzo Cie to dotkneło i nie wiesz czy wogole jestes w stanie mu wybaczyc i z tym zyc ? NIe wszystkie kobiety reaguja tak samo ze sie załamuja i powoli zbieraja sie po tym co sie stało, moze Ty jestes bardzo silna babka i nie przywiazujesz wagi do tego co Twoj maz zrobił dwa lata temu? Ja naleze ale mam nadzieje ze nigdy nie przyjdzie mi tego sprawdzic do pierwszej grupy (czyli byłoby mi ciezko). Bardzo jestem ciekawa Twojej odpowiedzi na moje pytania

pozdrawiam serdecznie

Droga Ly Ly,
ja tylko tak udaję taką zimną, oczywiście, że przeżywam to wszystko, płaczę po nocach, rozmyślam i dlatego też tu napisałam, bo w moim otoczeniu nie bardzo ma kto mi doradzić. Staram się być silna, bo mi zależy, a trochę mi łatwiej z tym wybaczeniem, bo ta zdrada była 2 lata temu. Ostatni rok układał nam się nieźle i dlatego chcę walczyć.

Ale End_Aluzja ma rację, to już nie będzie ten sam związek, ja już to czuję, ze jest inaczej... zaczynam więcej myśleć o sobie, już się tak nie poświęcam jak wcześniej, o zaufaniu na razie w ogóle nie ma mowy.
Czasami sobie myslę: jak on mógł mi to zrobić, powinnam go zostawić. Jestem pewna, że ułożyłabym sobie jeszcze raz życie... ale potem myślę, kurczę jesteśmy takim zgranym duetem - szkoda, no i jeszcze syn...

Dziś rozmawialiśmy bardzo poważnie czy czy chcemy walczyć o nasz związek, czy nam zależy. on powiedział, że walczy już od roku, tylko ja nic o tym nie wiedziałam. Zaplanowaliśmy wspólny wyjazd...

każdemu w tej sytuacji wydaje się, że jest inny wyjątkowy, szczególny

taaa. .. to prawda
jgo nie dotyczy definicja zdrady, zasady
bo przecież on to zrobi onaczej, on jest wyjątkowy, on podchodzi do tego nie tak, jak te wszystkie jełopy, które wpadły, albo zniszczyły swoje związki...
to takie ntrochę smieszne jest.. i takie trochę żałosne

kiedy autorka napisała, że mąz powiedział, że on od roku już ratuje ten związek...
co to znaczy?
że od roku "stara się" wzbudzić w sobie uczucie do zony?
czy może od roku, chociaż ona o zdradzie nie wie, próbuje jej tę zdradę zadośćuczynić??

zaczynasz gracjo proces
mnie z wyliczeń i obserwacji tego forum wychodzi.. że trwa on około trzech lat
trzy lata na pogodzenie się:
nie ze zdradą
ale z tym, co ona z ciebie zrobi
jak zmieni ciebie, jak zmieni twój stosunek do świata i do najbliższego ci dotychczas człowieka
to nieuniknione

jest taka reklama nutelli.. znacie na pewno, kobitka w kuchni mówi, że syn taki bystry, a jak ma rano wstac.. to problem.. i widac chłopca śpiącego przy stole w kuchni..
a ona mówi - a poczucie humoru odziedziczył po ojcu i obok chłopca siedzi facecik w ganku,, i tez udaje że spi przy stole

a ja patrze na tę reklame, na tego facecika i myslę sobiue

jakiś pateflon, usmieszek do zony, uśmieszek do syna... taki pana łata... a potem w pracy bzyka koleżaneczki

tak jakoś ten facet mi się nie podoba

a propos - nie jest podobny do mojego meża

ale jak widze takich uroczysz, zabawnych facecików.. to sobie myslę...
no myslę co myslę  i tyle

gracja, moge ci wspólczuć
i moge rozumieć, przez co przechodzić
i wiem, że nikt nie zrobi tego za ciebie...

nie ewka
po proostu cały czas w żalu jesteś
bo wierzyłaś
a potem uwierzyłas jeszcze raz
a potem usłyszałam "tęskny głos"
i boli jak diabli..
bo tak bardzo chcesz wierzyć
ale powoli nie wiesz już.. w co...

więc pytanie, czy jestes samotna i z kijmś?
czy samotna i sama?

o to chodzi ewka?
ale może byc i taki moment, w którym samotnośc będzie zbyt trudna do zniesienia.. nawet we dwoje..
znasz to uczucie, kiedy obracasz się w kuchni w stronę zlewu i z twojej twarzy znika taki "przylepiony" neutralny wyraz twarzy? i sama wiesz, że włąsnie pojawił się na niej bezbrzezny smutek?
czy znasz to uczucie, kidy wchodzisz do domu i bierzesz głenboki wdech, bo za chwile xzacznie się trwający parę godzin spektakl, w którym będziesz odgrywać role.. a nie do końca będziesz sobą...
czy znasz te chwile, w których odpowiadasz jedno.. a w myslach ukłądasz zupełnie inna idpowiedż?
czy zdarzyły ci się takie momenty, w których mówisz i robisz coś.. tylko dlatego, by już nie drążyć tematu, by nie doprowadzić do konfrontacji.. by już nie było zawieszenia, milczenia... lepiej, żeby ono było w  tobie?

wiem, że znasz ewka....
a jak czasami wiesz, że sama będziesz wieczorem w domu... to czy oprócz tego sama... nie czujesz lekko ulgi,, że będziesz sobą??/

ja tez się zastanawiam ewka
mnie towarzyszy pewnośc (o ile oczywiście może tpowarzyszyć bo zdradzie) że mój mąż 'drugiego życia" nie wiedzie
twój ma dwa...
i ty o tym wiesz

a jak się masz? co robiosz dla siebie?

Wiesz o czym piszesz.... Pozdrawiam

Nie wiem co bym zrobila na twoim miejscu, przyznal sie, i co z tego? moj tez sie przyznal. tylko ze byl moim narzeczonym i nie mielismy dzieci. odeszlam.

mowisz, ze rok temu skonczyl romans, a ta baba caly czas jest w nim szalenczo zakochana i na pewno sa caly czas w kontakcie. nie wiem dlaczego my kobiety jetsmy takie naiwne. dwa lata temu mial romans a ta dalej o niego walczy? moze nie powiedzial ci wszystkiego, jestem wrecz pewna, ze przemilczal duzo spraw. z kolei sama nie wiem, czy chcialabym to wszystko wiedziec, tak jest jeszcze gorzej.

on ci sie wyspowiadal i ma teraz lekki umysl.. swinia,,, a  ty sie meczysz...

i bedziesz sie jeszcze dlugo meczyc. poczekaj na rozwoj wydarzen, ja na pewno musialabym po tym wszystkim ochlonac a nie spac z nim w jednym lozku... przepraszam za ostre slowa, ale wkurzaja mnie tacy co wyrzuca z siebie wszystko i uznaja ze to wystraczy i mamy ich na rekach nosic bo powiedzieli prawde.... a gdzie ich prawdomownocsc i skrucha byly jak sie bzykali wieczorami z innymi...

Gracja dziekuje za odpowiedz na moje pytania
Teraz juz rozumiem , ze poprostu udajesz taka silna babke. Chyba lepsze to niz skulic ogon i uzalac sie nad soba ze maz zdradził.
Mysle, ze bardzo dobra taktyke przyjełas zeby nie widzial Twoich słabosci, tylko widzial ze ma silna zone.
Wnioskuje , ze oboje chcecie ratowac Wasz zwiazek - ten wspolny wyjazd to dobry pierwszy krok do tego zeby spedzic ze soba troche czasu, porozmowac, moze zblizy to Was do siebie. Sama zobaczysz jak bedziesz sie przy nim czuła.
Bardzo Cie podziwiam , ze pomaga Ci mysl ze to bylo rok temu i ze jestes w stanie mu to moze nie wybaczyc ale zyc z nim nadal.
Ja chyba nie dałabym rady mimo iz o zdradzie dowiedzialabym sie duzo pozniej...

Powodzenia zycze !

O zdradzie męża z moją kuzynką dowiedziałam sie po 22 latach małożeństwa. Myślałam ze tego nie przeżyję. Udało się, żyję. Prze 6 lat żylismy obok siebie i w tym roku wrócilismy do sypialni. Nie wiem czy dobrze zrobiłam. Mąz teraz pracuje w Niemczech, ona też lubi pracę za granica. Nie wiem czy znowu nie są ze soba. Przedtem żyli i mieszkali we Włoszech. On pracuje jako kierowca i jeżdzi po Niemczech i zachodniej Europie, przysięga że nie ma kursów do Włoch ale trudno mi uwierzyc.  Ma mieszkanie w Lippstadt i do listopada mieszkał i pracował razem z naszym synem. Syn wrócił do Polski i on został sam. Nie wiem jak sprawdzić czy mówi prawdę i nie jezdzi do Włoch. Telefon ma w e-Plus jak mozna numer zlokalizować. Bardzo proszę o pomoc.

On mi nic nie powiedział. To wszystko ni się przysniło a on tylko przyznał się do winy. Ich romans trwałało około 18 lat z przerwami. "Wybaczyłam" ale nie zapominam i to mi zatruwa życie. Nie podsałam sie, w tym czasie skończyła 2 posyplomówki, awansowałam i żyje ale jakby w próżni, Mysli, mysli i jeszcze raz mysli kłębia mi się w głowie. Nie wiem czy dobrze zrobiła właściwie to chyba źle.

Ja nie straszę i nie chcę nikomu odbierać nadziei. Ja piszę o sobie. Bo moja perspektywa patrzenia jest odmienna, zresztą jak każdej z nas tutaj. Ja patrzę przez pryzmat własnych przeżyć i obserwacji. I nie napisałam wcale , że wszyscy faceci są tacy sami i blee
LyLy - życzę ci z całego serca, żeby ci się udało. Jestes pewna uczuć swoich i jego to buduj przyszłość.

Święta minęły tak jakoś szybko i bez echa.Wkrótce rocznica naszego slubu. Nie chcę, żadnych życzeń ani świętowania, bo będę płakać. A jeśli usmiechac się to nieszczerze. Więc wolę dzień jak co dzień. Ostatnio mam lepsze dni, ale .... do szczęścia daleka droga.
Zastanawiam się czasem jak długo taki stan zawieszenia? udawania? może trwać.

Tu nie chodzi tylko o mnie ( taki test to pani psycholog mi zrobiła). Wynik? Nie zaskoczył mnie - Jestem gotowa odejść. Jest oczywiście mnóstwo "ale".
Chodzi mi o mojego M. Jak długo można tak żyć. W domu wszystko ok. Chodzący ideał. A w pracy ona i tęskne teksty zakochanego smarkacza.

Z dwulicowością? Pogubiona jestem i tyle. Czasem mam ochotę trzasnąć drzwiami i powiedzieć koniec a czasem myślę sobie, że przecież on nie jest centrum mojego życia, może robic mi zakupy, zająć się psem, pomalować w kuchni, nie chce tego co mam do zaoferowania to nie. Ja bym chciała, bo ja siebie lubię Ale czasem są okropne dni, takie jak ostatnio, kiedy ogarnia mnie dół i wtedy strasznie źle o sobie myślę. Wtedy jest najgorzej.
Zakupiłam trochę lektury do poczytania. Bardzo lubię oglądać filmy ( niekoniecznie Oskarowe), a córcia zapodała mi parę fajnych tytułów. Myślę, o tym ,żeby zapisać się na pilates albo jogę.
A wczoraj poszalałam z córcią na wiosennych wyprzedażach

I pozostaje kwestia wyboru
Całe zycie to jakieś wybory. Nie jestem w tym dobra

Endi - Nie jestem osobą, która wylewnie gada o swoich uczuciach, przezyciach itp. Ja przezywm ale czasem trudno mi nazwac to co mam w środku. M też nie był skory do rozmowy o tym co go boli. Więc taka "uczuciowa, wewnętrzna samotność" była zawsze (jeśli wiesz o czym mówię). I wydawało się, że taki układ nam odpowiadał. Ale widać coś zawiodło. Może czegoś zabrakło. I mocno boli mnie to, że jeśli zabrakło, jeśli czegoś ważnego nie robiłam a on oczekiwał tego, to nie powiedział  mi o tym, tylko polazł szukać do innej. Boli to odtrącenie, zlekceważenie, poczucie że dawałam tyle ile miałam a okazało się, że za mało, albo nie to co trzeba.
Czasem myslę, sobie, że jeśli ja nie mam tego czego on potrzebuje to i tak się nie uda poskładac tego wszystkiego. Gdyby M chcial porozmawiać ze mną szczerze o swoich uczuciach, może to też by cos zmieniło, dałoby jasny ogląd sytuacji. Ale on tego nie zrobi , bo musiałby powiedzieć, że ona nie jest mu obojętna. Musiałby zdjąć tą maskę nieszczerości, którą sie cały czas zasłania.
Tym bardziej teraz ciężko jest być szczerym w rozmowie o uczuciach kiedy zaufanie leży na łopatkach. On boi się... nie wiem czego, a ja kolejnego noża w plecy.
Więc jest razem ale po części osobno. Nie wiem, czy jest możliwe po takich przeżyciach być tak szczerze do końca razem. Chyba nie. Tak przynajmniej myślę dziś. Więc takie poczucie osamotnienia, taka mała niedostepna cząstka każdego z nas pewnie będzie zawsze. Jeśli będziemy razem. A jeśli nie to, to już nie ma znaczenia.

Ewka dzieki za sprostowanie
Jesli moge zapytac to Ty zostałas zdradzona czy poprostu Twoj maz z kims sie spotyka Ty o tym wiesz a on mysli ze Ty nie wiesz.
Pytam bo z historia end_aluzji sie zapoznałam i czytajac jej wypowiedzi rozumiem do czego nawiazuje ( czesto do swojej sytuacji) a Twojej Ewka nie znam, mogłabys mi ja przyblizyc ?

Ewka... dlaczego nie dołączysz do naszego wątku... pasujesz jak ulał..:D

zapraszamy...

Ewka to w takim razie dlaczego jestes w tym zwiazku i dalej to ciagniesz i sie meczysz ? czy ze wzgledu na silne uczucie?   
Piszesz ,,Czasem mam ochotę trzasnąć drzwiami i powiedzieć koniec a czasem myślę sobie, że przecież on nie jest centrum mojego życia, może robic mi zakupy, zająć się psem, pomalować w kuchni, nie chce tego co mam do zaoferowania to nie,,
w takim razie moje pytanie warto byc z nim i przyzwalac na jego postepowanie? w zamian za to ze czasami cos zrobi w domu, warto czuc sie oszukiwana i druga ? Płacisz wysoka cene za to wszystko
a on sie na poczatku przestraszył (bo rozwod) oczy mu sie otworzyły, Ty troche odpusciłas a to dla niego bylo przyzwolenie, ze moze dalej robic co robi
Rozumiem gdybyscie oboje sie starali tak jak w przypadku end_aluzji ale u Ciebie to wyglada tak ,ze zyjesz nadzieja ze cos sie zmieni a nic sie nie zmienia. Nie chce Cie urazic i tak wiem ze jest Ci bardzo ciezko ale przeciez gdyby Twojemu mezowi zalezało to juz dawno zmieniłby prace i ratował Wasz zwiazek. Myslisz, ze nadal chcesz trwac w takim zawieszeniu i patrzec jak zycie ucieka Ci przez palce?
Jestes silna kobieta jak poradzilas sobie z ta sytuacja , mysle za napewno poradzilabys sobie bez niego.

Lyly - bo ja czekam, ale nie na cud. Ja czekam na SZCZERA rozmowę. Ale nie otym co on tam z nią... ale o nas, o naszym związku, o tym co było źle i dobrze, o tym co robiliśmy a czego nie, o tym czego zabrakło i czy da sie to naprawić. Powiem ci, że my rozmawiamy, ale ja po tych rozmowach mam taki niedosyt, wydaje mi się ,że M nie wszystko mi mówi, boi sie otworzyć, zreszta ja też długo taka byłam. Więc czekam i próbuję rozmawiać. Nie chce potem załować że zrobiłam coś pochopnie. Powiesz, że mogę tak czekać nie wiadomo jak długo. Wiem ,ze takie rzeczy potrzebują czasu, każdy ma swoją miarkę więc dopoki jeszcze moge to poczekam. Chociaz czasem jest ciężko.
Wiem, że dałabym sobie radę bez niego, pewnie finansowo byłoby kiepsko, wiele rzeczy musiałoby sie zmienic ale dałabym radę.

Lyly - to nie jest tak , że ja nic nie robię tylko czekam i czekam. Wiem, że w którymś momencie odpuściłam, ale nie do końca. Ja raz po raz wracam do tematu i pytam M jak wygląda realizacja jego obietnic, ile czasu sobie jeszcze daje na to żeby zacząć działać. Bo ja nie będę czekać w nieskończoność. On wie, że temat nie zniknął z afisza. I widzę, że ta sytuacja też go męczy. Endi pisała że on tez się zagubił w tym co zrobił i robi. I ja to widzę. Jego reakcje na różne rzeczy. Nie usprawiedliwiam go, nie. Daję mu czas żeby się odnalazł i podjął decyzję. Bo na razie, to on zdecydował, że może się da mieć nas obie. Ale ja mu przypominam że nie chcę sie nim dzielić z nikim. Nie naciskam, bo to nic nie daje. Postawiłam go pod ścianą z rozwodem i pod wpływem presji powiedział to co chciałam usłyszeć. To były moje chcenia a nie jego. A nie o to mi chodzi. Chcę, żeby to była jego decyzja.
Pewnie, że zmiana pracy mogłaby tu pomóc. Ale są jeszcze komputery i telefony. Jak będzie chciał to i tak się będzie z nią kontaktował.  Ja na razie jeszcze widzę nadzieję, ale nie ukrywam, że jest mi czasem bardzo ciężko.Nie jestem uwieszona jego ramienia, nie narzucam się, nie naciskam. Zajmuję się sobą, spędzam czas i sama i z nim, i ze znajomymi. Ale czasem przychodzi spadek nastroju i wtedy zaczyna się karuzela.