Czy byłyście kiedyś na terapii ? - czy terapia grupowa pomaga?

Ja bylam na takiej terapii, okolo pol roku. Potem zrezygnowalam. Powod? jedna osoba mnie draznila i nie potrafilam sie do konca otworzyc i mowic o sobie. To mi nic nie dalo.
Sproboj, moze to jest cos dobrego dla ciebie. Napewno tego nie doradzam.

Przechodziłam kilkakrotnie. Zawsze było to dla mnie duże i ważne przeżycie, nawet chyba jedno z ważniejszych w całym życiu...
Pokazało sprawy w innym kontekście niż ja je widziałam, poznałam punkt widzenia innych ludzi (najczęściej my sami "wiemy lepiej, bo znamy siebie lepiej" - błędne myślenie, które terapia mi "wyprostowała" ).
I dla mnie osobiście zaskakujące jak terapia grupowa pokazuje te nasze mechanizmy obronne m.inn. unikanie, przeniesienie itp.
Terapia grupowa może być bardzo trudna dla osób, które mają problemy interpersonalne, trudności z pokazaniem siebie i wyrażaniem emocji. Zdarzało się, że takie osoby albo uciekały na samym  początku albo też przez kilka miesięcy były zupełnie wycofane i ich aktywność była żadna albo mocno "wymuszana".

Witajcie.
Ja co prawda nie brałam udziału w terapii grupowej , jednak pewne rzeczy mnie zastanawiają.
Chciałabym się dowiedzieć jaki jest koszt takiej terapii i ile trwa.
Zastanawia mnie jak takie spotkanie wyglądają. Siedzi się w kręgu i pierwsze co to opowiada o sobie , tak ?
Szczerze powiem , że chciałabym wziąć udział w owej terapii jednak nie zawsze miałabym czas przychodzić na owe spotkania.

Chciałabym się czegoś więcej dowiedzieć na temat owego kontraktu - systematyczne uczestnictwo w zajęciach , tzn jakie sa konsekwencje jeśli mnie nie będzie ? Przecież to nic takiego.

Pytam bo studiuję na dziennych - a więc z obecnościami pewnie róznie by to bywało , więc na razie nie mam co nawet  się zgłaszać na ową terapię.

Skończyłam 2 tydzień terapii. Jest ciężko mi tam, bo ludzie szukają we mnie przyjaciółki a ja żyje w swoim świecie, poza tym baby kłócą sie o pierdoły.

Czuję sie tam jak w szkole. Ci terapeuci to belfre a my musimy ich słuchać.

To prawda czuję bunt.

hmm..wiem ale to bardzo trudne, pare razy mnie zatkało...nie wiem czy zabrakło tlenu, czy co..

Pewnie wiesz ( podpisałaś czy też ustnie zaakceptowałaś regulamin pracy, kontrakt ) , że wszystko co się dzieje z Tobą (emocje, zmiany zachowania, to, że ktoś z grupy budzi w Tobie takie, a nie inne odczucia etc.) powinnaś analizować na grupie, nie poza nią. Może kryć się za tym co bardzo ważnego i istotnego. Nie chcesz tego odkryć, przyjrzeć się temu ??
Analizowanie tego tutaj niewiele Ci przyniesie.

Mija mój czwarty tydzień terapii. Boli mnie głowa od tego. Gdy są przerwy i wszyscy idziemy odpocząć nagle ktoś dalej wyciąga brudy. Nie można tam na chwile odpocząć. Chyba zaczne wychodzić na dymka, żeby ich już nie słuchać !

No daje im. Już więcej się otwieram. Dziś przy nich poczułam się jak w rodzinie.

Czasymira gratulacje
To ogromny postęp.

Uczestniczyłam w tego typu terapii przez rok i muszę przyznać, że moje odczucia są różne.
Chyba największym plusem jest uświadomienie sobie, że inni też mają problemy, jeśli ktoś czuje się odludkiem- ma w końcu szansę odkryć, że nie jest sam. Kolejny plus- zauważa się rzeczywiście procesy psychologiczne nieuświadomione jak np. projekcję. Płaszczyzna poznawcza zostaje rozwinięta.

Ale!
Osobiście terapię przeżywałam strasznie- buntowałam się, płakałam, po przyjściu do domu leżałam w łożku lub spałam. Terapia 'rządziła' moim trybem tygodnia, ponieważ musiałam zrezygnować z pewnych zajęć na uczelni (teraz tego żałuję, bo nie dokończyłam studiów), nie można było opuścić więcej niż 2 zajęć w roku (wakacje były wolne), także jeśli studenci wyjeżdżali do domów np. na święta, my potulnie musieliśmy zostawać i czekać na terapię. Inaczej by nas wywalili, zwolnienie lekarskie nie liczyło się ani żadne inne usprawiedliwienie. Na pierwszej sesji był ustalany regulamin -m.in. wszystko miało być poufne, w terapii należało być aktywnym, nie można było być agresywnym, nie można było jeść, odbierać tel itp. Zajęcia odbywały się 2x w tyg po 3 godz.
Spośród kilku osób -parę odpadło- nie wytrzymali napięcia lub świadomie zrezygnowali, że wolą sami się leczyć.
Proces terapeutyczny przebiegał dziwnie- zawsze pierwszy odzywał się ktoś z grupy, nigdy terapeuta. Analizowane było wszystko- cisza, spóźnienia, miny, każde słowo, ubiór. Czasem pojawiały się nadinterpretacje, co mnie strasznie rozwścieczało. Grupa ciągle mówiła o manipulacji- albo o podlizywaniu się albo o złowrogim ukrytym nastawieniu, czego z czasem miałam dosć. Jako jedyna brałam bardzo czynny udział tzn. opowiadałam o sobie, swoich stanach, emocjach, sytuacjach i z czasem grupę złościło, że zabieram tyle miejsca, czasu. A taki przecież był regulamin, w końcu poszłam się tam leczyć, a nie siedzieć i słuchać żalów innych osób. Na terapii uczestniczyli zarówno mężczyźni jak i kobiety. Kobiety były bardzo wycofane, prawie nic o sobie nie mówiły, tak było niemal do końca. W trakcie tego procesu muszę przyznać, że popełniłam najgłupsze możliwe rzeczy biorąc pod uwagę całe moje życie (chodzi mi o moje życie poza grupą). Tak podobno odreagowywałam stres. Niestety, chociaż minęło sporo czasu, ma to swoje konsekwencje po dziś dzień, zatem nie czuję się wyleczona. Dzięki terapii poznałam siebie, wiem jak funkcjonuję oraz skąd się biorą moje problemy, ale to tylko wiedza. Ważniejszym krokiem jest podjęcie zmian, siła wewnętrzna,podbudowanie swojego poczucia wartości, a to już zalezy tylko od nas, nie nie od innych. Jeśli komuś się wydaje, że terapia to głaskanie po głowie i pocieszanie, to jest w ogromnym błędzie. Terapeuci nazywają 'wsparciem' każdą wypowiedź na twój temat- nie ważne czy miłą, czy nie-dla nich to jest właśnie wsparcie, czego ja do końca nie umiałam zrozumieć, ponieważ wielokrotnie czułam się pouczana, atakowana. Oczywiście ludzie  zgrupy zachowywali się podobnie- na każdy problem mieli rozwiązanie, jedyne czego nie umieli to uleczyć swojego życia.
Teraz, po czasie nabrałam chłodnego dystansu do psychologów, psychoterapeutów, psychiatrów. Na pewno nie zdecydowałabym się na ponowne leczenie w tej formie, ponieważ zabiera mnóstwo czasu, energii (chodziłam na NFZ, więc przynajmniej nie płaciłam). Przypomnienie sobie dzieciństwa, obgadanie go, przeżycie na nowo tych emocji (co jest zresztą mega trudne) nie gwarantuje, że się od nich uwolnimy, że przebaczymy, że od tej pory nasze działania będą konstruktywne. Przykładem jestem ja, jak również osoby, które uczestniczyły ze mną w sesjach. Wiekszośc, jeśli nie wszyscy, stwierdziliśmy, że spodziewaliśmy się czegoś więcej, że chodzenie na grupę jest przereklamowane. Trzeba wziąć też pod uwagę to, że każdy z nas jest inny- niektórzy łykają wszystko co im się powie,niektórzy każde słowo muszą przeanalizować i w ostateczności sami podejmują decyzję co robić dalej. Ja chyba należę do tej drugiej kategorii, nie lubię jak ktoś mi mówi jak mam żyć, odczuwać. Uważam, że każdy płynie w swoim rytmie i nie powinnismy czuć się winni, że czujemy się tak a nie inaczej. Dlatego nie zgodzę się, że na grupie można sobie pozwolić na całe spektrum odczuć- gniew, złość, dąsanie zawsze było niemile widziane, negatywnie interpretowane.

Podsumowując, nie demonizowałabym całkowicie terapii grupowej, ale jest to na pewno forma pomocy nie dla wszystkich.

Zakończyłam terapie po raz drugi...Patrzyli na mnie terapuci niebieskoocy, fiołkowoczy....jak pionki na szachownicy, każdy robił jakiś ruch i z tej energii wyłania sie obaz nas, jakbyśmy byli wyłuskani z dzbła owsa czy innego zboża......