Jak poradzić sobie z takim związkiem

Myśl o zerwaniu chodzi za mną już od jakiegoś miesiąca, ale nie mam odwagi, aby to zrobić. Boję się, że będę żałować i męczyć się sama ze sobą, bo ciężko wymazać swoją pierwszą miłość, która naprawdę jest fantastyczna i solidna, jednak przy takim trybie życia człowiekowi zaczyna odechciewać się bycia w takiej relacji, w której jedna połowa się realizuję, a druga męczy się, czekając, aż królewicz wróci.

Ktoś kiedyś powiedział, że jak pojawiają się wątpliwości czy się jeszcze kocha to znaczy że już się nie kocha....

nie będę Ci doradzać bo to Twoja decyzja. Pamiętaj jednak,że musisz mieć też swoje życie a wtedy czas kiedy Twojego chłopaka nie ma biegnie szybciej. Z tego co mówisz to dobry chłopak, który ma w życiu pasję.To dobrze. Ilu jest takich, którzy swój czas wykorzystują na inne, złe rzeczy.

Jak z nim zostaniesz, będziesz się męczyć, bo z tego co czytam to już się męczysz
Jak go zostawisz też będziesz cierpieć,

Widzisz tu nie ma dobrych rad, ani dobrych rozwiązań

i to nie prawda  że jak się ma 20 lat to nie można kochać na zabój....

Była to dla mnie trudna decyzja, ale ciężko było mi pogodzić się z tym, że ktoś totalnie nie docenia mojej osoby, w momencie kiedy ja dawałam z siebie 101%, chadzałam spać wypłakując się w poduszkę, bo był tak strasznie daleko... Zresztą po rozmowach z bardziej doświadczonymi ludźmi, każdy z nich opowiadał się za tym, aby to skończyć, skoro mam wątpliwości i to nie od wczoraj.
Aktualnie nie oczekuję niczego, minął miesiąc od zerwania, a mimo to kontaktujemy się, czasem sypiamy ze sobą, nie pytając o nic sam opowiada mi, że nie interesują go żadne kobiety, na razie ma dosyć po tym jak go zostawiłam. Mimo, że jest typem uparciucha i sądziłam, że po tym co zrobiłam nie odezwie się do mnie, dalej inicjatywa wychodzi z obu stron, choć tłumaczymy sobie, że to tylko przyjaźń. A kobiety? Hm, teraz dla mnie to nic trudnego do zaakceptowania, życzę mu, aby był szczęśliwy i nabrał doświadczenia, którego przed naszym związkiem żadne z nas nie posiadało, stad może nie doceniliśmy tego jaki wartościowy związek stworzyliśmy. Uważam, że relacja z inna dziewczyną uzmysłowi mu np. jakie nieatrakcyjne potrafią być kobiety po zdjęciu ubrań, jakie zazdrosne, niezdystansowane czy głupiutkie mogą być jego inne partnerki, w momencie kiedy my takich problemów nie posiadaliśmy i nie ma w tym krzty złośliwości z mojej strony
Bardzo przeżyłam to rozstanie, w końcu to moja pierwsza miłość, zawsze będzie bardzo ważny, ale po miesiącu od tego wydarzenia, który właśnie minął czuję się silniejsza i pewniejsza siebie, bo mężczyzn wokół mnie pełno i to nawet nie chodzi o to, aby któregoś wykorzystać, to tylko kwestia uświadomienia samej sobie jak wiele mogłabym, jeśli bym tylko chciała.

Co prawda nie spodziewałam się oklasków za to co napisałam, ale w życiu jestem asertywna i nie boję mówić się tego co myślę. Czy napisałam coś nie na miejscu? Obraziłam kogoś? Nie sądzę. Świat jest brutalny i dzieli się na dobrych i lepszych, choć to może mój dzisiejszy humor sprawił, że ta wypowiedź stała się taka opryskliwa, przepraszam (?)

Dodając jeszcze swoje 5 groszy... nie wiem co jest lepiej odbierane, użalanie się nad sobą i ciągłe narzekanie czy mówienie wprost o rzeczach, które są naszymi zaletami i których powinniśmy być świadomi, proste.

Ciekawe pytanie, nie zastanawiałam się nad tym, wiem, że to głupie z mojej strony, bo często po wszystkim płaczę i w żaden sposób nie oddalam się od niego, ciągle jest to rodzaj posiadania siebie i swojej bliskość. Jednak seks z kimś kogo w dalszym ciągu darzysz ogromnym uczuciem, tym pierwszym i tym prawdziwym, jest magiczny, aniżeli seks z przypadku, który ani trochę nie jest w moim stylu. A bądź, co bądź tęskno nam do siebie, stąd te sytuacje, które nie powinny się wydarzyć.

Nie opisywałam szczegółowo swojego problemu, ale halo! on pozwolił mi odejść! Nigdy nie walczył, nigdy nie przepraszał, zawsze ja dążyłam do zgody i niestety przez to swoje rozczulone serce uświadomiłam sobie, że ktoś kogo kocham i z kim jestem jest totalną ciapą, która musi dostać wszystko pod nos. Przez to rozstanie atmosfera się odświeżyła i jest miło, przyjemnie, jak na początku, jednak on ciągle daje mi do zrozumienia, że jest mu dobrze, później słyszę, że sama przecież tego chciałam, że podobno to mi jest dobrze, następnie rozmowa odbija się o kwestie typu "zobaczymy co się wydarzy kiedyś, może tego potrzebujemy, fajnie, że pielęgnujemy tą relację", czasem nawet On próbuję sugerować, że mam nadzieję, że do mnie wróci, podczas gdy to ja z niego zrezygnowałam. Mętlik, nie zaskoczy mnie to, jeśli nikt z was tego nie zrozumie, chciałabym tylko znać odpowiedź co mam zrobić, urwać kontakt, popłakać i dostanę gwarancję, że to uczucie i słabość do niego przejdzie ?!

Są plusy, wiem, że byliśmy naprawdę świetnie dobrani, dlatego kiedy rozmawiamy o nas, ciągle mówię, że jestem zła, za to, że spapraliśmy coś tak dobrego. Sama miałam ostatnio słabe dni i często o nim myślałam, nawet o tym, że byłabym w stanie dalej akceptować to co robi, jeśli tylko zobaczyłabym jakikolwiek angaż z jego strony. Niby mamy kontakt i rozmawiamy, ale kiedy słyszę, że on to zakończył i nie chcę ranić nikogo tym, co robi, stąd chcę być sam, totalnie odbiera mi chęci i tym samym wygasam i ja. Jednak wtedy zadaje sobie pytanie po co ma ze mną kontakt, bo naprawdę jest typem osoby, która jeśli nie ma ochoty to nie zrobi niczego w tym kierunku, nawet seks... On nie jest typem chłopaka wiecznie chętnego, może to poprzez sport, w każdym razie do tej pory jestem jego jedyną kobietą i zastanawiam się, jeśli chodziłoby mu tylko o seks i zaspokojenie potrzeb to przecież spróbowałby go z kimś innym, bo mogłoby wydawać się to bardziej ekscytujące, niż seks z eks, która podobno jest mu obojętna. Nie wiem dlaczego robi to wszystko.