przestał mnie szanować?? to moja wina??

mamy po 20-parę lat. poznaliśmy się 3 lata temu, od razu coś zaiskrzyło. spotykaliśmy się, było miło, pierwsze zbliżenia, pocałunki.. zakochaliśmy się w sobie. pomóżcie, bo kompletnie nie wiem, co robić! było dobrze, wiadomo, że nie zawsze kolorowo i cukierkowo, ale prócz małych sprzeczek, po których zwykle od razu się godziliśmy, dogadywaliśmy się bezproblemowo. były jakieś większe kłótnie raz na jakiś czas, ale wychodziliśmy z tego cało. zaczęłam się jednak zastanawiać, dlaczego ja latam za nim, jak wariatka? czemu przy każdej sprzeczce ja wyciągam rękę, przepraszam? mimo, iż nie zawsze było źle z mojej winy! jakoś nam tak przeleciały 2 lata. było nam ze sobą dobrze, ale kłotnie nie ustawały i przy każdej kolejnej było tylko gorzej. zaczęły się krzyki, wrzaski, płacz, trzaskanie drzwiami.. co kłotnia, to gorzej. nie wiem co mam zrobić, od prawie roku zmienił się bardzo. rzucił palenie, prawie nie wychodzi nigdzie z kolegami, zaczął ciężej trenować na siłowni, poświęca więcej czasu mi, wychodzimy gdzieś razem, pomagamy sobie wzajemnie, zabrał mnie na snowboard, zafundował instruktora, zaczęliśmy co weekend oblegać kuchnię raz u mnie, raz u niego i pichcimy sobie kolacje - no po prostu marzenie. tyle, że sprzeczki nie ustały. jest ich faktycznie mniej, bo zdecydowanie bardziej zaczęliśmy się rozumieć, poznaliśmy się lepiej przez ten czas, robimy wiele dla siebie nawzajem i raczej staramy się załatwiać sprawy polubownie, otwarcie mówimy co jest grane.
problem zaczyna się w tym momencie.. dobra! można powiedzieć że tych sprzeczek nie ma, ALE! jak jemu coś nie pasuje, to zostaję wyzwana od "gówniary", "wariatki", "nienormalnej", "poschizowanej".. coś tu chyba nie gra? nie mogę okazać ani odrobinki zazdrości (NAWET W ŻARTACH) , bo zaraz słyszę "idź się lecz, wariatko!". na pewno nie ma nikogo na boku,  na pewno nie chce tego skończyć, bo już dawno by to zrobił. raz mu powiedziałam "żegnaj", rozstaliśmy się, ale po paru dniach przyszedł, przeprosił (!), porozmawialiśmy, było ok. innym razem oboje stwierdziliśmy, że damy sobie spokój, bo chyba nic nam z tego dobrego nie wyjdzie. jednak po paru dniach spotkaliśmy się i uznaliśmy, że spróbujemy jeszcze raz. i boję się, że to był błąd.. pokazałam mu chyba przez to wszystko, że może sobie robić ze mną co chce, bo ja i tak wyciągnę rękę, bo ja i tak wrócę. co mam zrobić z facetem, który hm.. chyba mnie nie szanuje, skoro czasem odnosi się do mnie właśnie w ten sposób? ciężko mi z nim rozmawiać, kiedy się denerwuję, od razu zaciska mi się gardło i nie potrafię słowa wykrztusić,  a łzy same cisną się do oczu. w życiu nie powiedziałam na niego złego słowa, nigdy go nie wyzwałam, szanuję go. proszę o radę. POMOCYY!!!!!!