Poczucie wyższości.

Ja doświadczyłam i doświadczam, i mam z tego powodu poczucie winy.

Tak, od niektórych....

Ja też miałam w stosunku do swojego wtedy jeszcze partnera. Wynikało z jakiego domu wyszłam. Byłam strasznie zakompleksiona, więc zawsze sobie powtarzałam, że kiedyś będę kimś, że kiedyś osiągnę sukces, że nie pozwolę aby ktoś mnie tak krzywdził jak mój ojciec matkę.
W pewnym momencie  poczułam, że mam władzę nad moim partnerem i umiem nim manipulować. Zaczęłam go krzywdzić (choć nie świadomie, bo na tamten moment uważałam że to on krzywdzi mnie). Potem był na zasadzie ja ci pokaże. Zaczęłam się odsuwać, powtarzać, że on wcale lepszy ode mnie nie jest i właściwie nie jest mi do niczego potrzebny. Że ja jestem ambitna, dążę do czegoś w życiu a M. nie. Wtedy straciłam do niego szacunek, czułam się lepsza, mądrzejsza.

Ale w pewnym momencie dotarło do mnie co ja robię. Na studiach są lepsi ode mnie, są tacy co szybciej rozwiązują sudoku, lepiej idzie im w scrabble, są lepsi z ortografii, matematyki, ekologii i można tak wymieniać i wymieniać.

Ja odpuściłam, bo zrozumiałam, że już odniosłam sukces - znalazłam super faceta, mam zapewniony byt i bezpieczeństwo, a na dodatek wszystko co osiągnęłam było możliwe dzięki mojemu mężowi. A z czasem zaczęłam go mobilizować żeby zainwestował w siebie bo ma olbrzymie możliwości i dziś wszystkie negatywne uczucia są za mną....

Co do obcych.... Tu niestety chyba nigdy nie czułam wyższości.

LeeBee naprawdę budująca historia!

Ja nie chcę kłamać, że nigdy w stosunku do nikogo nie czułam się lepsza. Permanentnie może nie, ale na pewno bywały takie momenty nawet jeśli ich nie pamiętam teraz tak, by przytoczyć.
Chociaż nie, mam! Wytykanie błędów,wad; to sprawia, że człowiek czuje się lepszy, prawda? To w końcu ocenianie kogoś negatywnie, w jakim celu? No takim, by podnieść swoją samoocenę, by poczuć się lepiej.

Doświadczyłam również poczucia wyższości od innych ludzi,w  tym zdawałoby się bliskich, przyjaciół.
I chciałabym również poruszyć tą kwestię; raczej nikt nie mówi, no może poza szczerymi dziećmi:  Mam lepszą pracę niż ty! Mam przystojniejszego męża niż ty! Mam lepsze życie niż ty! Jestem mądrzejsza/y !

Nie. Takie sprawy odbywają się jak to nazywam "w białych rękawiczkach". Potrafiłybyście/liście przytoczyć przykłady?;)

W ten wątek wprowadzam niepisaną zasadę: "Kto jest bez winy niech pierwszy rzuci obelgą". Ten wątek nie ma na celu krytykowania kogokolwiek ale dyskusję opartą na szacunku do siebie nawzajem.

Jak inaczej można ponieść swoje poczucie .... niższości, by poczuć się "wyżej" ale nie kosztem innych?

Dopiero teraz dotarło do mnie o co właściwie chodzi w tym wątku.:D Wyszło na to,że jestem ciężko kapująca.:o
Chciałabym więc dodać swoje 5 groszy:
Od kiedy pamiętam całe życie czułam się gorsza.Z powodu nazwiska panieńskiego i tuszy byłam przezywana i wyśmiewane.Od rodziców też nie pamiętam,żebym otrzymywała jakieś pochwały.Opierdziel od mamy dostawałam nawet za oceny dostateczne.Do tej pory nie potrafiłam wyrazić otwarcie swojego zdania.Do nowego otoczenia bardzo powoli się przyzwyczajam do tej pory.
Dopiero jako dojrzała kobieta zaczęłam coś dla siebie robić.Zaczęłam zauważać,że ja wybrałam coś dobrze.Zauważyłam,że dobrze wychowałam swoje dzieci.Potrafię dać komuś radę,ale nie narzucać się z nią.Dotarło do mnie,ze jak zadbam o siebie /dieta/,to będę odważniejsza.To tak w skrócie...
...ale podsmuję:

Wydaje mi się,że trzeba zauważać swoje zalety,uwierzyć w siebie,a wtedy będziemy czuli się wyżej, ale nie kosztem innych.

nie spoczywać na laurach!!!! jeżeli czujemy się "gorsi" z jakiegoś powodu to spróbujmy się doskonalić - oczywiście w ramach potrzeb a nie po to aby komuś dowalić.
Jeżeli czujemy, że tyjemy a to obniża niewątpliwie naszą wartość to zmiast siedzieć przed tv z czipsami i użalać się nad swoim losem to wyskoczmy na siłkę, rower, kupujmy takie cichy które będą korygować to i owo etc.

W pracy: jesteśmy przeciętni? spada nam poczucie wartości? to nie biadolmy nad tym że szef zły, że tamten ma kontakty, że ta to ma cycki duże i więcej może tylko zastnówmy się nad tym co my możemy i jak to osiągnąć.

Wydaje mi się, że wiele przypadków które znam i które mają kłopot z poczuciem własnej wartości to w wielu kwestiach wynika to z ich lenistwa

Postawa niektórych osób,sposób postępowania,rozmowa,świadczy o tym,że czują się lepsi,a innych traktują jak zło konieczne. Nie dają komuś dość do słowa,negują wszystko co się mówi,albo po prostu robią ironiczne uśmiechy.

Podam taki nieco przewrotny przykład - miałam koleżankę (piszę miałam, bo obecnie nie utrzymuję już z nią kontaktu), której wydawało się, że jest od innych lepsza i sprytniejsza, bo bardzo szybko, notabene dzięki jakimś szemranym znajomościom, zaczęła dosyć lekko zarabiać całkiem spore pieniądze. Niemniej tak się z tym obnosiła, taka była z siebie dumna, a przy tym tak brakowało jej szacunku do osób, które ciężko pracują, a nawet do samych pieniędzy, że słuchałam jej i w duchu myślałam jaka jest w tym swoim myśleniu malutka.
I tu jest mi wstyd, ale kiedy noga jej się powinęła, to odczułam pewnego rodzaju satysfakcję.

Zawsze miałam poczucie wyższości nad pewnymi typami ludzi.
Chociażby nad tymi, którzy traktują innych z góry, bo np sami mają studia a ktoś jest niewykształcony. Albo nad takimi, którzy czują się lepsi i to okazują, bo są bogatsi od kogoś kto ledwie wiąże koniec z końcem. Albo nad atrakcyjnymi kobietami, które traktują innych brzydszych od siebie ludzi jak śmieci.
Zawsze lubiłam też upokarzać takie osoby przed ich ofiarami, żeby te biedne i tak zakompleksione  osoby zrozumiały, że nie muszą czuć się gorsze, bo gorszymi nie są.

Mimo,ze nie przepadam za hip-hopem i nie słucham na codzien to z tym tematem kojarzy mi się jedna piosenka, która krytykuje to uczucie wyzszości Firma- czujesz się nad?
to fragment :
"Ilu ludzi czuje się nad?
Ilu ludzi pragnie być nad?
Czujesz się lepszy brat to nie tak, trochę pokory dodaj swój świat.
Mały człowiek czuje się nad.
Złudne odczucie lepszości to fakt, z życia dostaniesz tylko ochłap.
Prawdziwy bądź i życie swe łap.
Popatrz jak inni czują się nad, codzienny widzę tego przykład.
Podają tobie rękę z łachy od tak, jakby poprostu przechylił ją wiatr."

A ja nie potrafię określić, gdzie zaczyna się "poczucie wyższości" a gdzie kończy poczucie własnej wartości.
Nie potrafię podać żadnego przykładu, gdzie czułabym ewidentne poczucie wyższości nad kimś. Nigdy tez nie czułam, żeby ktoś na mnie patrzył z wyżyn. Możliwe, że wynika to z tego, że nie stosuję porównań. Dla mnie nie ma ludzi gorszych ode mnie. Są tylko "inni"

Po głębokim zastanowieniu stwierdzam, że jakąś namiastkę tego "poczucia wyższości" odczuwam w stosunku do osób, które nie potrafią pojąć, że ktoś może myśleć inaczej i ma do tego prawo. To takie wrażenia z tego forum. Takie osoby wydają mi się strasznie ograniczone i wtedy, owszem, czuję się od nich nieco lepsza.

Zakładając ten wątek byłam przekonana, że mało kto wspomni o SWOIM poczuciu wyższości wobec kogoś, a raczej posypią się żale odnośnie innych osób. A tu prosze

No ja myślę, że 100% przypadków wywyższania się to chęć podniesienia sobie swojej samooceny. Cudzym kosztem. Niestety.  I nigdy bezpośrednio

Ja miewam zarówno chwile z poczuciem niższości jak i z poczuciem wyższości. Jednak nie chodzi tu o obnoszenie się w otoczeniu kim to ja nie jestem, ale takie uczucie zadowolenia bądź niezadowolenia z siebie, które zwykle zachowuje dla siebie i w obu przypadkach jest mi trochę głupio. Poczucie wyższości najczęściej pojawia mi się, gdy widzę lub słyszę jak ludzie sami sobie na własne życzenie komplikują życie i mimo szczerych i dobrych rad inny, brną w to dalej. Jednak gdy im się z tego powodu życie pogmatwa, to wtedy wielkie biadolenie, co ja mam teraz zrobić i jaki ja jestem nieszczęśliwy/a. Choć w przypadku osób, które robią rzeczy ewidentnie złe np. zaplanowanych zabójstw czy gwałtów, staram się oceniać czyn, to ciężko jest nie oceniać człowieka. Jednak to nie nasza rola, także pracuję nad tym

Sadie, oczywiście, że tak. Człowiek, który ma w sobie klasę i mądrość życiową nigdy nie daje innym odczuć, że z tego czy innego powodu czuje się od kogoś lepszym, takie rzeczy należy po prostu zostawiać dla siebie. No chyba, że jest się burakiem .

poczucia ważności, co jeszcze pamietam, doświadczyłam tu na forum od niejakiej koleżanki mussuki, nawet przytoczę:

Dzięki motisha, ale ja takie sprawy załatwiam inaczej

Tak,  odczuwam  je - czasami częściej, niżbym chciała.

Nie mogę określić, skąd to się bierze, po prostu taka jestem. Gdy myślę np. o jakiś poważnych problemach, zastanawiam się nad zjawiskami, o których większość ludzi w moim wieku nie ma pojęcia lub ich w ogóle nie obchodzą. Mam większą wiedzę od osób, które mnie otaczają. I jak tu nie mieć poczucia wyższości? Muszę jednak zaznaczyć, że to uczucie zawsze dotyczy przewagi mojej inteligencji i wiedzy ( dużo czytam, jestem na bieżąco z wydarzeniami w kraju i na świecie ). I nie zrozumcie mnie źle - nie uważam się za geniusza i za ósmy cud świata, ale mam po prostu świadomość tego, że góruję nad moim otoczeniem  zwykłą ciekawością świata i życia.
Moje poczucie wyższości, nie ma nic wspólnego z pogardą. Chociaż, czasami...

No to mnie podbudowałaś... Dzięki... Ale to nie mój przypadek, bo , o dziwo, ludzie szukają mojego towarzystwa. Z bardzo prostej przyczyny - są na bieżąco z różnymi nowinkami natury takiej czy innej. Naprawdę nie jestem takim potworem, bo można mieć poczucie wyższości, ale wykazywać przy tym wiele taktu.

Florka, gdybys byla bardziej inteligentna, nie reagowalabys na zaczepki - slabej kobietki -, ktora wystartowala tutaj zupelnie nie na temat.
Moim zdaniem poczucia wyzszosci mozna sie nabawic, gdy sie ma do czynienia z ignorantami, prostakami, ktorzy maja , co prawda, swoj swiat, ale tak ograniczony, ze moga sie TYLKO w nim poruszac. W innym - gina, bo nie reprezentuja soba NIC.
Florka, tesknimy za Twoimi wpisami - wracaj !