Związek "małżeński" bez ślubu ... a gdzie poczucie bezpieczeństwa?

Ideał, z wyjątkiem tego,że Cię ignoruje i nie można z nim poważnie porozmawiać na trudny temat. Jak dla mnie gatunek raczej powszechny, a nie wymarły. Kwiatki to żaden wysiłek, a odbieranie z pracy,to w ogóle dla mnie żaden bonus. A dom jego, więc normalne,iż coś w nim robi.

Nie wiem jakich rad oczekujesz. Facet nie chce porozmawiać jak dorosły człowiek, to niewiele możesz zrobić.
Ogólnie patowa sytuacja, nie masz ruchu.
Nie mam rad, tylko napisałam ,żeby Ci uświadomić,że facet nie taki ideał.
Ogólnie twoje argumenty są słuszne, pytanie tylko, czy on się z Tobą nie związał właśnie dlatego,że można Cię łatwo kupić tanimi gestami jak te kwiatki, bez konieczności autentyczne angażowania się w związek.
Mało, która kobieta chce się wiązać z facetem wychowującym małe dziecko i mu w tym pomagać. Uważam,że to ogromny wkład z twojej strony i odbieranie z pracy, czegoś takiego zdecydowanie nie rekompensuje. Według mnie to Ty raczej jesteś cudowną kobietą, jakiej ze świecą szukać.

Twój post przypomina wszystkie inne,które piszą kobiety w wątku "Być drugą i macochą".
Czasem czytuje ten wątek i mam wrażenie,że wszystkie kobiety, które tam piszą, mają dokładnie ten sam rys osobowościowy, charakteryzujący się notorycznym umniejszaniem własnych potrzeb i strasznym lękiem przed samotnością. Pytanie tylko, czy to może być podwaliną udanego, trwałego związku...

Pierwsze, co mi przyszło na myśl po przeczytaniu twojego postu, to tak jak szarlotce, że facet trochę nie taki idealny jak go malujesz. No ewidentnie nie współgracie na jednej linii, brak wspólnego głosu, a przede wszystkim, wy (a raczej on) macie problem z KOMUNIKACJĄ. Ja się nie dziwię, że tak jest, bo z tego co opisujesz, facet po prostu albo przemilczywuje temat, albo tematów w ogóle unika, zbywa cię - ogólne rzecz ujmując, nie rozmawia z tobą na tematy, które są dla niego niewygodne, najprawdopodobniej dlatego, że nie chce mu się nic zmieniać, działać.

To co mnie uderza w twojej wypowiedzi, to ewidentnie masz tendencje do uzależniania swojego życia od mężczyzny. Tak jakbyś nie potrafiła wyobrazić się sama, samostanowiąca i decydująca o swoim życiu. Jesteś bardzo dla niego wyrozumiała (za bardzo), tak jakbyś bała się postawić swoje granice i powiedzieć: zobacz, jak tak myślę, tego pragnę, co ty na to? Wszystko to sprowadza się do tego, że mało w tym związku ciebie, a tylko on, chodzenie na paluszkach i uważanie na to, czy coś powiedzieć, czy lepiej siedzieć cicho (np. w kwestii dzieci czy domu).

Nie możesz taka być. Nie ma czegoś takiego, że myślisz o facecie jako o wybawcy, opiekunie i nie daj boże jako o niespełnionym rodzicu z dzieciństwa (jakie miałaś kontakty z ojcem?), bo wtedy ustawiasz go w pozycji "nad" i cały związek wtedy nie jest symetryczny (ty boisz się, że go stracisz, urazisz), nie macie równych pozycji, ty wchodzisz w rolę wasala, wszystko nie funkcjonuje tak jak powinno.

To, co najpierw bym tobie radziła, to uświadomienie sobie, że facet taki idealny nie jest, usunęłabym go z piedestału i zaczęła myśleć kim jestem, co ja chcę i jakie są moje potrzeby. Nie robiłabym też żadnej teraz rewolucji (bo czasami na forum padają takie porady, że teraz to najlepiej pokaż panu gdzie jego miejsce), tylko spokojnie, naszykowałabym się na proces zmian i poznawczy siebie.

Potem musisz zacząć tak uskuteczniać z nim rozmowy, aby one przynosiły konkretne decyzje. Jeśli on jest takim typem (znam z autopsji, unika, bo niewygodnie), to mówisz raz a konkretnie, jeśli potrzebuje czasu, albo chce porozmawiać w inny dzień, to się zgadzasz, ale zawsze dążysz to tego, żeby temat zamknąć z nim jakimiś ustaleniami.

To wszystko co opisałaś, to naturalne potrzeby kobiety w twoim położeniu.

Ja tylko jeszcze zapytam - dlaczego jesteś taka naiwna (no niestety należysz do tego typu kobiet), że spłacasz jego kredyt (chyba, że macie go na spółkę, ale nie jesteś współwłaścicielem)? Rozstaniecie się i kto ci za to odda?

Ogólnie, dużo tematów w tym wątku i muszę przemyśleć kilka kwestii, aby ci lepiej doradzić .

ok może jestem zależna... kurcze poraz kolejny forum mnie zaskakuje trafnością ocen z ojcem rzeczywiście nie było najlepiej (jestem DDA ale nie wysyłajcie mnie na terapie prosze- byłam, zobaczyłam i to tle ) Teraz w takim razie pojawia się pytanie co mam zrobić z tą świadomoscią ? To naprawde nie jest do końca tak ze jestem zależna , dałabym rade sama jeżeli zaszła by taka potrzeba , duża dziewczynka jestem. Ale to jest facet na ktorym mi naprawde zalezy... Tylko chyba pojełam że zależy mi tez na sobie a to jakoś słabo koresponduje On jest takim typem człowieka ktorego wszyscy kochają-niekonfliktowy, uśmiechnięty, zaradny, pracowity, ciepły ... no dlugo mogłabym wymieniać. Tylko problem w tych rozmowach i ich efektach ... Jak znajomi podpytują o te strategiczne kroki i decyzje to widząc moje zmieszanie odrazu zaczynaja sami odpowiadac ze "wiesz on juz to przerobił"  "zaraził się , daj mu czas" "z rozwodnikami tak jest" ... ja tez tak robiłam przez jakiś czas ale po 4 latach związku chyba powinien juz wiedzieć co dalej? powinien się juz otrząsnąć porozwodowo (od rozwodu 5 lat)? chyba ze rzeczywiście tu działa zasada "mam wszystko to po co coś zmieniac" . Problem w tym ze ja nie mam poczucia ze mam wszystko tylko nie wiem jak o to zawalczyc

Nie dokońca wiem skąd na podstawie moich postów taki radykalny wniosek ze nie umiem zyc bez faceta Moze nie umiem (przynajmniej na ten moment) zyć bez TEGO faceta? Tylko problem w tym ze własnie co raz czesciej o tym mysle... Pisze tu bo chce to ratować a wiem ze bez zaspokojenia swoich potrzeb raczej mi sie to nie uda. Tylko jak to zrobić nie robiąc z siebie desperatki ?
Wież mi były takie rozmowy juz. Były prośby , tlumaczenia, płacze i awantury. Ja mu powiedziałam na starcie ze nie chce kolejnego związku bez konkretów i zobowiązań bo juz jestem na to za stara On ochoczo potakiwał ... i tak mu zostało. Ostatnia nasza "rozmowa" na ten temat odbyła sie prawie rok temu kiedy to powiedziałam mu ze czuje sie oszukana bo gdyby mi powiedział na początku ze juz nie zamieza sie związac na poważnie z kobietą bo"juz to przerobił" to poczuł by tylko swąd moich spalonych podeszw.. dałam mu wtedy taki deadline ze ma rok na zastanowienie się czego chce od życia i czy chce tego ze mną bo ja np. mam mało czasu na dziecko ... ale on na koniec siedział dlugo i milczał poczym powiedział "przepraszam ze tak to czujesz" ...no matko kochana... zapytałam czy tyle ma mi do powiedzenia po moich 30 minutach gadania to powiedział ze on tak nie umie i nie wie co ma powiedziec... powiedziałam mu wtedy ze to był ostatni raz kiedy z nim o tym rozmawiam bo to uwłaczające i brakuje tylko zebym padła przed nim na kolana z pierścionkiem. Oczywiscie nie wytrzymałam i potem wrociłam do tematu dziecka co okazało sie błędem bo nic sie nie zmieniło   Teraz co jakiś cza smu dogryzam ze dzieka mi nie chcieli w szkole wydać, ze tego cy tego nie moge zrobić bo nie mam prawa jako nie -zona, ze nie pojde znim do lóżka przed ślubem i obserwuje reakcje ale on nie reaguje w ogóle ! nic zero.. a ja juz trace cierpliwość i nadzieje ze cos sie zmieni z jego inicjatywy.

zaczelam Cie czytac ,,na macochach,, wniosek nasunal mi się już na samym początku;facet cie z premedytacja oszukal,malo tego robi to nadal,na początku mamił cie ślubem,nie zaprzeczyl ze chce być ojcem,po czym jak już JESTES JEGO,wycofuje się z tego  i biernie i czynnie,niefajne jest to ze jak to się kiedyś mowilo,,wpędził cie w lata,, w ciągu których moglas stworzyć związek na zasadach jakich chcesz z perpektywa o której marzysz,teraz masz co??? cudze dziecko na głowie i jej wygodnego tatuska ,matkujesz w nieswoim domu,niepewna jutra,mowie ci to jazdecydowana przeciwniczka konkubinatu.......

oczywiście zawsze jest jakies wyjście,mozesz probowac postawić ultimatum(dla mnie jedyne w tej sytuacji) z krótkim okresem realizacji swoich oczekiwan-max 2 miesiące,tłumaczac mu ze czujesz się oszukana,zmanipulowana i wykorzystywana....
ja bym powiedziała wprost ze na praczke ,nianke i opieraczke dla jego dziecka się nie godziłas,ty miałas być zona i partnerka również prawnie,mowilas mu ,,od zawsze,,ze chcesz mieć dziecko,wiec wiedział na co się pisze wchodząc w ten związek...

wcale ci się nie dziwie ze jesteś wsciekla,tylko trochę pozno zaczelas wymagac realizacji obietnic....nic to może postawiony pod sciana ocknie się chłopina....

Zrozumienie siebie nie rozwiaze tej sytuacji. Z facetem trzeba kontretnie. Trzeba pokazac wyraznie sygnaly. I albo zrobic cos co nie poprawi komunikacji ale posluzy osiagnieciu celu (sytuacja szantazu emocjonalnego) poprzez pokazanie swoich emocji - depresji, zniechecenia, wysotrzenie tego i podanie powodow tego na zapytanie (brak poczucia bezpieczenstwa), albo...skonkretyzowanie swoich wymagac, przedstawienie tego, zawarcie kompromisu, okreslenie ram czasowych. Normalnie przy "stole rokowan" tak jakby sie bralo kredyt czy pozyczke. Ustalamy pewne zasady, ramy. Bo...samo sie niestety nie zrobi. Problem jest taki ze masz okreslone oczekiwania, madrzejsze osoby tutaj powiedza Ci z czego to wynika (mnie sie tez nie chce tego zanalizowac) ale niezaleznie od powodow te oczekiwania oczekuja na realizacje. Sa jak mocno wpisany program do podswiadomosci. Zrozumienie zalagodzi wiele, ale do konca nie usunie potrzeby ich realizacji, zwlaszcza ze nie sa one jakies "dziwne" (te potrzeby) a zachaczaja glownie o stabilizacje egzystencjalna. Nalezalo by wiec zaczac od kontretnych rozmow, dazyc do kompromisu a dopiero w nastepnej kolejnosci stawiac jakies warunki. A to ze "nic nie masz" nie oznacza ze nie mozesz, brakuje moze pewnosci siebie. Mozna tez pogodzic sie z obecna sytuacjia i znalezc radosc w realizacji innych rzeczy...

I az sie prosi zeby niejaki Robert znowu sobie przeczytal, tym razem ten watek.

hmmmm napialas ze to ideał,no cóż,dla mnie daleki jest od ideału,ale co ja tam wiem....
dla mnie to wygodnicki cwaniak za którego spłacasz kredyt,bawisz jego dzieciaka,a on cię nawet nie chce u siebie zameldować,slubu brać nie chce bo po co ,wystarczy dorobić jakas ideologie i ci to sprzedac,konkubina wg polskiego prawa to osoba z zadnymi prawami,to praczka,sprzątaczka,kochanka która Np po śmierci konkubenta zostanie wyrzucona jak zużyty sprzet domowy,wiesz murzyn zrobil swoje murzyn może odejsc,taki los  chce ci zgotować ten który rzekomo cię kocha,brawo.....owacje na stojaco.....

dobra macie racje ... wiem widze to niestety   ale moj problem to chyba ta nieszczesna ufność , ja poprostu mu ufałam że znając mnie i moją przeszłość i moje marzenia postąpi słusznie ... Widze ze jest mu wygodnie i to prawdopodobnie sprawia ze nie chce nic zmieniac . Ok tylko co w takim razie zrobić skoro teoretycznie jest wszystko dobrze ? On nie wie ze coś sie dzieje , dawno nie było tego tematu miedzy nami i wydaje mi sie ze on poprostu nawet o tym nie mysli a co za tym idzie nie widzi co sie ze mną dzieje. Ja chodze struta a on kołomnie lata z herbatkami bo taka zmeczona jestem ... Bije sie z myslami bo wim ze jak nie wyciągne kart na stół to bede tak tkwiła w zawieszeniu chlera wie ile jeszcze , ale jak zacząć tak trudny temat kiedy jest sielanka ? Zrozumcie mnie dobrze - on naprawde nie wie
(albo świetnie udaje) ze cos sie psuje... Ostatnio pisaliśmy na FB (z pracy ) bo coś tam znowu z autem, dziecmi ... i wypaliłam do niego ze coś jest miedzy nami nie tak zauwazyłes? jest chłodno.. napisał - wiesz dzieci, praca, stresy ..  odbijemy sobie na urlopie Czyli nic ponad zwyczajne zycie sie nie dzieje ... Wiec co potraktować go szokowo ? Wywaliśc z siebie tteraz po roku ciszy ze ja nadal tu jestem i nadal chce tego samego co wtedy i jest mi z tym źle  ? Ja chyba wiem dlaczego milcze Ja chciałam tak naprawde zeby to była rzeczywiscie Jego decyzja bez mojego wpływu.. zeby to było tak jak zawsze chciałam ... zeby chciał mnie za żone i chciał ze mną dziecka dlatego ze to JA jestem taka fantastyczna i kochana i jedyna a nie dlatego ze go do tego zmusiłam w jakiś sposob. I nie chce tego nadal. Chyba wolałabym odejsc niz wymuszać na nim takie deklaracje i boje sie ze to jest właśnie patowa sytuacja. Nie posądzam go o działamnie z premedytacją - nie ten typ ale napewno jest cos o czym nie wiem co go powstrzymuje i boje sie ze sie nie dowiem nigdy co to wiec nie moge na to wpłynąc. Mam jeszcze pomysł-odsunąc się, dać mu odczuć ze organizuje swoje zycie troszke niezaleznie od niego (swoją drogą chyba powinnam sie jakoś zabezpieczyc) .

dziekuje wam wszystkim za zimny prysznic... to mimo wszystko bardzo dobrze robi

za stara jestem by w to uwierzyc,tzn w dobroc twojego partnera..........wez przestan......

pytasz jak tu zaczac cos zmieniac kiedy idylla trwa??? chyba JEGO PRYWATNA IDYLLA W KTOREJ SIEDZI SWOJA WYGODNA DUPA I NIC NIE MUSI,prosze cie ,nicnierobieniem upewnilas go ze tak MOZE BYC,TAK MOZE WYGLADACWASZE ZYCIE,TY SIE DOSTOSUJESZ...FAJNIE ....

mysle ze to cwany gosc, ,,na macochach,,napisalas nam ze to ty musisz zajmowac sie jego dzieckiem,hmmm on to sie umial ustawic

Wydaje mi się, że spłaca ten kredyt, bo w przeciwieństwie do swojego partnera jest odpowiedzialna i mimo wszystko uznaje ich wszystkich za nieformalną, ale jednak rodzinę, której on chyba nie chce.

Gdyby to była normalna sytuacja potrafiłabyś to wytrzymać, a tak nie jest.

Rozmawiałaś już o tym z nim?

Ja nie rozumiem dlaczego ma sie z Toba dzielic mieszkaniem? To ze placisz kredyt nie daje prawa do mieszkania, slub tez nie. On moim zdaniem traktuje to jako udzial Twoj w kosztach zycia. Powinnas z nim ustalic budzet domowy i go podzielic. On nie ma obowiazku utrzymywania ciebie i dziecka. Im bardziej bedziesz naciskala na slub, tym on bedzie bardziej sie bronil.

Dokladnie to tak wyglada. Bardzo dobrze to opisalas.

Sytuacja wyglądała tak, że w momencie decydowania se na to że "kupujemy" mieszkanie On wiedział i ciągle mu to uświadamiałam ze jak się wyprowadze z domu rodzinnego to juz nie mam tam powrotu(skomplikowana sytuacja - mam z siostrą 1/6 małego domku w spadku po tacie) . Kredyt był wzięty na niego ze względów praktycznych- porosu był tańszy bo załapał się na RNS. Byliśmy razem rok jak to się działo więc nie liczyłam na tak szybki ślub itd... ale rozmawialiśmy o tym i czesto mowiłam że tego chce a on mowił ze "nigdy nie mówiłem że ja tego nie chce" . Ogólnie miłość kwitła i takie tam romantyczne pierdolety... Teraz jest tak. że dużo rzeczy się zbiegło (dla mnie ) w krotkim czasie i moje poczucie stabilizacji i bezpieczeństwa się mooocno zachwiało. Lekarz powiedział ze mam 2-3 lata max na decyzje o dziecku, skończyłam 30(nawet nie wiem kiedy ) i uświadomiłam sobie że w razie czego tfu tfu to nie mam nic.. moge zabrać telewizor pod pache ewentualnie. On cały czas mówi ze bedzie ze mną zawsze i do końca i w ogóle ale przecież to jest życie nie? Ja już przerobiłam kiedyś takie obiecywanki po czym okazało sie ze przez rok zyłam w trojkacie... Już nie wspomne o sytuaci w której cos jemu się stanie, co wtedy ? O to chodzi , skoro jestem taka wazna to powinno być też ważne zabezpieczenie mnie w razie takich sytuacji prawda?

Mentalnie też mi z tym żle jak cholera bo ja jednak chyba tak mam wpojone od dziecka i zawsze chciałam miec męża .. tak poprostu. On jest takim facetem którego chciałabym w tej roli widziec Jakoś mi tak po ludzku przykro, że jego była dostała ten przywilej już po 2 latach ich związku a ja czekam i nic.. nawet moj totalnie bezczelny i antyspołeczny były ma już żone i dziecko a ja wciąż czekam - moze coś jest ze mną nie tak? Tylko co skoro na każdym kroku mnie zapewnia jaka jestem fantastyczna , świetnie gotuje, opiekuje sie nim i dziecmi i w ogóle ochy i achy ...

Generalnie rozmowy jako takiej jeszcze ne było bo mam angine i zycham dosłownie , a z moich ust wydobywa sie chrapliwy jęk błagający o wode , na tyle mnie stać obecnie...
Ale pokazałam mu link do MDM... I powiedział " No spoko , pzeciez i tak myslimy o potomku jak skończysz studia to trzeba się już orientowac jak to z tymi kredytami w razie czego załatwić"... Moje migdałki mało mnie nie udusiły. I teraz nie wiem juz co o tym myśleć Moze on jednak ma inne podejscie ale tez sie boi takiej konkretnej rozmowy ? Chyba na spokojnie musze z nim usiąść i zrobić plan co dalej , jak jego zdaniem ma to wyglądać i czy spotykamy się w tym wszystkim czy jednak za bardzo mijamy..

PS. On nie utrzymuje mnie i mojego dziecka Ja zarabiam, On zarabia podobnie a dzieci mają jeszcze tych drugich rodziców , którzy dokładaja się do utrzymania(jego corka ma alimenty a moja ma tate pare ulic dalej i opieke naprzemienną)

Czyli znów cię na parę miesięcy uśpił. Ty będziesz żyła naiwnie i czekała na "ten" ruch, a on spokojnie o całej sprawie zapomni. Bo on nie myśli w takich kategoriach jak ty!!!

Wiesz, jest coś takiego, jak wiesz jak masz postępować (moralność, szacunek do drugiej osoby), ale i tak robisz swoje, takie jakie masz przekonania i motywy. Myślisz, że jemu od "niby marzeń z tobą o rodzinie" tak od razu przyjedzie do czynów? Nie sądzę. Jemu jest wygodnie tak jak jest. On jest zabezpieczony, dlatego tak pewnie się czuje.

Więc albo mu uświadomisz jak to z boku wygląda (bo facet chyba niekumaty) i postawisz jakieś warunki, albo to zaakceptujesz, a najlepiej by było jakbyś "temat" oznajmiała, ale swoje, ku zabezpieczeniu ciebie i córki działała. W sumie nie masz wyjścia. Nie bądź naiwna, że ktoś za ciebie zorganizuje i zabezpieczy twoje życie. To nie tego typu czasu i nie tego typu związek. Niestety musisz to też zrozumieć i przestać żyć marzeniami o "mężu".

Ponieważ nowy wątek Autorki jest naturalną kontynuacją wszystkich problemów, o których mowa tutaj, jak również dotyczy tego samego partnera - pozwalam sobie wkleić tu jego treść, aby forumowicze mieli ogólny ogląd sytuacji:

Dziękuję Admince za połączenie wątków
Przeczytałam swoje myśli z przed lat i coś mi się przewróciło w żołądku. Chyba to mi troche otworzyło oczy bo generalnie wyparłam zło i ostatnio rozpamiętuje tylko dobre chwile.
Od tamtego czasu zmieniło się tyle że kupiliśmy większe mieszkanie, wspólny kredyt ale notarianie mieszkanie jest moje. Jego mieszkanie wynajmujemy. Prace mam niezłą ale nie na tyle żeby ten kredyt płacić sama a przy obecnej sytuacji na rynku sama dużego kredytu raczej nie dostane a wynajem w naszym miescie to jest jakaś masakra finansowa. NIe wiem jak to ugryzć na ten moment Narazie probuje się pogodzić i oswoić z tym że on już nie chce. Po tym wszystkim co nas łączyło i co planowaliśmy. Pierwszy kryzys i on zawija ogon pod siebie. Boli mnie to że nie potrafi powiedziec mi wprost no ale jak widac po postach nie jest to nic nowego i w sumie czego ja sie spodziewałam... Naiwnie liczyłam że dojżał chyba

Jeśli mogłabym Ci coś doradzić - bo Twoja sytuacja jest bardzo trudna - jednak dodałabym, że obecnie jest trudna. Bo jednak każdy problem da się rozwiązać, albo po czasie - ujrzeć go z innej perspektywy, co już pomaga.
Musisz zadbać o siebie. Często przytaczam dziewczynom na forum wniosek z pokazów bezpieczeństwa w samolocie. Kiedy lecisz z rodziną, i zaczynają się kłopoty techniczne, turbulencje, a ze schowków nad siedzeniami wypadają maski tlenowe, to zawsze zaczynasz od siebie. Najpierw zakładasz maskę sobie, niezależnie od tego ile leci z Tobą dzieci i czy jest mąż itp. Kiedy zaczniesz od siebie, i będziesz na tyle bezpieczna na ile to możliwe, to będziesz mogła pomóc wszystkim pozostałym zależnym od Ciebie. Dzięki temu wszyscy przetrwacie.

Teraz jesteś w podobnej sytuacji. Musisz zacząć od siebie. Zatroszczyć się o siebie, zadbać i zapewnić sobie poczucie bezpieczeństwa. Wtedy będziesz mogła na spokojnie zastanowić się nad dalszymi decyzjami i rozwiązaniami.
Masz czas. Nie ma przymusu, chociaż Twój partner wyraźnie pokazuje, że dawno już wymiksował się z Waszego związku.
Mieszkanie możecie sprzedać z kredytem, podzielić się pieniędzmi, jakie zostaną po tej sprzedaży.
Możesz go również spłacić, on może spłacić Ciebie. Jest kilka rozwiązań, które można zastosować.

Autorko, sytuację mieszkaniowa da się jakoś opanować, chociaż nastaw się na to, że twój standard życia na pewno się pogorszy. Chyba powinnaś pójść do prawnika, by omówić twoja sytuację. Pewnie skończysz w mniejszym mieszkaniu, chociaż niekoniecznie. Być może ten facet pozwoli mieszkać Ci w tym mieszkaniu że względu na dobro waszego wspólnego dziecka?
Przeczytałam cały twój wątek od samego początku i niestety pewne rzeczy, które dzieją się teraz już wtedy można było łatwo przewidzieć. Jednak ty i pewnie także i on chcieliście zaczarować rzeczywistość i coś poszło naprzód, ale to co najważniejsze odeszło.
Odeszło, ale czy na zawsze? Może tak, a może nie. Na razie ciężko to stwierdzić.
Z całą pewnością można jednak powiedzieć, że oboje jesteście już sobą bardzo zmęczeni. Jesteście rodzina wielodzietną, a problemy z komunikacją między wami spowodowały, że ciężko jest wam żyć pod jednym dachem. Dzieci też na pewno to widzą i przede wszystkim czują. Wali im się na głowę cały świat. Twój partner radzi sobie lepiej od ciebie, a przynajmniej tak to wygląda. Czy tak jest nie wiadomo, pozory często mylą.
On chyba chciałby, żebys ty zadecydowała, co dalej. Może tak się nauczył? W końcu przez te kilka lat od 2015 roku wyvisnelas na nim decyzję o wspólnym dziecku i o mieszkaniu, które na dodatek jest Twoje, chociaż oboje spłacacie kredyt. Tak więc jakby ma to nie patrzył w znacznym stopniu postawiłaś jednak na swoim. On na twoje pomysły przystał, ale tak naprawdę to nie wiadomo czy właśnie od tamtej pory nie zaczął oddalać się od ciebie na dobre. W końcu robił coś wbrew sobie i bardziej dla świętego spokoju, niż dla spełnienia swoich marzeń.
Minęło kilka lat i on widzi efekty tego, że zgodził się na to czy na tamto. Prawdopodobnie dobija go to wszystko.
Tak jak było w 2015 dla niego było dobrze i w miarę optymalnie.
Teraz, według niego, obudził się z ręką w nocniku. Głowa zrobiła mu się kwadratowa od tego myślenia, co dalej. Ty teraz w jego świecie jawisz mu się jako główna PRZYCZYNA wszystkich tych zmian w życiu, więc nie ma mowy, żeby on teraz kochał cię i chciał z tobą żyć. On chce uciec, ale jakąś przyzwoitość każe mu z tobą zostać.
Uważam, że on teraz CZEKA. Myślę, że czeka aż zdarzy się jakiś cud i cała ta sytuacja jakoś się rozwiąże.
Dlatego w jakimś tam sensie wziął się w garść i stara się w miarę normalnie żyć, by nie zwariować po prostu.
Podczas gdy ty żyjesz jak na bombie, zamartwiasz się i cierpisz, on żyje obok ciebie, realizuje się w jakimś stopniu, stara się uśmiechać itd, bo chyba uznał, że nie ma innego wyjścia.
Wygląda więc na to, że tak właśnie będzie wyglądało dalsze wasze, ale już nie wasze wspólne życie pod tym samym dachem z trójka dzieci.
Jestem też prawie pewna, że on chce, żebyś to ty zadecyfowala o rozwodzie.
Tak widzę wasza sytuację po uważnym przeczytaniu twojego wątku.