Zaręczyny... jak ładnie powiedzieć "nie"

A dlaczego nie możesz się zaręczyć i zaplanować ślub np. za 2, 3 lata...wiele par tak robi
Skoro jesteś pewna że Twój chłopak jest tym jedynym, to możesz przecież przyjąć te oświadczyny, mówiąc jednocześnie, że chcesz żeby odbyło się to za kilka lat...nie widzę w tym nic złego...

Hm jezeli chcesz byc z nim to przyjmij te zareczyny..
i wez pod uwage, ze niektore pary naprawde dluugo sa zareczone, zanim dochodzi do slubu
no chyab ze on chce w miare szybko po zareczynach wziac slub

albo kiedys przypadkiem pogadaj z nim o tym, powiedz ze myslalas o slube, i ze jeszcze nie jestes na to gotowa, ale zapewnij go, ze go kochasz i chcesz byc z nim

Ale jak wytłumaczyć , że nie chce tego ślubu nie dlatego, że go nie kocham czy nie jestem pewna swoich uczuć ale po prostu wydaję mi się, że nie nadaję się na żonę... boję się wspólnego mieszkania , nie chce stać się dla niego codziennością...rozumiecie o co mi chodzi ? teraz widujemy się średnio dwa razy w tygodnie bo oboje studiujemy i to jest fajne, ta jego radość gdy mnie widzi po tych dwóch dniach... boję się, że pomimo tego,że zaplanujemy ślub za jakiś czas dopiero to te zaręczyny coś zmienią... że po jakiś czasie pojawi się myśl wspólnego mieszkania z jego strony a ja nie będe wiedzieć co zrobić...

Marionetko, Noelle ma rację...
Ja nawet nie jestem zaręczona, a mieszkam 1,5 roku z chłopakiem, kocham go i nie wyobrażam sobie dnia bez niego...i jesteś w błędzie, że codzienność zniszczy tą miłość, że będzie coraz słabsza...
u nas ta miłość jest coraz silniejsza, jesteśmy coraz bardziej zżyci ze sobą...uczymy się żyć razem i jest nam wspaniale
Nie rozumiem Twoich obaw...co niby jest takie strasznego we wspólnym mieszkaniu? przecież to tylko więcej szczęścia, więcej miłości...

marionetko,Ty poprostu boisz sie,ze wkradnie sie rutyna,ze jak bedziecie
mieszkac razem,to staniesz sie dla niego 'codziennoscia'.
Ale pomysl,tak wyglada codzienne zycie,ta szara rzeczywistosc.
Skoro boisz sie,ze znudzisz mu sie jak bedziecie mieszkac razem,
to co bedzie po slubie,jak bedziecie np 10 lat po slubie.
I co wtedy?
Wedlug mnie,to nie jestes gotowa na taki powazny zwiazek.
Nie powinnas sie zareczac o slubie to nie ma mowy w Twoim wypadku.
Nie spiesz sie. I nie ran swojego chlopaka.

OD ZARECZYN DO SLUBU MOZE BYC DLUGA DROGA.PIERSCIONEK PRZYJMIJ,LECZ UCZCIWIE POWIEDZ CHLOPAKOWI,ZE SLUB ZA KILKA LAT..

Tak dziewczyny mają rację nie od razu musisz stawać na ślubnym kobiercu. Powodzenia.

Będę monotematyczna, ale jestem przerażona, kiedy czytam Wasze rady.

Wyobraźmy sobie odwrotną sytuację, Wy się oświadczacie - robicie to, ponieważ jesteście gotowe na małżeństwo, bo jesteście pewne, że chcecie ślubu w Waszym życiu. On oświadczyny przyjmuje, co dla Was oznacza, że myśli tak samo. I teraz na dwoje babka wróżyła - oczywiście zaręczyny mogą się zakończyć szczęśliwym małżeństwem. Jak jednak byście się czuły, gdybyście po x czasu chciały zamienić słowo w czyn, a Wasz ukochany nagle zacząłby się robić w tym temacie nerwowy? Myślę, że nie umiałybyście zrozumieć, dlaczego wciąż przekłada datę ślubu. A co, jeżeli on dojrzałby do małżeństwa lata po Was? Gdyby pewnego dnia powiedział, że jednak nie jest gotów się żenić? Albo że wcale tego nie chce? Nie miałybyście żalu o to, że jednak wprowadził Was w błąd? Że przyjął oświadczyny bez przekonania, że za nimi stoi jednak ślub, rodzina?

Narzeczeństwo to dla mnie deklaracja. I nie ma najmniejszego sensu przyjmowanie pierścionka, za którym idzie to, czego my nie chcemy w danym momencie swojego życia. Po co wtedy te oświadczyny? Żeby lepiej brzmiało "narzeczona"?
Pierścionek zaręczynowy to podjęcie decyzji o ślubie. Przeraża mnie przekonanie aż tylu kobiet, że można się zaręczyć, a decyzję o zamążpójściu podjąć sobie w międzyczasie. Gdzie w tym wszystkim szacunek dla delikatnych uczuć drugiej osoby?
Marionetko, poczekaj tyle, ile będziesz potrzebowała, żeby poczuć się dojrzałą do małżeństwa. Wtedy te oświadczyny będą dla Ciebie najpiękniejszym, wyczekiwanym wydarzeniem, które będzie wstępem do tego, czego pragniesz.

Widzę że Yvette mnie rozumie. Ja naprawdę chciałabym być  w 100% pewna gdy przyjmę oświadczyny ale dla mnie oświadczyny to nie odkładanie ślubu na "za parę lat" tylko zaręczyny to wstęp do przygotowań do tego najpiękniejszego dnia w życiu.

Nie rozumiem natomiast stanowiska Sueno6. Czy to, że nie chce wychodzić za mąż oznacza, że nie rozumiem pojęcia związek? bo nie wiem co ma jedno do drugiego... nie zgodzę się z tym, że w naszym związku jest mało NAS.... ten związek to MY... a według mnie legalizacja związku nie jest jedynym sposobem na rozwijanie się miłości bo tak nie jest.
Małżeństwo to bardzo poważny krok i po prostu chce być go całkowicie pewna i móc mojemu chłopakowi dać całą siebie np. w trakcie przygotować a nie zastanawiać się czy aby na pewno dobrze robię i czy to nie za wcześnie...

Zgodzę się z tym, że wspólne mieszkanie to wejście na zupełnie inny etap w związku. Wiele się zmienia, ludzie rozwijają się jako partnerzy i uczą wszystkiego tego, co będzie im potrzebne w późniejszym życiu.

Natomiast myślę, że ze wspólnym zamieszkaniem jest tak jak ze ślubem - to jest pewnego rodzaju decyzja, więc zanim ją podejmiemy, rozważamy za i przeciw. I jak z każdą decyzją trzeba być na nią gotowym. Być może dla Ciebie także na to jest za wcześnie - nie ma uniwersalnego wieku ani momentu. Jesteś jeszcze młodą osobą. Wielu młodych ludzi osiąga etap mieszkania razem w wieku około 25-26 lat, wtedy są gotowi.
Oczywiście, związki zyskują na wspólnym zamieszkaniu. Przeważnie. A jeśli tak się nie dzieje, to dlaczego? Być może właśnie dlatego, że któreś z partnerów nie było gotowe na kompromisy i wyzwania dnia codziennego.

Pamiętaj, że nie ma dobrej recepty na związek. Błędne jest założenie, że istnieją jakieś z góry narzucone okoliczności, w których związek się zepsuje. Wychodzę z założenia, że jeśli para ma się rozstać, rozstanie się, nawet, jeżeli do osiemdziesiątki będą mieszkali na dwóch końcach miasta. Ale jednocześnie wiem, że w wielu przypadkach potrzeba tych paru lat osobno, by umieć później być razem przez cały czas

Jeśli czujesz, że chcesz, żeby było tak jak teraz, a Twój partner rozumie Twoją decyzję, to świetnie. Jednak jeśli on myśli o ślubie to być może powody, dla których nie chcesz ślubu/mieszkania razem są dla niego nie tak jasne jak dla Ciebie. Warto o tym szczerze i uczciwie porozmawiać, choćby po to, żeby wiedział, że to nie jest kara czy odrzucenie.
Daj znać, jak poszła Wam rozmowa

Zgadzam sie z yvette. Bardzo mądre rady.

A mi to się wydaje tak że marionetka jest jeszcze młodą osobą(hehehehe praktycznie w moim wieku) i chce jeszcze pożyć życiem właśnie młodziutkiej dziewczyny. Bez takich ciężkich zobowiązań jak ślub, wspólne mieszkanie itp. Ona ma jakieś tam swoje życie w którym jej chłopak naraie jest na takim miejscu jak go postawiła czyli spotykają sie dwa raz w tygodniu czy ileś tam i tak jej jest dobrze. Pozostałe wieczory, dni może przeznaczyć dla siebie. Wszystko ulegloby zmianą gdyby np zamieszkali razem albo gdyby wzieli ślub. A marionetka nie jest jeescze gotowa na takie zmmiany bo lubi narazie swoje życie takie jakim jest. To jej daje radość to jej daje siłę.

Osobiście uważam że nie powinna przyjmować zaręczyn nawet jeśli w tym momencie jest pewna że to jest ten jedyny ponieważ nie wiadomo co się wydarzy za powiedzmy trzy lata. Czy nie będzie chciała być z kimś innym. W życiu i tak bywa. A danego slowa w tak poważnej sprawie jak zaręczyny nie powinno się cofać.

Istnieje pogląd że zaręczyny nie powinny trwać dłużej niż rok. Bo w czasie tego roku para ma czas na zaplanowanie ślubu wesela i organizacje wszytkiego. A zaręczyny są właśnie czasem przygotowań do ślubu a nie chodzeniem sobie od tak z chlopakiem bo może kiedyś weźmiemy ślub.

Oczywiście istnieje też inne powiedzenie. Mianowicie "narzyczona to nie żona". Ja osobiście jednak uważam że zaręczyny zobowiązuja i to bardzo i jak nie jest sie pewnym ze naprawde się ich chce to nie powinno się składać ani przyjmmować takich deklaracji.

Jak mu odmówić? no cóż radziłabym mu ten pomysł wybić z głowy zanim kupi pierścionek albo przynajmniej zanim ci go da. Czyli poprostu w delikatny sposób tak mimo chodem zasugeruj mu że nie chcesz jeszcze zaręczyn. Może pomoże ci w tym jego siostra w końcu macie dobry kontakt. Poproś np że jak będziecie siedzieć we trojkę żeby ona rzuciła tak mimo chodem jakiś temat w tym kierunku a wtedy ty wyrazisz swoje zdanie.
Jak juz dojdzie do tego że da ci pierścionek to będzie fatalnie bo albo się zgodzisz i bedzie cię męczyć taka sytuacja i to że się zgodziłaś albo odmówisz(co w tym momencie będzie trudne) i twój chłopak w najlepszym wypadku się pogniewa i bedzie dasał jakiś czas. jednak może też być gorzej bo może uznać że nie ma sensu dłuzej tego z toba ciągnąć skoro powiedziałaś nie. A poza tym nie wiesz gdzie i kiedy zamierza dać ci pierścionek. A co jeśli zrobi to przy twojej albo jego rodzinie? jak mu wtedy odmuisz? zrobisz z niego kompletnego idiote. Przepraszam za wyrażenia

i bardzo się cieszę że tak wyszło!!!!!!! jestem z Ciebie, z Was dumna-oboje widać naprawdę się kochacie i jesteście dla siebie stworzeni-o takie zrozumienie trzeba walczyć

a głupia nie jesteś tylko jeszcze nie gotowa, poczekaj na swój moment, może za niedługi czas stwierdzisz że jednak się już nie boisz i będzie lepiej

Również się cieszę Macie szczęście, że macie siebie

Zawsze do usług Polecamy się na przyszłość

a co Ci dadzą te zaręczyny? czy będziesz bardziej go kochała? wydaje mi się że jednak racja z tym pospiechem jest, po co się tak spieszyć? przecież nikt nie wymaga od Was aż takich deklaracji, z pierścionkiem można poczekać, Ty naprawdę jesteś młodziutka i nie obraź się ale to racja że powinnaś się wstrzymać. przecież jeśli się kochacie to będziecie razem na dobre i na złe, nawet za rok czy dwa, a wtedy będziesz już pełnoletnia, będziecie mieli ze sobą już jakiś dłuższy staż i wtedy rodzice i znajomi potraktują waszą decyzję jako odpowiedzialną i przemyślaną. w tym momencie ja bym na twoim miejscu zastanowiła się nad tym wszystkim, niby zaręczyny nie muszą prowadzić do ołtarza-sama pisałam o tym w tym wątku radząc marionetce, ale uważam że każdy przypadek jest inny, ona nie była gotowa by odmówić, mimo że mają taki długi staż związku za sobą, a Ty taka młoda i chcesz już się deklarować, nie mówię że to coś złego ale jakoś w tym wypadku przychodzi mi na mysl przysłowie "co nagle to po diable" i wg mnie powinniście poczekać, a chłopak jak kocha to zrozumie-przecież chcecie żeby rodzina i przyjaciele cieszyli się razem z Wami Waszym szczęściem? skończ szkołę, studia, ustabilizujcie się jakoś finansowo tak by na spokojnie zorganizować ślub kiedyś, by mieć własne M. będzie Wam o niebo łatwiej!

a zastanowiłaś się czego Ty chcesz? przyjmiesz pierścionek bo będzie Ci głupio przed nim, bo pomyśli że go nie kochasz?

wiesz nie twierdze że jesteś niedojrzała itd, ale chciałaś opinii to ją wystawiłam. wg mnie lepiej poczekać, bo jesteś naprawdę młoda a zaręczyny to jest deklaracja, po co one Wam skoro nie zamierzacie się pobierać w najbliższym czasie?

jak dla mnie sytuacja typu, pierścionek, tak itd oznacza to że wyznacza się datę ślubu, podejmuje decyzję o wszystkich przygotowaniach itd. fakt faktem zajmuje to zazwyczaj rok czy dwa więc nie wychodzi się za mąż zaraz po zaręczynach, ale po to sie ludzie zaręczają żeby utwierdzić się w tym że chcą wziąć slub a nie po to by zapewnić drugą osobę że się ją kocha i się razem będzie- to dla mnie osobiście jest głupota. są inne sposoby na okazywanie miłości..

moja wina zle to napisalam. skoro sa zareczyny jest i slub ale wiadomoze w naszym przypadku nie za rok, jest to po prostu przysiega ze w koncu do tego slubu dojdzie troszke niedokladnie czytasz bo pisalam ze bardzo tego chce ale z 2 strony jest mi troche glupio przed moimi rodzicami .... w moim problemie chodzi tylko o to jak powiedziec o tym rodzica bo szczerze to nie dbam o to co powiedza , co pomysla, bo tylko ja wiem jak bardzo go kocham i juz, ale chcialabym zeby to dobrze wyszlo moi rodzice znaja mojego chlopaka bardzo dobrze ale co do tej kwesti moga sie nie zgadzac...

czy teraz rozumiesz mnie troche lepiej?:(

tą wypowiedzią całkowicie potwierdziłaś w moim mniemaniu fakt że nie jesteś gotowa na małżeństwo. skoro masz w nosie co powiedzą rodzice to po co w ogóle chcesz im to mówić? olej ich i w ogóle zaręczaj się z kim chcesz, kiedy chcesz i rób co chcesz! hmm? fajnie by było? co? pasowałoby Ci takie coś?dla mnie to dziecinada, to twoje podejście bo jestem pewna że tak nie myślisz a zdanie rodziny bardzo się liczy.i na pewno to zrozumiesz w pewnym ważnym momencie życia który jeszcze przed Tobą.  poza tym czytam dokładnie i staram się zrozumieć czego od nas oczekujesz.

jak powiedzieć rodzicom? po polsku-prosto z mostu, skoro "kochasz chłopaka i już" to co do gadania ma ktokolwiek? po co bawić się w jakieś planowanie skoro i tak nie dbasz o ich reakcję?

nie popieram Twoich działań, a samodzielne mieszkanie w tym wieku nie świadczy o dojrzałości ale o zaradności a to różnica. bo jak dla mnie mając 17 lat to zbyt wiele jeszcze przed Tobą by ładować się w jakieś zaręczyny i deklaracje. tyle. więcej pisac nie będę bo i tak nie bierzesz pod uwagę niczyich rad. życzę powodzenia.

no popatrz, nie wiedziałam. widać jestem mniej spostrzegawcza w czytaniu od Ciebie i taka głupia jak moje posty.

cóż, na szczęście nie wszyscy tak uważają.

chciałam Ci pomóc, jednak tej pomocy nie chcesz, ok. nie narzucam niczego. życzę Wam szczęścia, bo na pewno się przyda.

...