wybaczyłam zdradę, dlaczego chce odejść

To brutalne co powiem, ale pomyślałaś może o tym, że jeśli chce odejść to po prostu coś się wypaliło? Po co trzymać go na siłę przy sobie? Nie lepiej zacząć samej żyć od nowa? Być może spotka cię w życiu coś lepszego niż to co miałaś dotychczas. Daj sobie szansę na prawdziwe szczęście a nie udawane uczucie z jego strony. Przecież jeżeli zostanie z wami na siłę to skoki w bok staną się dla niego normą. Dasz sobie radę bez niego tak jak dają sobię radę setki kobiet porzuconych przez mężów.

Domyślam się co czujesz , a nawet śmiało mogę powiedzieć , że wiem . Jedyne co mogę Ci zaproponować to wsparcie bo recepty na lek na Twoje cierpienie niestety nie ma .

sytuacja przedstawia się jeszcze w ten sposób, że dopóki nie powiedział mi o zdradzie był czuły tylko zamyślony i smutny. Od pół roku już coś przeczuwałam,ale było praktycznie tak samo...Nie wierzę, że można tak udawać! Nie wierzę, że tak po prostu chce odejść, może to jest jakaś obrona przed samym sobą bo on nie wierzy, ze będe w stanie wybaczyc mu zdradę

i jak udaje Ci się żyć? ............

Na razie kiepsko, ale mam nadzieję, że będzie lepiej, wręcz bardzo kiepsko. Nie umiem się w tym odnaleźć, szok, ból, rozczarowanie, niedowierzanie itd.

Raczej farmakologicznie, a nie onkologicznie
Ja właśnie jestem na etapie wspomagania farmakologicznego, bo zanim dojdzie do rozwodu to jakoś trzeba funkcjonować. zazdroszczę tym, które są na tyle silne, że nie potrzebują wspomagania lekami.
Wszyscy mi mówią (bliskie znajome po rozwodach), że będzie ok, ale nigdy super. Jakoś nie jest to budujące...

To ja dołączam głos, że może byc super. Mam też koleżanki, którym sie polepszyło po rozwodzie, niektórym znacznie.

Farmakologicznie to można przeżyć, onkologicznie już gorzej.

Dlaczego miałoby nie być super? Przez jednego kiepskiego faceta? Przecież można znaleźć później dużo lepszego i zakochać się do szaleństwa! Mam wśród znajomych wiele tego rodzaju przykładów.

Wiadomo w początkowej fazie jest trudno (sama w niej jestem), ale po przejściu tej żałoby nad związkiem życie znowu nabiera kolorów. Ja nie mam zamiaru pozwolić, żeby jeden facet zabrał mi całą radość życia. Nie i koniec! Nie poddam się i będę niedługo cholernie szczęśliwa. A on sobie może potem żałować, że mnie stracił, bo ja będę miała już nowe życie z kimś kto mnie będzie bardzo kochał.

Teraz jeszcze trochę sobie popłaczę, ale mam nadzieję że wiosną, razem ze śniegiem spłyną też moje smutki i tęsknota i zacznę budować swoeje nowe, ciekawe i wspaniałe życie!

Zobaczycie dzieczyny, że u Was będzie podobnie. Tak to już jest, że na początku wydaje się, że świat się kończy, ale się nie kończy. Nawet wczoraj się nie skończył.

Polecam piosenkę Gloria Gaynor "I will survive" http://www.youtube.com/watch?v=ZBR2G-iI3-I - tekst adekwatny do naszej sytuacji.

Przeżyjemy, na prawdę.

Witam,

Ból...
Podziwiam Cię, że chcesz walczyć po doznaniu największego upodlenia dla kobiety ze strony najbliższej w Twoim sercu osobie. Podziwiam Cię dlatego, że "w piekle nie ma tyle nienawiści co w sercu zdradzonej kobiety" jak mawia powiedzenie.
Aż mi wstyd że jestem przedstawicielem tejże "rasy" ludzkiej i również... mężem, poniekąd też "zdradzonym".
Możecie mnie zlinczować wirtualnie, ale po pierwsze pojęcie zdrady dla mnie co tu dużo mówić nie istnieje i po drugie w moim "słowniku" szacunku dla kobiety - bez względu czy to żona, czy partnerka w luźnym związku - tym bardziej na to nie ma miejsca.
Od wielu lat się zastanawiam - nie do tego stopnia by to spędzało mi sen z powiek - jak można będąc w każdej formie związku w ogóle czegoś takiego się dopuścić? Mniejsza już z tym, że tak jak to jest w moim przypadku - jestem w sakramentalnym związku małżeńskim.
Dochodzę do wniosku - który i tak nie daje jednoznacznej odpowiedzi na to parszywe dla mnie zagadnienie - że nie jest to powodem wyniesionego z domu sposobu wychowania, lecz problemem pod deklem takiego "osobnika" obojga płci - zwoje mózgowe się poprzestawiały.

Cóż Ci mogę doradzić...
Chce mąż rozwodu... ok "daj" mu go nie mówiąc o tym wprost ani słowa a sama z tym dokumentem nie wychodź przed szereg. Nie chcesz tego, walczysz o związek i wielki szacun za to dla Ciebie.
Pomyśl o separacji nieformalnej, tzn wyprowadz się do rodziny, traktuj go jak powietrze, odetnij się od niego.
Nie próbuj podczas tego "zabiegu" w jakikolwiek sposób walczyć o niego. Niech poczuje poprzez swoją pewność siebie co do rozwodu co traci. Metoda 34 kroków z tego forum może Ci pomóc.     
A co do przygotowań rozwodowych, bo to tylko z jego winy jest możliwe - zbieraj wszelkie możliwe dowody na niego.

Ja jak na razie nie chcę i nie umiem żyć bez niego bo był i nadal jest całym moim światem. Szargają mną przedziwne uczucia. Raz wydaje mi się, że go nienawidzę, raz,ze mi nie zależy, a za następnym razem wyję w poduszkę gdy wszyscy śpią...i tak strasznie tęsknię za nim tym bardziej, że jeszcze mieszkamy w tym samym mieszkaniu a ja nie mogę go dotknąć i przytulić!

Wszystko co piszesz znam aż za dobrze, ból, ból, ból.....na każdym kroku i nie wyjdziesz z tego w kilka dni. Błędy popełniamy wszyscy, również w związku nie ma tak ze winny jest tylko on lub tylko ona. I to trzeba sobie uświadomić. Ja wychodziłam z tego paradoksu przez kilka lat (może gdyby mąż mnie bił poniżał, był alkoholikiem byłoby łatwiej), ale był tak naprawdę dobrym człowiekiem. Mimo że odszedł do innej moja miłość trwała wymieszana z nienawiścią coraz większą. W pewnym momencie nienawiść przeważyła na krótko....a teraz jemu i jego partnerce życzę wszystkiego dobrego. Czy to jest dobra droga nie wiem ale wiem jedno uczucia nienawiści po wielu latach trwania związku nie da się uniknąć, chyba  że od dawna pozostała tylko obojętność.
Na siłę nie naprawisz związku(próbowałam - bez sensu, tylko się poniżałam), odsuń się od niego, pokaż że bez niego potrafisz żyć i to dobrze żyć, zadbaj przede wszystkim o siebie

Ja mam koleżankę która ma dwójkę dzieci i posiadała zdradzającego Ją męża. Przebaczyła zdradę jedną, drugą i trzecią, bo bała się zostać sama, bo nikt nie zechce Jej z dziećmi, bo stara i brzydka. Po kolejnej nie dała raday i w końcu wywaliła drania!
Po kilku miesiącach po rozwodzie poznała super faceta, wyszła za mąż, jest już siedem lat przeszczęśliwa:-) Dzieci również zakochane w swoim ojczymie. Jej były mąż nie jest tak szczęśliwy jakby chciał, jest sam, miewa kobiety owszem ale nie ma rodziny!:-)
Wiem, że nie każda historia tak się kończy ale ta jest dowodem na to że można być szczęśliwym po zdradzie:-)
Trzymam za Ciebie kciuki!
Wesołych Świąt:-)

Zdradził raz,zdradzi drugi i trzeci.Kiedy już się podniosłam po pierwszych zdradach.Poszedł na terapię,podziwiał mnie jak ja to wszystko wytrzymałam.Po jakimś czasie zdradził znów.Bywała u niego kobieta na noce w obecności nastoletniego syna.Byłam w ciężkim szoku.Dla jego matki to ja byłam ,,szmatą''choć nigdy nie zdradziłam.Taka baba co odbiera ojca dzieciom pewno liczy na kasę???Kiedy doszły alimenty,zobaczyła że ma doczynienia z golasem-zostawiła.Myślę,że jeśli uda się przebaczyć-trzeba,dla samej siebie.Obecnie nie jestem gotowa być z takim człowiekiem, rana wciąz świeża....Dla wierzących małżeństwo -to sakrament.Jeśli tak traktuje się sakrament to ma się doczynienia z plewą.Ważne jest na jakim fudamencie budujemy dom.Na moich dzieciach odbiło się to bardzo.Małe dzieci przeżywają inaczej.Czas leczy rany-to prawda.Dobrze jest też zrozumieć siebie.Ja poszłam na odnowę w Duchu Św.Te rekolekcje dały mi siłę,dużo siły.Miłość blizka jest nienawiści-ja to wszystko przeżyłam.Mogła bym ksiązkę opisać.Dla jednych małżeństwo to świętość dla innych przygoda.Bolesna prawda,ale bywa..No cóż zdradzone -dla nas też zaświeci słońce i to może jaśniej.Taki dupek co zdradzi nie jest nas wart.Męską czy damską,,dziwką''można być zawsze,ale ten kto nią już jest niech spróbuje nią nie być...

Zgadzam się Animusem , może to co się teraz dzieje , dzieje się po coś ( choć wiem , że olbrzymim kosztem autorki ) . Mam nadzieję że to jednak nie jest koniec ich małżeństwa , że mąż przewartościuje , zrozumie i w przyszłości nie będzie już krzywdził.

Kochani moi zacznę od tego, że nigdy nie posunęła bym się do tego by obierać go z kasy to raz, dwa, ze nie chcę zatrzymać go na siłę. trzy,  on wie że go kocham bo mu to powiedziałam, ale jest twardy jak głaz. Wręcz odnoszę wrażenie, że znęca się na de mną, zawsze gdy ma do niej iść podśpiewuje, gwizda i jest cały w ''skowronkach''. Powiedział mi żebym to ja wniosła sprawę o rozwód bo gdy zrobi to on, będzie musiał słono zabulić. I jeszcze do Bagsa- ja go kocham, w moim sercu nie ma nienawiści, każdy popełnia błędy inna sprawa czy kiedyś to zrozumie........

Szczerze mówiąc to mam nadzieję, że jeszcze się coś wyklaruję i nie będę musiała opowiadać swojego życia przed obcymi ludzmi, tym bardziej, ze są małe dzieci.

Po jakim czasie wybaczyłaś mu zdradę? Jeśli po krótkim czasie, to masz odpowiedź na pytanie dlaczego chce odejść? Nie odczuł, że jego zdrada jest równoznaczna z utratą Ciebie i rodziny, nie poniósł konsekwencji, więc chce odejść, bo i tak wie, że go kochasz i wybaczysz.

Kochani czy jest tu może ktoś z malutkiego Myszkowa? Dla zdrowia psychicznego potrzebuję wyjść z domu na piwo lub kawę, a za bardzo nie mam z kim......

Ja mam jeszcze nadzieję, że może wszystko przemyśli i zrozumie, że stanie się odpowiedzialny, przecież nie może mu się tak po prostu odechcieć rodziny. A co do reszty to nie łatwo powiedzieć sercu żeby robiło inaczej niż chce

MoniaCo Ty chyba wierzysz we mnie bardziej niż ja sama, ja niestety nie mam aż tak wielkiej siły, zawsze byłam i jestem zakompleksiona, boję się wyzwań i nowości, nigdy w siebie nie wierzyłam a teraz to już zupełnie padlam na łopatki.Podobno jestem inteligentna mam nawet ksywę ''wikipedia'' podobno pięknie rysuję, ale co z tego......jak sama w to nie wierzę, może to kwestia dzieciństwa....raczej na pewno