samotność-wróg czy przyjaciel?

samotność? PRZYJACIEL. Wykorzystaj ten czas na rozwijanie siebie. Czytaj. Zwiedzaj. Odczuwaj. Dbaj o siebie i walcz o swoje szczęście. Pokochasz swoją samotność, odnajdziesz szczęście.

Właściwie co ty rozumiesz przez samotność? To, że nie masz faceta? Mało znajomych? Brak znajomych? Co znaczy "razem a jednak osobno"?

Chętnie "posłucham'' może mail? Może będę mogła jakoś pomóc? Oczywiście do niczego nie zmuszam pozdrawiam

Zdecydowanie wróg, nie ma co sie zastanawiac. Samotnosc pod kazda postacia jest zla

Jak kto woli, ale mniejszoc ludzi na swiecie kocha samotnosc. To bylo przemyslane

Myślę, że to zupełnie coś innego być samotnym samotnym, a co innego samotnym w związku.
I może problemem takich samotnych, w związku, nie jest sama samotność, tylko to, że nie chcą ( a jeszcze częściej - boją się) tego stanu rzeczy zmienić.

Otóż to

Akurat statystyka to najmniej istotny argument
Jeśli samotność stanowi dla kogoś problem, to może dążyć do jego rozwiązania.
Jak komu z tym stanem dobrze, to nikomu TYM głowy nie zaprząta. Ot i cała różnica
Ocenianie NIE jest dobre - u niektórych wywołuje poczucie bycia gorszym. A to akurat krzywdząca bzdura.

I kto tu ma problem z wiekiem? Bo chyba jednak nie ja? Są i osoby, które mają zdanie podobne do mojego.
Ja piszę, że każdy MOŻE LUBIĆ CO INNEGO - TY: Odmienne zdanie (samotność przyjacielem)? Wolne żarty
Z czym mam walczyć zatem?

Ja sądze,ze jesli ktos mowi o samotnosci jako przyjacielu to po prostu sie oszukuje. Naprawde nie wierze w to aby ktos szbjzerze chcial byc calkiem sam i nie miec z nikim kontaktumnawet przez internet

Dzięki - jeszcze dodaj: "won stara babo"
NA PEWNO będzie to NA TEMAT.
Zdawało mi się, że do prowadzenia dyskusji, dobrze jest mieć przedstawicieli 2 różnych stanowisk... ale w sumie?
Może W TYM wątku wystarczy jak kolejne osoby będą się dopisywały do jednej i tej samej opcji?
Tak jak pisze w ostatnim wpisie Justyna - samotność to NUUUUUU-DA (szczególnie w wakacje )
A że nudzą się wyłącznie NUDNE OSOBY. To ja spadam. Pa

Nastepny durny temat o samotnosci, ja jestem z wyboru sam, nie nudze sie ,swietnie spedzam czas wolny, poznaje nowe kobiety, robie co chce, nie musze sie tlumaczyc, uwielbiam cisze, uwielbiam swoja indywidualnosc swoj egoizm, kocham siebie, mam swoje pasje i jestem szczesliwy i nigdy bym nie zamienil swojej samotnosci na zycie pod tym samym dachem z kims. Wole spotkania jak i zwiazki wolne w wiadomym celu..... a poza tym ma taka gowniana przypadlosc nie posiadam zazdrosci a moja uczucia wyzsze jak i empatia sa na poziomie krokodyl kontra bawół. pozdrawiam anhedonie, tzreba bronic swojej wolnosci tylko tchorz napisze ze samotnosc jest zla, w rzeczywistosci taka osoba nie potrafi brac odpowiedzialnosci za swoje zycie jak i czyny, jest nieporadna spolecznie.....

Trochę przesadziłeś.
Tylko tchórz, osoba nieodpowiedzialna i nieporadna społecznie nie lubi samotności???
To nawet nie jest ciekawa teza lecz fałszywa.
Być może takie osoby nie lubią samotności, ale samotności nie lubią też osoby pragnące mieć kogoś bliskiego mimo tego, że są odpowiedzialne i zaradne.
Ty wolisz "spotkania w wiadomym celu" - cóż za odpowiedzialne podejście.

Nie neguję oczywiście, że istnieją zapewne osoby, które lubią swoją samotność.
Ale takich, które to przedkładają ją nad szczęśliwy związek - nie znam.

a co z tymi dwiema starszymi eks zonami? to nie ich odejscie stalo sie powodem "wybranej" samotnosci?:)

a tos mnie pocieszyl:( moze jednak nie do konca ta mlodosc i piekno tak Ci pasuja, skoro teraz wybierasz panny na doskok;)

Z doświadczenia moge powiedzieć że to zależy od kobiety/mężczyzny która ta emocja 'atakuje'. Mimo że można się czuć bezradna, tak samo można się ogarnąć się i naprawde być lepszym człowiekiem.
Z rodziną przeprowadziliśmy się do Ameryki jak miałam 10 lat no i możecie wyobrazić sobię w jakim szoku byłam..i jak strasznie się czułam samotnie. Wiele, jako mała dziewczynka nie rozumiałam ale samotność zmieniła mnie (na gorsze) ALE także pomógło mi rozwijąc się Teraz jestem silniejsza i mądrzejsza

ach tak, można być w tłumie a czuć się zupełnie inaczej!

No tak od czasu do czasu. Czasem mija, ale tazke wraca.

Może myli, może NIE
Ubogie byłoby to życie, gdyby zainteresowania/hobby były UZALEŻNIONE od GRONA osób z którymi można by (lub nie) je uprawiać. I nie sporty drużynowe, typu piłka kopana mam na mysli
Nie wyobrażam sobie, by któryś z panów, którzy wypowiadali się powyżej nie miał dość ODWAGI by pojedynczo (bez "eskorty") wejść do pubu  czy innego lokalu Ja tam bywam i korona mi z głowy dotąd nie spadła
"Samotny spacer", podczas którego zamiast "rezonować" można spokojnie oddać się refleksjom to kuriozum?
Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. JEDNAK
Biedni Ci, którzy bez ekipy NIE ISTNIEJĄ

Devil, jak Ci tak wygodnie to git. Zgodze sie, ze czesto ludzie ulegaja presji spoleczenstwa, by z kims byc, no a potem tylko niepotrzebnie sami sie mecza, a jeszcze druga osobe unieszczesliwiaja.

Dobry wieczór.

Samotność- wróg czy przyjaciel? Cóż zmusiliście mnie do intensywnych rozmyślań i muszę stwierdzić, iż nie potrafię zająć jednoznacznego stanowiska, w przeciwieństwie do Was. Owszem zgadzam się z powyższym stwierdzeniem, że człowiek jest istotą stadną. Towarzystwo jest potrzebne bez dwóch zdań. Jednak czy samotność tak bardzo wpływa na naszą psychikę? No dobra może trochę tak. Ale czy uznałabym ją za wroga? I właśnie w tym miejscu nie potrafię udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Zresztą chyba taką będzie trudno udzielić. Przecież każdy z nas jest inny. Czego innego oczekujemy. Nie zrozumcie mnie źle. Jestem świadoma, że każdy z nas potrzebuje kogoś bliskiego, to nie ulega żadnej wątpliwości. Wiem to z własnego doświadczenia. Jestem z samotnością za pan brat. I choć przez większość czasu przytłacza mnie ona, to jestem świadoma, że jest mi ona czasem potrzebna ( wiem brzmi to ironicznie ale tak to odczuwam). Jednak nie o mnie chciałam pisać. Wybaczcie.

Wracając do tematu. Powyższe pytanie oraz Wasze wypowiedzi pobudziły moje szare komórki i przypomniałam sobie pewien utwór.

Wiatr wie, jak trzeba nacichać...
Za oknem mrok się kołysze.
Nie widać świata, nie słychać,
Lecz ja coś widzę i słyszę...

Ktoś z płaczem ku mnie z dna losu
Bezradną wyciąga rękę!
Nie znam obcego mi głosu,
Ale znam dobrze tę mękę!

Zaklina, błaga i woła,
Więc w mrok wybiegam na drogę
I nic nie widząc dokoła,
Zrozumieć siebie nie mogę!

W brzozie mgła sępi się wiotka.
Sen pusty - wracam do domu...
Nie, nikt się z nikim nie spotka!
Nikt nie pomoże nikomu!

I dzięki temu w mojej głowie zrodziło się kilka pytań. Czym jest dla Was samotność? To chyba już wiem, ale zawsze może ktoś jeszcze odpowiedzieć. Dla mnie jest czymś co przytłacza, męczy i potęguje uczucie pustki. Choć wiem, że to JA jestem  za nią odpowiedzialna. Nikt inny.To moja opinia. A Wy jak myślicie.

"O samotność nie możesz winić nikogo, ona przychodzi z wewnątrz"?

Wiem, że Wam trochę przy nudziłam, ale musiałam upuścić trochę myśli. Dlatego proszę abyście wybaczyli mi tą paplaninę.

Pozdrawiam Was wszystkich serdecznie i życzę miłego wieczoru.

Jeśli oczywiście, oczywistą oczywistością JEST (stadność) Spłycanie wszystkich aspektów życia jest raczej cechą naszych czasów (raczej?)...
"(co) dla jednych przekleństwem dla drugich darem..." Bo nie każdy LUBI byś "oczywistością" upchniętą w schemat i stereotyp. Jakby ludzie nie byli RÓŻNI... Jeden nie istnieje bez tłumu - drugi ścisku (i panującej w nim "jedynie słusznej racji") NIE potrzebuje do szczęścia. TAKI wybór życiowy. ZDARZA SIĘ. Czy to znaczy, że TEN ktoś jest gorszy? A w czym, jeśli mogę spytać?

Nemezja - czemu przepraszasz? Osobiście lubię ludzi myślących i rozważających...
Jakby WSZYSCY byli jednakowo "stadni" (jak kiedyś chciano by byli Chińczycy) TO nie byłoby NAD czym się TUTAJ zastanawiać...
Dlaczego twa samotność: "przytłacza, męczy i potęguje uczucie pustki"? JAK to robi?

Znaczy: "IM dalej w las..."? Fajnie to ująłeś
Jako, że każdy się inaczej "rozwija"... U mnie jutro będzie 4 lata od rozstania - zatem czeka mnie (być może) kolejny/nowy rozdział życia... Ciekawe "wyzwanie".
Nie mniej - jeden lubi gwarne dyskoteki a drugi ciche biblioteki