Problem w związku...

Tak masz rację, wiele razy słyszałam już, że nigdy się nie zmieni. Albo zaakceptuję go takim jakim jest, albo powinnam szukać gdzie indziej... Może to faktycznie kwestia złego wychowania... Ja również mam swoje zasady, których uparcie przestrzegam. Chciałabym żebym mogła na Niego liczyć w wielu sprawach, np jakiejś pomocy domowej. Ale On zwykle odbiera to jako rozkaz... U niego w domu było tak, że zwykle przesiadywał cały dzień przed kompem, a Jego mama wołała go tylko na jedzenie... A Jego mama jest taka, że nie odmawia synowi i w sumie to by wszystko mu pod nos podstawiła...

Boję się być sama...dlatego, że ja zwykle traktuję ludzi wokół mnie bardzo poważnie. Szybko obdarzam ich uczuciem, przyzwyczajeniem, gdy zobaczę, że dla Nich też jestem kimś. Wiele osób już mnie zostawiło, w sumie z nieznanych mi do dziś powodów. Nie mam przyjaciół, nie mam nawet dobrych znajomych. Mam Jego - który mimo wszystko jest. Kocham go i chciałabym stworzyć z Nim przyszłość, tylko boję się, że nie będzie to taka przyszłość jaką bym chciała mieć.

Co do ślubu... wiem. Co do uczuć nie mam wątpliwości. Bardziej właśnie martwi mnie dogadywanie się, szacunek o który wciąż walczę i Jego ciężki charakter. Uważam, że jestem gotowa na to wszystko mimo młodego wieku. Ale tylko wtedy gdy mam pewność, że warto. Że to co robię, moje starania są coś, dla kogoś warte. Chciałabym by i On w końcu dostrzegł we mnie kogoś, dla kogo warto się starać..

Już nie raz przypłacałam to łzami i nie tylko... Mam świadomość tego jaki jest i w zasadzie nie oczekuję tego, żeby się zmienił. Chciałabym żeby po prostu nie traktował pewnych spraw aż tak ostro, a przede wszystkim by nie odreagowywał na wszystko i wszystkich złością, bo coś idzie nie po Jego myśli...No i żebym ja była w Jego oczach i sercu kimś więcej, niż wtedy gdy jest zły i mówi mi te wszystkie przykre rzeczy...

Ja Go kocham, on twierdzi, że mnie też. Tylko z tym okazywaniem miłości u Niego, to niestety różnie bywa...

Prawda... Więc Twoim zdaniem, co mogłabym/powinnam zrobić?

W sumie masz rację. Choć wiele razy się już nad tym zastanawiałam i mimo to, do niczego nie doszłam. Ciężko mi z tym wszystkim. I myśli ciężko zebrać nawet. Ale cóż, muszę nadal się pomęczyć. Dziekuję za radę ; )

zgadzam się z catwoman w 100%! teraz ciężko Ci jest wyobrazic sobie życie bez tego faceta, ale uwierz mi że za jakiś czas, jeśli zdecydujesz się na rozstanie, nie będzie Ci się mieścić w głowie, dlaczego tak długo z tym zwlekałaś, co Tobą kierowało, że nie byłaś w stanie podjąc dezyzji. Piszesz że on Cię kocha. Uważam że jeśli by tak było, to nie wyzywałby Cię od najgorszych, nie słyszałabyś tak przykrych słów wypowiadanych z jego ust pod Twoim adresem. I co najważniejsze, starałby się z Tobą rozmawiać, dyskutować, momo tego, że czasem masz odmienne zdanie na jakiś temat. piszesz również że nie wyobrażasz sobie życia sama, że wszystko zaszło za daleko i nie potrafisz już się z tego wycofać. Może to jest spowodowane presją "co ludzie powiedzą". Ale moim zdaniem nie warto się przejmować takimi rzeczami. Po ślubie będzie już za późno żeby się wycofać, tzn nadal będziesz miała taką możliwość ale będzie jeszcze trudniej, a jak pojawi się dziecko to już w ogóle nie mówię. W tym wszystkim ważna jesteś TY i Twoje uczucia. Pomyśl czy jesteś w stanie znosić jego wybuchowy charakter, poniżanie, przykre słowa przez całe życie? Najtrudniejszy jest pierwszy krok, potem jest już łatwiej

StromAusFantasie a może przyjmij zasadę: Nie angażuję się w związki, które mnie niszczą, nie budują...
?

nie jest powiedziane, że masz zapomnieć o nim tak, takby nigdy nie istniał, jakby nie było go w Twoim życiu. Wiadome- wspomnienia na zawsze pozostaną i nic tego nie zmieni, nie da się ich wymazać. Natomiast musisz patrzyć trzeźwo na Twoje znajomości, znajomych, którzy Cię zawiedli, a Ty i tak, jak twierdzisz, gdyby chcieli odnowić kontakt, natychmiast przyjęłabyś ich z otwartymi ramionami. Moim zdaniem każdy zasługuje na drugą szansę, bo ludziom zdarzają się błędy, których potem żałują i chcą je naprawić. Jednak nie możesz im ufać tak jak dawniej, postaraj się nie angażować tak bardzo, przynajmniej na początku. Oczywiście, nie masz gwarancji, że drugi raz ktoś Cię nie skrzywdzi, nie usłyszysz od niego przykrych słów. Możesz zawieść się znowu, ale wtedy już będziesz wiedzieć ze ta osoba nie jest warta Twojej uwagi.

a co do Twojego narzeczonego: podjęłaś już jakąś decyzję?

cherry_dance: Nie wiem, czy umiałabym ułożyć sobie zycie od nowa z kimś innym. Ale jedno wiem na pewno. Można nauczyć się żyć bez drugiej osoby, ale nie można o niej zapomnieć. I mi chyba gorzej jest spojrzeć na przyszłość ze względu na wspomnienia. Których wiem, że się nie pozbędę a od których nie umiem się odciąć na tyle by normalnie funkcjonować w świecie ludzi. Co do zaufania... Ciężko mi zaufać komukolwiek. Mogę z kimś się dogadywać świetnie a i tak bd ostrożna, gdyż wiem jak to nie raz już się kończyło. Zamiast optymistką ( nigdy nie umiałam nią być) wolę być realistką, choć często kończy się wszystko tak, że jestem pesymistką. Może moim głównym problemem są uczucia, więźi do ludzi? Może to, że tak łatwo się przyzwyczajam, obdarzam kogoś uczuciem winika z przeszłości, gdy tego nie miałam? Nie wiem. Ale wiem, że lubię być pewna, że komuś na mnie zalezy i że jestem dla niego kimś ważnym.

Co do mojego narzeczonego...Tak, niby podjęłam jakąs decyzję. Myślałam o rozstaniu, gdy na prawdę już nic się nie zmieni. Ale ciągle jeszcze wierzę w jakiś przełom. Mimo to jestem świadoma tego, że gdy już na prawdę wiara upadnie i nic się nie da zrobić, to bd jedyne odpowiednie rozwiązanie. Pomimo bólu.

Owszem zobojętnienie wiele daje. Ale jak się człowiek przyzwyczai, to może stać się kompletnie obojętnym na wszystko.
Być może w to wierze.. ale staram się wciąż ratować to, na czym mi zalezy.

Autorko - Catwoman słusznie zauważyła wcześniej, że Twoim głównym problemem jest to, że boisz się być sama.

Tylko czy lepszym rozwiązaniem jest związek z osobą, która: jest chamska, wulgarna, rzuca pod Twoim adresem najgorsze obelgi?

Zaręczyny - wymuszone przez Ciebie.

Mieszkacie u Twoich rodziców, Twoja matka zwróciła mu uwagę na jego zachowanie (nie napisałaś za co, ale wnoszę, że było to coś co wymagało interwencji). Ma do tego prawo - jej dom i ma prawo nie tolerować pewnych zachowań. Jego reakcja: groźba wyprowadzenia się (!). Szantaż?

Przeczytaj spokojnie swój własny, pierwszy post i sama sobie odpowiedz czy z takim człowiekiem chcesz się związać na stałe?
Nie mówię, że masz zerwać - Twoje życie, Twoja decyzja. Uświadom tylko sobie, że tak będzie wyglądało Wasze wspólne życie.

Wiem co teraz czujesz. Tez tak nie raz mialam w przeszlych zwiazkach. Ale to co teraz Cie laczy z obecnym partnerem to przywiazanie nie glebokie uczucie. Najlepiej bedzie jesli sie rozstaniecie. Czas potrafi zaleczyc nawet najbardziej bolace rany. Przy okazji nie bedziesz sie meczyc. . .

No tak..macie rację...Raz jest pięknie idealnie a za chwilę przeżywam z nim totalne piekło....Tak jak np dziś... Kłótnia na zakupach o obiad...on wychodzi z marketu zostawiając zakupy na środku sklepu...A potem mi 2 spięte rowery, bo jest tak obrażony, że woli iść do domu na piechotę... Czasem brak mi sił... Ale Nasz związek wciąż idzie do przodu, i czasem myślę, że zaszło to już za daleko... Mamy wspólne rzeczy, w postaci np lodówki, kuchenki itp... I jakoś ciężko wyobrazić mi sobie nasze rozstanie względem również tych rzeczy...Ale powiem szczerze, brakuje mi swobodny, spokoju i stabilizacji w tym związku,,,

Nie wiem. Ciężko przeżywam rozstania z ludzmi... można rzec, że dość drastycznie czasami. Każdemu jest łatwo powiedzieć, ale trudniej zawsze jest to zrobić. Wciąż z tym walczę. Ale zrozumiałam jedno : Można nauczyć się żyć bez drugiej osoby. Ale nie można o niej zapomnieć.
Uczę się to zaakceptować na tyle, by w momencie gdy bd tego pewna na 100% wiedzieć, że nie popełniłam błędu,

Wydaje mi się, że takie sytuacje będą miały miejsce coraz częściej.
Jak on Ciebie już teraz tak traktuje , to co będzie po ślubie, za kilka lat... Lub gdy pojawią się dzieci, kolejne obowiązki i problemy?

Czy będziesz mogła liczyć na jego wsparcie? - chyba sama już sobie odpowiedziałaś na to pytanie (".Ale powiem szczerze, brakuje mi swobodny, spokoju i stabilizacji w tym związku,,,")

Piszesz, że macie wspólne rzeczy i ze względu na nie, nie jesteś w stanie wyobrazić sobie rozstania?
Dziewczyno, przecież to są rzeczy materialne. Będąc z tym mężczyzną w związku, będziecie mieli coraz więcej tego typu " łączących " Was rzeczy. Łączyć dwoje ludzi ma miłość, szacunek i oddanie. Nie lodówka i pralka. Żal mi Twojego podejścia. Widzę, jak się męczysz, a nie wierzę, że Twój narzeczony się zmieni.

Sama mam obecnie problemy w małżeństwie, ale braku szacunku bym nie zniosła.

Któraś dziewczyna wspomniała, żebyś poczytała wątki innych kobiet, którym o wieke trudniej jest odejść ze względu na dzieci, wspólny dom, kredyty czy też wspólne interesy.

Dużo sił i podjęcia słusznej decyzji życzę

Jak dla mnie to powinnaś szczerze porozmawiać ze swoim narzeczonym i otworzyć się na jego argumenty. Wspólnie powinniście dojść do kompromisów w wielu kwestach - również, a może zwłaszcza w sprawie mieszkania. Skoro jemu nie odpowiada mieszkanie z z Twoją rodziną - zamieszkajcie osobno. Teściowie bardzo często próbują mieszać się w życie swoich dzieci, powinnaś zawsze trzymać stronę narzeczonego w sporach rodzinnych - jak dla mnie niedopuszczalne jest robienie sobie przez nich żartów z Twojego partnera. Nie dziwię się że ma dość. Zastanów się nad sobą i tym co mówi Twój partner - pora dorosnąć i podjąć wspólną decyzję na którą nie będą mieli wpływu Twoi ani jego rodzice... choć jak czytam, jak Twój narzeczony Cię traktuje, że Cię nie szanuje - może być już za późno by cokolwiek zmienić.

Mieszkanie osobno...z jednej strony jest dobrym pomysłem, ale z drugiej strony...bałabym się z nim zamieszkać. Potrafi mi obiecywać, że się zmieni, a ja choć w to nie wierzę, brnę dalej. Ale tak, jest to toksyczny związek, wiem o tym. Ale póki mam jeszcze resztki sił, powalczę. Najważniejsze, że wiem już co robić.

Ma trudny charakter, ale przecież wiedziałaś jaki On jest, prawda?
Związek to sztuka kompromisów. Zastanów się: czy możesz na niego liczyć, czy jest przy tobie w trudnych dla Ciebie sytuacjach, czy spędzacie ze sobą dość sporo czasu.
Jeżeli na jedno z tych pytań odpowiedziałaś "nie" to raczej wasz związek, a w przyszłości małżeństwo nie pójdzie w dobrym kierunku.
Druga sprawa, rada moja: wyprowadźcie się od twoich rodziców jak najszybciej.
Czasami inni nam przeszkadzają w życiu. Może twój narzeczony ma dość mieszkania z twoja mamą.
Wiem że jest ciężko w dzisiejszych czasach z kasą, mieszkaniem. Ale mieszkanie małe, ale wasze.

Wszystko zależy od was, jak dwie strony chca tego samego to nic nie stanie na drodze.
Musicie tylko chcieć!