mąz alkoholik

ale jest powód taki że on mówi że nie ma problemu z alkoholizmem jak rozmawiamy to on sie broni od tego że nie jest alkoholikiem a że wypija to nic takiego.

klementynka 22 ma rację alkoholik nie przyzna się że jest uzależniony bo ta choroba jest iluzją  zaprzeczeń każdy uzależniony znajdzie zawsze powód do obrony swego nałogu że miał ciężki dzień w pracy  i musiał wypić lub też my jako żony jesteśmy najczęściej tym powodem w myśleniu pijącego zawsze jest jakiś powód do wypicia ich myślenie jest zaburzone idż na terapię dla osób współuzależnionych to jest świetna sprawa chodziłam przez 2 lata i dzięki temu wiem dużo jak sobie radzić mój mąż też chodzi ale krótko poprzednie terapię zrywał przeszłam bardzo wiele i zawsze myślałam że jak ładnie posprzątam i będę super żoną to on zrozumie że się staram i przestanie to nic nie da .to jest koszmarna choroba chora jest cała rodzina osoby pijącej człowiek rezygnuje z wszystkiego by było dobrze ale na nic to .na terapii mi powiedziano  że alkoholik nie pije nikomu na złość i nie pije przez nikogo pije bo jest uzależniony także terapia i jeszcze raz terapia ja zgłosiłam do prokuratury o znęcanie psychiczne wobec mnie i dzieci i był przyparty do muru musiał iść ale pochodził kilka razy i rzucił dopiero po kilku latach tak się u nas żle działo że się zgłosił sam oni muszą sięgnąć czasami dna by przejrzeć na oczy i zacząć leczenie i przyznać się tak jestem alkoholikiem .np stracić pracę stracić prawo jazdy ja chodziłam za nim gdy jeżdził po pijaku zabierałam kluczyki nie chodziłam na wesela by odciągnąć go od picia uwierz mi to nic nie dało było jeszcze gorzej pozwól mu doświadczyć wszystkich skutków jego picia nie ułatwiaj mu niczego nie chowaj alkoholu nie rezygnuj z niczego co kochasz ja rzuciłam szkołę średnią bo mi kazał i co teraz cierpię bo brak mi pracy i wykształcenia .i oczywiście nie ukrywaj że macie problem z jego chorobą .ja dużo przecierpiałam wiele osób mi mówiło jaka ja jestem żona że zgłaszam na niego do różnych urzędów i on był zły ogromnie za to jak pił lecz teraz dziękuje mi za to że go wyciągnęłam z tego  bagna mówi to na terapii i do rodziny lecz nie jest pewne że nie zapije znów moja mama nie pije już 15 lat także jest szansa ale moim powiedzeniem jest to że z tej choroby wychodzą mistrzowie a średniaki piją dalej i staczają się na sam dół bo tego wyleczyć nie można tylko zatrzymać picie na jakiś czas i alkoholicy nie mogą po abstynencji lub terapii wypić piwa czy kieliszka wódki bo stwierdzą przeszedłem terapię lub nie piję już 5 lat to nic mi się nie stanie gdy te jedno piwo wypije nie wolno bo znów wrócą w picie z przed leczenia .życzę powodzenia i dużej cierpliwości .

akurat wczesniej to nie pił a teraz to sie powtarza często

właśnie tak. wcześniej nie było takiego problemu

Mój mąż pije od 7-u lat (jesteśmy małżeństwem od 25). Był 2x na prywatnym leczeniu w przeciągu ostatnich 3-ech lat (głupio pisać ale paradoksalnie dopiero po odwykach zaczął pić  na dobre - cena jednego odwyku 10 000 zł).NIe mamy na szczęście dzieci. Ja b. cierpię. Jego rodzina to głównie alkoholicy, do których może zawsze iść na flaszeczkę (sponsor finansowy) i posłuchać, że jest wspaniały(tzw. pijackie rozczulanki, żona to ta zła baba co nie pozwala na drineczka). Nie jestem na tyle niezorientowana, żeby siebie obwiniać. Dlaczego nie mogę odejść? Bo kiedyś było cudownie, bo sie boję, choć jestem wykształcona i mam dobra pracę. Mój brat i jego rodzina wstydzą się nas- konkretnitnie "takiego wujka".  Mogłabym jeszcze wiele pisać  -łącznie o mojej próbie samobójczej (która jak dzisiaj po kilku latach stwierdzambyła idiotycznym wołaniem o pomoc). Na zewnątrz jestem zadbana i usmiechnięta -robię wszystko, by nie być zapłakanym obiektem współczucia. Myślę poważnie o tym, by się rozstać. czy wystarczy mi determinacji, odwagi, siły????

Alkohol jest czyms okropnym ,potrafi tak zniewolić człowieka .Życie z taką osobą musi być naprawde trudne, człowiek chciałby pomóc .Ale ta druga osoba tej pomocy nie oczekuje ,wręcz czuje sie "szczuta" .Miałem ojca lubiącego wypić(urządzał maratony po 4-5 dni raz na 2-3 mies-wszystko zaczeło się po wypadku)-niestety nie dane jest mu być wśród nas.I zawsze myślałem,że ten problem zniknął z życia naszej rodziny(przy mnie i moim bracie ,przemysł monopolowy dawno by zbankrutował).Niestety zauważyłem niepokojące sygnały wśród pokolenia młodszego -najgożej jest z moim 15-letnim bratankiem ,lubi słabsze alkohole-wina ok 16-20% .Nie raz zwracaliśmy uwagę rodzicom ,ale jakoś nie potrafia dostrzec potencjalnego zagrożenia.Może to ja jestem przewrażliwiony.Kilka razy ja próbowałem z nim porozmawiać ,że to nie sposób na życie i że człowiek musi mieć jakieś ambicje(na wsi jesteśmy uważani za raczej przedsiębiorczą i majętną rodzinę- jak na polskie warunki),że warto sobą coś reprezentować .Swoim postępowaniem motywować ludzi do działania,do walki o lepsze jutro.Czasem myślę ,że to może przez to iż on jak i jego starszy brat posiadali rzeczy ,o których ich rówieśnicy nawet nie myśleli .Ale czy odpowiedni standard życiowy ,może być demotywujący i budzić skrajności-albo jak zwykle dmucham na zimne

ja własnie rozstaje sie z alkocholikiem chociaż bardzo go kocham to nie potrafie z tym zyc i nie jestem w stanie mu pomóc,zreszta on tej pomocy nie chce..nie chce do końca życia mysleć że czegoś nie zrobilam ale co mam zrobic..mam dwoje dzieci mieszkam z nim pół roku,a on dzis oświadczył że nie bedziemy już razem bo on nie widzi naszej przyszłości,bedzie żył tak jak chce..więc co mogłam innego zrobić-w sobote sie wyprowadzam

mój mąż jak pisałam wcześniej chodzi na terapię i nie pije ok 3 lat jest na razie dobrze lecz w kwietniu kończy mu się również przysięga i on twierdzi że będzie chciał z całych sił nie pić obiecuje ciągle powtarza lecz wiem że nie mogę opierać się na jego obietnicach bo on sam nie wie kiedy zapije.jest nerwowy bardzo także przy większych nerwach może sięgnąć znów po alkohol boję się myślę już coraz częściej co będzie dalej od czasu gdy chodzi na terapię nie jest zazdrosny jak kiedyś nie czepia się żartuje jest wesoły lubi jeżdzić na grupę zawsze ma chęć lecz obawiam się że to wszystko pęknie .a mamy przecież dzieci które bardzo przeżywały jak pił .dodam że mamy z mężem rodziców alkoholików także on i ja bardzo wiele ucierpieliśmy w tym naszym życiu i wiem że to się pamięta te wszystkie awantury krzyki strach lęk przed wszystkim bardzo ciężko z tym walczyć .

Tyle czasu, spróbuj z nim pogadać - jesli Cię nie biję może uda mu się jakoś pomóc, namówić na terapię a wcześniej miał takie problemy ?

nie do sądu tylko do gminnej komisji do rozwiązywaniu spraw alkoholowych w rodzinie-powinnaś mieć taką w urzędzie miasta. Wtedy męża wezwą na rozmowę, potem Ciebie. Jeśli nie miałaś akcji z policją to powiem szczerze że ogólnie długo trwa takie postępowanie bo oni długo badają sytuację a dopiero potem kierują sprawę do sądu. Po drugie nie ma czegoś takiego jak zmusić kogoś na odwyk on sam musi chcieć. Ja wiem coś o tym, bo sama nie raz męża namawiałam na odwyk i skończyło sie tak, że wczoraj kazałam mu się wyprowadzić wręcz go wyrzuciłam. Teraz się nie kontaktujemy ze sobą, co dalej zrobi ze swoim życiem to jego wybór ja nie mam na nie wpływu.
http://www.prozdrowie.pl/Artykuly/Zdrowie-A-Z/Alkoholizm/List-alkoholika-do-swojej-rodziny

Byłamszczęśliwa ja też jestem w ciąży za 1,5 miesiąca urodzę drugą córeczkę. Musisz się zastanowić czy chcesz żyć w niepewności i stresie, czy chcesz aby Twoje dziecko dorastało i oglądało pijanego tatusia. JA wiem nie jest to łatwa decyzja, ja męża ostrzegałam chyba ze 3 miesiące że jeśli nie pójdzie się leczyć, jesli nie zmieni pracy (tam wszyscy piją) to odejdę. Właśnie we mnie wszystko pękło jak poszedł po wypłatę i zniknął na 2 dni zero telefonów, zero smsów a po powrocie oznajmił że pił i był z kolegami w zakopanem bo nie miał co robić. A co ze mną, co z córką. Wtedy wybuchłam i go wyrzuciłam. Ma czas żeby wybrać swoją drogę życiową. A ja skupiam się na sobie i córkach. Trzeba być konsekwentnym i nie rzucać słów na wiatr

Rozumiem Cię, a nie masz rodziny która Ci pomoże. Na dziecko alimenty możesz zażądać. Ja mieszkam u rodziców, ale łatwo też nie będzie bo skończy mi się macierzyńskie, rodzicielskie itp a kto mi sie malutką zajmie żebym mogła do pracy wrócić. No mój to ostatnio nie przynosił kasy, jak go zapytałam o to skąd ma na picie (bo niby mu szef wypłaty nie dał) to usłyszałam odpowiedź że nie trzeba mieć kasy bo zawsze ktoś postawi z tym że on robi w gastronomi i tam pija na kreskę a potem ściągają im z wypłaty bo tam wszyscy piją, ćpają i grają na maszynach.
Nie ukrywam, że jest mi ciężko powstrzymać się aby do niego nie napisać. Myślę jak to będzie jak urodzę, informować go o tym czy to olać.
on ma kuratorkę i wczoraj mi ona powiedziała że on wie czego ja od niego oczekuję i że zdaje sobie z tego sprawę co robił. Ale z drugiej strony to tylko takie jego gadanie a ja chce mieć dla siebie i córek normalną rodzinę bez stresów, nerwów.

Powiem ci asiu że ty jesteś bardzo silną kobietą,w twoich słowach i wypowiedziach jest bardzo dużo siły i determinacji.
Zdecydowałaś sie już i tak na duży krok wprowadzić się do rodziców,zostawić go by przemyślał..
Ale to właśnie robimy dla swoich dzieciątek,czyli wszystko co najlepsze..

Czytam ten wątek i przypomina mi się dzieciństwo, pijany ciągle ojciec, awantury, Mamy powyrywane włosy. Mój strach. To jest koszmar, koszmar który siedzi we mnie mimo, że jestem już dorosłą kobietą i mam dorosłych synów.
Kobiety które żyją z alkoholikami i twierdzą, że dla dobra dzieci to tak naprawdę robią im największą krzywdę jaką mogą Matki wyrządzić dzieciom. Moja psychika jest wypaczona. Mimo, że radzę sobie w najtrudniejszych sprawach to rozkładają mnie moje własne emocje. Nie radze sobie w domu, jest we mnie taki sam strach jak w was. Mimo, że mąż nie pije ale ma swoje za uszami, może gdybym była bardziej asertywna to moje małżeństwo wyglądało by inaczej i ja byłabym bardziej szczęśliwa.
Miejcie w sobie tyle siły aby ochronić swoje córki, pokażcie im siłę jaką mają w sobie kobiety. Nie tak jak moja Mama. Ona pokazała mi, że należy trwać bez względu na wszystko, nie ważne nawet upodlenie.
Boję się nawet kłócić, paraliżuje mnie strach jak mąż patrzy na mnie ze złością mam wrażenie, że mnie za chwilę uderzy. Nigdy tego nie zrobił i nie zrobi ale ja się boję najzwyklej w świecie się boję.

Widzisz Twój mąż się stara, więc poczekaj, zobacz jak to będzie wyglądało dalej. Ja bym się też cieszyła, gdyby mój też się starał, ale on się w ogóle nami nie interesuje. Wysłałam mu dziś smsa bo dostał awizo i ma list do odebrania i napisałam żeby mi pieniądze wpłacił bo potrzebuję na dzieci. Zadzwonił że pieniądze da mi na koniec miesiąca bo dopiero dziś poszedł do pracy (niby szef mu dał karę i nie pracował od środy-niedzieli ). Na tym rozmowa się skończyła trwała może 10 sekund. Jaki wniosek miał tyle wolnego a nawet nie zadzwonił do córki, do mnie u nas to już raczej koniec pokazuje jak mu nie zależy na rodzinie.

Jest to trudne i wiem doskonale co czujesz. Pamiętam jak pracowałam i miałam 2 zmianę a on wolne i siedział w domu to za każdym razem szłam z myślą a może zrobi coś miłego dla mnie, może jakaś kolacja, może posprząta, może wspólny spacer i za każdym razem rozczarowanie przeważnie spał po piwkach.
Może namów męża na leczenie, może się zgodzi jak nie to zgłoś go do gminnej komisji rozwiązywania spraw alkoholowych bo mieszkacie razem. My osobno więc i tak nic nie zrobią. U mnie nadal cisza, która mnie dobija