Źle traktowałam faceta

Primum non nocere -- przede wszystkim nie szkodzić. Każdy jest osobno rozliczany ze swoich czynów. Ty, Koleżanko, krzywdziłaś swojego partnera. Padło z twoich (tak... twoich) ust wiele złych słów, których celem było zadanie ran. Jakżesz tak można atakować osobę, którą się kocha?

Celowo nie wspomniałem o nim. Najpierw Ty.

Catwoman - Związek nauczył mnie bardzo dużo, masz rację. Twoje stwierdzenie, żebym zastanowiła się, na co mam/miałam wpływ dało mi do myślenia. Weszłam w ten związek jako młoda dziewczyna, nie byłam wcześniej w poważnym związku. Na początku próbowałam z partnerem rozmawiać, mówiłam, gdy niektóre jego zachowania mi nie odpowiadały, gdy mnie raniły. On jednak miał tylko jedną odpowiedź: ja już taki jestem. Ciężko żyć, gdy ktoś nie tylko nie deklaruje ustępstw, on po prostu nie chce iść na kompromis. Ale we mnie jest poczucie winy, bo miał też dobre cechy charakteru. I tak naprawdę w związku na niewiele spraw miałam wpływ. Kochałam ale byłam trochę postanowiona pod ścianą.

I tutaj odnosząc się również do wypowiedzi użytkownika -sam22- miałam wpływ tylko na to co sama mówię. Inna rzecz, że nie mam wpływu na zachowanie byłego partnera. To był taki typ, z którym się nie dyskutuje. Jak mu coś nie pasowało, był złośliwy i dotąd gnębił, aż człowiek odpuścił, dla świętego spokoju. A jednak w głębi duszy był wrażliwy i wiem, że moje niektóre słowa go raniły. Ale nigdy nie skarżył się na to, nigdy nie powiedział, ani nie zasygnalizował, że go to boli. Stąd nie wiedziałam, że coś co powiedziałam, mogło zaboleć. Albo raczej nie zwracałam uwagi na to, co mówię, czy robię, bo wydawało mi się, że jemu to wszystko jedno. A pod koniec, to chwilami chciałam się mścić za słowa, które powiedział. Wiedział, gdzie uderzyć, w jaki czuły punkt, żeby zabolało. I owszem, miałam wpływ na to co mówię i to było złe. A co do pytania jakże można tak ranić w momencie gdy się kocha? Nie wiem, tysiące razy się nad tym zastanawiałam. Ale tylko w odniesieniu do jego zachowań. Teraz po rozstaniu uświadomiłam sobie, że powinnam też zastanowić się, dlaczego kochając raniłam. I nie znam odpowiedzi. Obrona przed przykrościami i atakami z jego strony nie jest żadnym usprawiedliwieniem, prawda?

Sam 22 - bardzo łatwo ferujesz wyroki.  Mówisz, że atakowałam, że nie myślałam. Masz rację, ale częściowo. Ja nie byłam święta, ale on też nie. A na niego wpływu nie miał nikt, ani rodzina, ani znajomi ani ja. Ten typ tak ma.
Tylko, że ja nie chce o byłym źle mówić, bo nie o to w tym wszystkim chodzi. Owszem, mogłabym się wybielić, napisać, jaki facet był zły, niedobry i oczekiwać współczucia. Ale nie robię tego, bo wiem, ze mam swoje wady i były z pewnością też wiele rzeczy może mi zarzucić. Staram się być sprawiedliwa w stosunku do tego co się wydarzyło.

Prosiłabym o rady, jak ustrzec się w przyszłości związania z takim "złym chłopcem". Bo jestem chyba osobą z tendencją do wybierania takich niepokornych, z charakterkiem. I jak egzekwować szacunek do siebie w związku, a jednocześnie nie poddawać się przy pierwszej niepokojącej oznace, że trzeba będzie popracować nad związkiem?

Proste, szanuj innych i w zamian oczuj szaucku.

Artemida:  dopiero teraz odczytałam Twój post. Po rozstaniu miałam wrażenie, że to może ja miałam zbyt duże wymagania. Dużo od siebie dawałam w tym związku, ale też wymagałam. I dzięki Tobie uzmysłowiłam sobie, że wymaganie to jest też dbanie o swoje własne dobro. Pod warunkiem, że nie narusza godności innych. To bardzo mądre słowa.  Dzięki!

Sam 22 : Hej ? Czytałam kilka razy Twoje słowa jak i innych osób wypowiadających się w tym wątku. To są ważne dla mnie słowa, więc nie lekceważę niczyjej wypowiedzi i nad każdą się zastanawiam. Oczywiście masz słuszność, że to co mówię zależy tylko i wyłącznie ode mnie. Że to tylko od mojej woli zależy co i do kogo powiem. Co do braku myślenia w trakcie krzywdzenia, to owszem zgadzam się. Ale tak to chyba działa, czy nie? Czasem najpierw się powie, a później pomyśli, że to jednak było złe i niepotrzebne. Ja mam świadomość, że to jest złe postępowanie. Żałuję i to właśnie chciałabym zmienić.

Były nie był takim złym chłopcem w klasycznym tego słowa znaczeniu. Miał swoje za uszami, ale na wielu płaszczyznach był bardzo dobry dla mnie. Więc może to nie chodzi o to, że był takim złym chłopcem. Może po prostu coś nam nie zagrało we wspólnym życiu i, że to dla siebie my wzajemnie byliśmy tacy źli, a nie ogólnie. Bo to nie tak, że on nie szanował innych, w znaczeniu wszystkich i zawsze. On po prostu nie szanował mnie na kilku płaszczyznach i ja tak samo jego. Tylko, że moje zachowanie, mam wrażenie wynikało z bezradności. Bo można było mówić i tłumaczyć a on i tak zrobił swoje.

Silent_gnostic: Ja szanowałam, ale co robić, gdy ktoś nie odpłaca się tym samym? Automatycznie ja też okazywałam brak szacunku.
Ogólnie mam chyba problem w ustaleniu granic w związku.

Catwomen: Zawsze mi się wydawało, że warto pracować nad związkiem, nad sobą samą w związku, nad tym, żeby być lepszą dla kogoś, i oczekiwałam, że ten ktoś z góry będzie robił to samo. My chyba, jak wspomniałaś, też chcieliśmy zmieniać siebie nawzajem. I ta druga strona się buntowała. Z tymi niezbyt ważnymi sprawami radziliśmy sobie dobrze, potrafiliśmy się dogadać w takich kwestiach jak święta itp. Jakoś naturalnie zgrywaliśmy się na tych polach. My nie umieliśmy się dogadać w takich ważniejszych kwestiach. Przerażał mnie czasem jego światopogląd. I chciałam, teraz sobie to uświadamiam, go zmieniać.