Depresja siostry?

Witam,
Mam problem ze swoją siostrą. Kasia skończyła studia prawie dwa lata temu, uczyła się zaocznie i przez cały ten czas pracowała (w niepełnym wymiarze). Po otrzymaniu dyplomu coś się w niej zacięło. Dostawała się na staże, ale nadal nie umiała znaleźć pracy. Zaczęła być osowiała. Ja niedługo potem wyjechałam do innego miasta na studia. To chyba ją załamało, bo została z moimi rodzicami plus babcią. Sytuacje rodzinną mam skomplikowaną, rodzice praktycznie ze sobą nie rozmawiają, mama nie znosi babci która musi u nas mieszkać. Ojciec czasami nadużywa alkoholu i jest agresywny. Ona całe dnie siedzi sama praktycznie w pokoju, bo mama pracuje. Ojciec zamyka się w pokoju z babcią. Widzę jak niszczy ją powoli cała ta sytuacja, wysyła dużo CV jednak bez odezwy. Dodatkowo wszystko komplikuje fakt, że jest sama od dłuższego czasu. Ma jakąś dziwną relację z jednym chłopakiem którego widzi kilka razy do roku jak jedziemy do babci i chyba ją to męczy też. Czasami widziałam jak czekała na smsa od niego, a on nic. Wydaje mi się, że on nie traktuje jej poważnie, ale nie chce jej tego powiedzieć wprost. Kaśka zaczęła być markotna, widzę jak się męczy tym wszystkim. Ostatnio miałam złe przeczucia- postanowiłam przeczytać jej pamiętnik (wiem że to złe), przekartkowałam go i mnie zatkało, Ona opisywała w nim jak bardzo jest nieszczęśliwa, że ta sytuacja z chłopakiem ją męczy, że nie wierzy w siebie. Płacze po nocach, nie może spać. Boli ją że nie ma pracy. Pisała coś o pomocy jakiej potrzebuje, ale nie ma odwagi się zgłosić po nią, nie ma kogo poprosić, żeby ją wsparł. Najbardziej zelektryzowało mnie jdnak jej wyznanie, że myślała o tym, aby połknąć wszystkie tabletki na spanie,ale nie moze tego zrobić ze wzgląd na mnie... Ten wpis ma miesiąc. Teraz dostała sie na szkolenie z Unii, widzę, że trochę ją to podniosło na duchu. Jednak strasznie się przestraszyłam czytając te wyznania, i powiedziałam mamie o tym, że może powinna bardziej ją wspierać, motywować do tego aby szukała pracy, zapisała się na jakiś kurs językowy. U mnie w rodzinie o takich rzeczach się nie mówi, musiałam się naprawdę przełamać, ale dla siostry zrobię wszystko.
Teraz nie wiem co robić, boję się o nią, nie wiedziałam, że ona aż tak cierpi. Myślę, że może mieć początki depresji, albo już ją ma. Stara się udawać że wszystko gra, jednak znam ją i widzę, że gaśnie w oczach. Jestem bezradna... powinnam z nią porozmawiać.. tylko jak? Skoro sama wie, że potrzebuje pomocy, to jak zabrać się do tej rozmowy. Jest w zamkniętym kręgu- nie ma pracy, nie ma motywacji, nie ma pieniędzy na wyprowadzkę mimo, że się w domu męczy psychicznie... ehhh