Rozstanie - czy dobrze zrobiłem?

Ona jakaś niezdecydowana Jeśli chcę zakończyć związek to nie płaczę

Czułem to. Przeczucie jeszcze nigdy mnie nie zmyliło. Także i teraz.

Zastanawiam się także czy może jeszcze wróci do mnie? Wiem, że to zależy od czasu ale jak Wy sądzicie? Jest jakaś szansa?

I czy w ogóle się odezwie?

Tak jak napisała Catwoman - nie wiadomo.
Tylko Ty wiesz jak było, jacy jesteście. My tego nie wiemy.
Nawet jakbyśmy to wiedziały, to i tak życie przynosi różne niespodzianki. Nie da się niczego (prawie niczego) przewidzieć.

Możesz - tak jak napisałam wcześniej - dyskretnie zaznaczać swoją obecność.
Z drugiej strony, może lepiej zacząć układać sobie życie. Bez niej.

Możliwe że przez ten krótki okres było mnie za dużo w jej życiu. Może za bardzo się jej narzucałem co do spotkań. Za dużo pisałem, dzwoniłem chociaż wydaje mi się, że częstotliwość tego nie była duża. Góra 2 tel na dzień. Ale ja chciałem dobrze. Może tutaj był problem. Może czuła się osaczona, ograniczona.

Na dzień dzisiejszy nie chce jej się narzucać, bo tak jak napisałaś muszę zarówno sobie jak i jej dać trochę czasu.

Pytałem lecz odpowiedz z jej strony nie była pozytywna. Wszystko było w porządku. Tak mówiła...

Wszystko było w porządku, a jednak Cię zostawiła. Najłatwiej jest powiedzieć komuś "już Cię nie kocham", zamiast powiedzieć co jest na rzeczy. No chyba, że faktycznie wypaliło się z jej strony tak po prostu. (Chociaż jakoś mnie to nie przekonuje:P) Rozumiem Cię, bo niedawno sama coś podobnego przeżywałam i wiem jak to ciężko.. Ale zobaczysz sam, jeszcze kilka dni i zaczniesz na to patrzeć z większym spokojem, przemyślisz to sobie i może wtedy będziesz wiedział co robić. Może zobaczysz rzeczy, których nie widziałeś wcześniej i stwierdzisz, że ułożysz sobie życie bez niej.  Albo ona sama się do Ciebie odezwie

Tylko zastanów się czy chcesz być z osobą tak rozchwianą emocjonalnie.

zawsze jest szansa po pewnym czasie by sprobowac od nowa.

Tak też myślę, że może to nie była nawet Twoja wina, czy błąd, tylko zrobiła to ze względu na coś innego? Może jakaś sytuacja ją "zmusiła" czy coś? No to już takie skrajne myślenie z mojej stony, ale próbuję zrozumieć motywy kogoś kto zostawia ukochaną osobę "ot tak", bo jej nie kocha. No nie wiem, ja tak oceniam po sobie po prostu, że ja bym raczej nie była w stanie kogoś kochać a za dwa dni zostawić.

Ona może naprawdę nie czuła jakiegoś mocnego uczucia a być może bez tego "mocnego uczucia" nie umie być w związku. Była z Tobą te dwa miesiące z myślą, że coś do Ciebie poczuje, coś większego, coś mocniejszego.... niestety. Coś jednak musiało się jej w Tobie spodobać skoro dała wam szansę.

Ja miałam podobną sytuację, ale to już bardzo dawno temu. Pozwolę tutaj sobie opisać swoją sytuację.....

Był pewien chłopak, jak dla mnie chodzący ideał, miły, kulturalny po prostu super. Podobałam mu się i nie raz dał mi to odczuć. Ja do niego kompletnie nic nie czułam ale bardzo podobały mi się jego cechy i podejście do życia. Mogłam go zaakceptować jako znajomego nic więcej.... Pisaliśmy ze sobą listy, od czasu do czasu spotykaliśmy się na gruncie koleżeńskim...

Był też inny chłopak. Byłam w nim zakochana - on o tym nie wiedział. Spotykaliśmy się na imprezach, bawiliśmy się razem - było cudownie. Dziwnym było to, że gdy spotykaliśmy się na imprezach zachowywaliśmy się prawie jak "para" potem każdy żył swoim życiem. Był to typ  ciągłego imprezowicza i podrywacza również, nie lubiłam tego a jednak coś mnie do niego ciągnęło....

W końcu miałam już tego dość.... Postanowiłam dać szansę chłopakowi do którego nic nie czułam. W głębi duszy chciałam coś poczuć, chciałam być w stabilnym związku - jednak nie było to takie proste. Serce nie sługa. Pisaliśmy ze sobą, spotykaliśmy się a ja nic nie czułam. Zaczęłam się w tym "dusić" miałam wyrzuty sumienia, że robię niepotrzebne nadzieje temu chłopakowi i przestałam już wierzyć, że coś z tego będzie....

Co więc zrobiłam?. Powiedziałam mu prawdę, że nie czuje do niego uczucia, że chciałam coś poczuć, ale nic z tego nie będzie, że nie umiem tak tego ciągnąć... Przeprosiłam go, że robiłam mu niepotrzebnie nadzieję. Wybaczył mi, nawet mi podziękował, że zdobyłam się na tą szczerość..... był taki wyrozumiały....

Nie no oczywiście rozumiem . Możemy się tylko domyślać dlaczego tak postąpiła....

Pozdrawiam.

Nie nie, ja Ci nic nie zarzucam, chodziło mi szczególnie o moje "domysły"

Wszystko zrobiłeś dobrze. Jeśli byłeś sobą, a ona się nie zakochała, to może do niej nie pasujesz. Tak bywa. Wiem, że teraz cierpisz. Ale to minie. Spotkasz kobietę swojego życia i będziesz bardzo szczęśliwy.

Bardzo mi się podobasz. Podoba mi się Twoja postawa, dojrzałość, podejście do kobiet. Kurczę, żeby moja córka spotkała na swojej drodze kogoś podobnego do Ciebie i umiała go docenić i pokochać!

Spokojnie ja przecież nawet nie pomyślałam, że mi coś zarzucasz. Masz rację, że do końca tak naprawdę nie wiemy czym się kierowała dziewczyna....

Pozdrawiam.

Jak myślicie?

A odnośnie tych studiów i braku czasu.. Mój ex mowił to samo, że praca,studia,nie wie jak to pogodzić. Ale wg mnie nie ma rzeczy niemożliwych. Związek jest po to żeby się wspierać, on ma pomagać. Jest na dorbe i na złe a nie tylko jak mamy czas i jes tok. Jeśli chce się być razem to zrobi się wszystko żeby tak było. I będzie planować wspólną przyszłość. Chyba że tu bardzije chodzi o jej psychikę, może potrzebuje czasu. Pozdrawiam:)

Mały update.

Przez ostatni czas zastanawiałem się nad przyczyną tego. Znalazłem kilka wątpliwości które chciałem wyjaśnić z nią. No i się udało. Wczoraj iśe spotkaliśmy. Porozmawialiśmy. Stety bądź niestety potwierdziła się jej wersja. Ja chciałem oczyścić w pewnym sensie sumienie. Zrozumiałem swoje błędy w tym wszystkim. Wygadaliśmy się obydwoje co było tak naprawdę na rzeczy.

Ogólnie spotkanie było naprawdę wspaniałe. Dużo się śmialiśmy, wygłupialiśmy,  wracaliśmy z uśmiechem do wspólnych chwil, i pięknych momentów.

Powalczę bo myślę, że naprawdę warto. Chce spróbować. Ona na początku nie była temu przychylna. Ale zobaczymy jak będzie jeśli bedziemy się spotykać normalnie po koleżeńsku. Po jakimś czasie zobaczymy czy na nowo spróbujemy być razem. Ale czas pokaże.

Zastanawiam się nad jednym. Na koniec spotkania gdy odprowadziłem ją do domu. Stoimy i tak nagle się zrobiło cicho. I zapytała czy się może przytulić. Sam nie wiem dlaczego chciała ale się zgodziłem. Może chwila słabości?

Mogłbyś napisać jakie to były błędy?
Niestety sam też jestem w sytuacji, że dziewczyna ze mną zerwała tydzień temu.

Hello

Chciałem tylko powiedzieć, że jeśli się czegoś chce i naprawdę do tego dąży można ruszyć niebo i ziemie żeby to osiągnąć. Mi się udało. Odzyskałem Ją! Udało mi się. Kosztowało mnie to bardzo dużo ale warto było. Nigdy nie sądziłem, że będę w pozytywny sposób mówiąc zdolny do rzeczy których nawet sobie nie wyobrażałem.

Chciałem wszystkim podziękować za słowa wsparcia. I uwierzcie mi. Warto walczyć do samego końca.

Pozdrawiam wszystkich i jeszcze raz dziękuję

Zależy z jakiego powodu się rozstaliście. Co było powodem. No i oczywiście w jakich nastrojach.

Ja na początku dałem sobie czas i jej na to by emocje z nas opadły. Zauważyłem swoje błędy jakie popełniłem w tym czasie. Swoje wypłakałem i wziąłem się za siebie. Na początek zmieniłem się trochę wizualnie. Mała poprawa wyglądu jeszcze nikomu nie zaszkodziła.

Odezwałem się po około 3 tygodniach. i tak się wszystko zaczęło.

Co masz robić? To już Ci tylko serce może podpowiedzieć. Ale Jeśli się czegoś bardzo pragnie będziesz zdolny do bardzo kreatywnych rzeczy. Zaskocz ją czymś, pokaż, że masz w sobie dużo wyobraźni i pomysłów na spędzenie dnia. Jakaś miła niespodzianka.

Najważniejsza jest wiara w siebie. Udowodnij to sobie, że potrafisz.