Potrzeba prestiżu, bycia kimś ważnym

Dziękuję za odpowiedź

Przykre, trudne i żałosne, przy okazji bardzo męczące. Po prostu boję się wyśmiania i dotyka mnie nawet najlżejsza krytyka. To znaczy udaje, że mnie nie dotyka, ale wbija mi się zadra i rozpamiętuję to później, a przy okazji źle się  czuję.

Ja teoretycznie to wszystko wiem i rozumiem, tylko nie potrafię wprowadzić w życie ;( Próbowałam technik afirmacyjnych, które poradziła mi koleżanka, wyprowadziły mnie z dołka, ale zaniedbałam to, i znowu mam to, co mam. Wypisywałam sobie na kartkach jaka to ja jestem wolna od opinii innych ludzi, zdecydowana, przyciągam szczęście i samych pozytywnych ludzi. Nawet trochę się udało, bo dostałam się do pracy i otaczają mnie tam bardzo mili ludzie, ale niezdecydowanie i napady paniki pozostają
a teraz zamykam się w swoim bezpiecznym pokoju i snuję plany i marzenia o życiu, którego chyba nie będę mieć, wszystko odkładam na później i nie wiem jak to zmienić.

W sumie to wiem mniej więcej co jest źle, tylko nie wiem jak to praktycznie poprawić. Nie wiem, jakie czynności wykonać

Właśnie - żadnych korzyści, same utrapienia. Zmarnuję życie ciągle zastanawiając się nad opinia innych.
Dziękuję za to pytanie - nie ma to jak czarno na białym ukazać bezsens mojego zachowania
Tylko ciężko jest pokonać stare nawyki

Uleganie lękom i obawą .. hmmm to jest tak, że gdy spotka mnie sytuacja wyjątkowo stresowa, w której może ucierpieć moje, nazwijmy to 'ego' - włącza się taki dziwny stan alarmowy - jest mi gorąco, zaczynam drżeć, czuję narastającą panikę, przestaję myśleć logicznie, zamykam się w sobie, a jedyna myśl to ucieczka w 'bezpieczne' miejsce, jak najdalej od źródła tej sytuacji stresowej. Normalnie ludzie panują nad takimi rzeczami - ja nie bardzo. To jest fizycznie ciężkie do opanowania. Mój organizm szaleje.
A tym lękiem i strachem usprawiedliwiam swoją niezaradność życiową. Najbardziej boję się być oskarżoną o moje najgorsze wady tj niezdecydowanie, ciągłą zmianę zdania i wynikającą z tego niedojrzałość.
Czuje taką niemoc, boję się działać, żeby przypadkiem nie złapał mnie strach, niezręczna, niespodziewana sytuacja. Tu w domu jest bezpiecznie, dlatego odkładam wszystko na później. Jednocześnie wiem, że nie jestem w tym całym bezpieczeństwie szczęśliwa i nic mi ono nie daje oprócz chwilowego uczucia ulgi.

Chciałabym żyć wbrew lękom. W sumie to postanawiam od dziś zbuntować się przeciwko mojemu lękowi i robić mu na przekór.
Wbrew pozorom wcale nie jestem konformistką w innych dziedzinach życia. Wręcz przeciwnie - jestem takim jakby dziwakiem.

Cóż, mam kilka dobrych cech.. powypisuje to wszystko na kartce. No i przestać nieustannie myśleć i analizować, jeszcze jeden taki dzień i zwariuję. Myślę, myślę i myślę, zamartwiam się i nadal nie wiem co zrobić ze swoim życiem.

Masz jakas pasje, konkretne zainteresowania  - ktore moglabys rozwijac z mysla o przyszlym "chlebie" ?

Ok, w takim razie boję się oskarżycielskiego, pogardliwego tonu stwierdzającego moją niedojrzałość.

Próbowałam się zmieniać nie raz - skutki różne.  I tak jest lepiej niż było kiedyś.

Moje zainteresowania i pasje są wyjątkowo niepraktyczne i nie dadzą mi szans na pracę. Zresztą nie chciałabym się zajmować zawodowo czymś, co jest moim hobby, bo wtedy stałoby się dla mnie właśnie 'chlebem' powszednim i straciło cały urok. Taka presja - niby lubię coś robić, ale muszę, bo żyć z czegoś trzeba -  nieee -  to by zabiło moje zainteresowanie przedmiotem. Nie można przy pasjach myśleć o pieniądzach, bo z tego nic nie wychodzi.

Ja niestety jestem sama, nie mam partnera, co jeszcze bardziej potęguje mój smutek, bo potrzebuję miłości mężczyzny! Niby tam brzydka nie jestem, miałam jakieś oznaki zainteresowania, ale tylko od mężczyzn bawidamków, nigdy ze strony kogoś, do kogo naprawdę żywiłabym głębsze uczucia. Zresztą, chyba nie potrafiłabym wejść w taką relację, już niewinny flirt sprawia, że czuję się zakłopotana i nie wiem jak się zachować, a co dopiero bliższy kontakt.

Moja rodzina - zwykła, tradycyjna, przeciętna. Mama - roztrzepana,  nerwowa, ale kochana, pracuje nad sobą, myśli o dzieciach, okazuje i daje dużo miłości. Tata - hmm realista, odpowiedzialny, szorstki, introwertyk, emocje skrywa głęboko w sobie, mało przywódczy. Denerwuje mnie trochę, bo jest leniwy, nie lubi, gdy sie mu zawraca głowę (stąd mam często syndrom - "nie proszenia nikogo o nic i nie inicjowania niczego, bo mogę komuś przeszkadzać") wstydzi się emocji, wyśmiewa, gdy ktoś pokazuje swoje uczucia na zewnątrz.  Dlatego wstydzę się płakać np. Dziadkowie trochę dawali nam nam szkołę życia, bo grubo przesadzali z alkoholem i były kłopoty, ale już jest ok.
Nikt w rodzinie nie wykonuje prestiżowego zawodu, ot takie zwykłe typu krawcowa, kierowca czy elektryk.
Tylko, że ja zawsze odstawałam od rodziny, mam odmienne zainteresowania, odmienne poglądy i inaczej niż oni lubię spędzać czas. No może nie mówię tu o wszystkich, bo znajdą się i sensowni ludzie.
W każdym razie utarło się, że ja taka mądra jestem to pewnie będę nie wiadomo kim ;/ i teraz obawiam się porażki. "Taka mądra była i jak skończyła?"

Moim zdaniem negatywnie wpływa nie mnie apatyczne, bierne, ponure zachowanie ojca, taki malkontent, ale to nie jest zły człowiek, ogólnie kocha nas, tylko nie potrafi okazać.

Także nie mam chyba podstaw do bycia neurotykiem, chyba, że to wyśmiewanie w szkole. do tej pory przez to ciężko mi uwierzyć, że mogę być dla kogoś atrakcyjna.

Bardzo mało zarabiam, nie mam pieniędzy na terapie, a nawet gdybym je miała -  i tak nie potrafię zaufać obcej osobie - terapeucie, wstydzę się płakać (a gdybym zaczęła opowiadać co czuje - na pewno byłby płacz). Czuję, że duszenie wszystkiego w sobie jest destrukcyjne, ale wstydziłabym się całkowicie otworzyć przed terapeutą, przed kimkolwiek w  sumie ;(

Bardzo Wam dziękuje za odpowiedzi i za wsparcie ;)

"czy sobie poradzę?" - to pytanie to moja zmora!
I jeszcze te najgorsze myśli - że wydarzy się coś niespodziewanego, co mnie ośmieszy, przerazi, zawsze zakładam z góry scenariusz i myślę "co to będzie" i w głowie tysiące scenariuszy (oczywiście żaden się nie sprawdza i wiem, że to bez sensu, walczę w tym!)

Nie zapisywałam w notesie, ale staram się dostrzegać takie rzeczy (pozytywne, radosne), pracuję nad tym od dłuższego czasu. Oczywiście, że  pomaga, tylko w moim przypadku jedno przykre wydarzenie daje dwa razy mocniejszego kopa niż 10 pozytywnych.

Takiej postawy wcześniej nie przyjmowałam, bardzo celne! U mnie zawsze kończyło się na rozmyślaniu (z czego wychodził totalny mętlik w głowie), nie na działaniu. Chyba powieszę sobie to pytanie razem z Twoją sygnatura nad łóżkiem i będę czytać, aż wejdzie w krew. wierzę, że jak długo sobie coś powtarzasz, to w końcu staję się to prawdziwą częścią ciebie.