Zazdrość

W tym wszystkim nie chodzi o myślenie, lecz o emocje, o uczucia.
Dlatego też uświadomienie sobie przyczyny swego zachowania jest pierwszym krokiem. Drugim - uporanie się z emocjami, które towarzyszyły i towarzyszą wspomnieniu nawet tejże sytuacji.

Autorka wątku zna przyczyny takiego, a nie innego stanu rzeczy: to zdrada w poprzednim związku. Jej myślenie jest słuszne; wie, że zazdrość może zniszczyć związek. MIMO takiego, zdrowego, myślenia jej emocje są określone.
Stąd moja uwaga o tym, że pierwszy krok jest za nią, że drugim jest zmierzenie się z emocjami. To zmierzenie się z emocjami polega na wyłączeniu myślenia, wyłączeniu obróbki sytuacji rozumem, to pozwolenie sobie na przeżycie tych wszystkich uczuć, o których autorka wie, że ma gdzieś schowane, ale których nie odważa się dotknąć, nie decyduje się przeżyć i strachu, i odrzucenia, i złości, i rozczarowania. Później zaś wszystko jest jasne, oczywiste i możliwym jest REAGOWANIE na tę konkretną, teraz mającą miejsce, sytuację, bez dodawania emocji z przeszłości.

ZAZA,
zmierzyć się ze swymi zalegającymi emocjami można i samemu z sobą, i przy udziale mądrego przyjaciela, i przy pomocy psychologa. Każdy z tych wyborów ma swe wady i zalety, a decyzja związana z wyborem należy do Ciebie.

dziękuję Wam za odpowiedzi
Wcześniej ten temat gdzieś zginął dlatego nie widziałam że ktoś na niego odpowiedział, myślałam że pozostał bez echa
przepraszam za wulgaryzm - uzylam go bo wtedy gdy pisałam mój post, byłam w dość silnych emocjach (wtedy wlasnie czulam dokladnie tą zazdrość).
Nie chcę akceptować stanu rzeczy ktory jest strachem o zdradę.
Zazdrosc, owszem mogę akceptować bo jest normalna - oczywiście gdy zdrowa.
Ale nie chce myslec o zdradzie i mieć w glowie " a co gdy zdradzi" , " a co gdy wyjdzie na dyskotekę i pozna inną ".
Nie chcę by te myśli mi towazyszyly, bo mi z nimi źle - czuje dreszcz niebezpieczenstwa ktory wcale nie jest przyjemny.
Jeśli chodzi o poszukiwanie siebie i pytanie samej siebie "czy ja jestem zazdrosna" to jednak jest trochę inaczej, bo ja wiem że jestem zazdrośnicą. Jestem często zazdrosna i zawsze tak miałam, jednak nad tą cechą panuję. I właśnie to jest dla mnie dziwne, bo nad zazdrością jakoś panuję - jak np widze że rozmawia z kolezanką ktorej ja nie znam, gdzies w klubie, to oczywiscie przez moment czuje zazdrość jak szpileczkę - ale tylko przez chwile. To jak zobaczenie, ze ktoś wstąpił na moj teren Ale to normalne. I nawet jest to normalne gdy mysle czy wyobrazam sobie, ze on idzie do klubu i tańczy z inną.
Akceptuję to choc czuje ta szpileczkę,  ale to normalne. Gorzej - i z tym sobie nie radze - ze potem pojawia sie mysl - a co jak ona mu sie spodoba bardziej niz ja, albo jest pijany i zacznie ją obmacywac.
Najgorsze mysli to te z rodzaju - kupil mi prezent bez okazji, to moze zdradzil i teraz tuszuje wyrzuty sumniena (moj ex dokladnie tak zrobil i stąd jestem przeczulona)
Chce pozbyc sie swoich chorych  mysli ze on zdradzi, ze o tym mysli, ze to zrobi, strachu przed tym,. Chce wogole o tym nie myslec jakby ten temat nie ostnial - choc moze to byloby naiwne... ?

no właśnie ! bo to nie chodzi o to co partner robi - partner może być nawet świętym ! to chodzi o nasze myślenie, to co siedzi w nas ! Taki demon ktorego chcemy pokonać.
Aha i ja juz duzo dla siebie zrobilam - kiedys po prostu robilam sceny zazdrosci (tzn exowi) ale to pokonałam. Kiedys bylam znacznie gorsza - płakałam, nieprzesypiałam nocy. Ale to tez udalo mi sie przezwycięzyc - tyle ze tak mialam z exem.
Więc moze to odeszlo wraz z odejsciem exa ....
Jednak bardzo chcialabym pokonac ten lęk przed zdradą, bo to męczy.
Pomyslcie - to tak jakby ciągle czuc namacalną wręcz obawe przed tym ze zachoruje sie na raka, w kazdej przypadlosci doszukuje sie powodow tego ze rak sie w nas rozwija itd.
No cos na tej samej zasadzie - mimo z jestesmy zdrowi, to czujemy sie chorzy, czujemy ze cos nie jest tak, ze rozwija sie w nas ta choroba....
W koncu wymęczymy sie tak, ze na prawde zachorujemy - a ja w koncu tak sie zadręcze ze on na prawde mnie skrzywdzi, bo bedzie mial dosc, kiedy zauwazy ze mam takie podejrzenia.

No właśnie! Bo on zachowuje się w porządku.. jest naprawdę dobry, czuły, zawsze ma dla mnie czas.. dużo by mówić, a ja sobie wkręcam jakieś porąbane rzeczy płakać nie płaczę tylko jak sobie coś wkręcę to mam doła do czasu aż go nie zobaczę bo z nim mi zawsze się humor poprawia
Kiedyś gorsze baje sobie wkręcałam jeśli chodzi o jego byłą, teraz jest okej, wyluzowałam sama ze sobą jeśli chodzi o nią
Ale głupio mi przed nim i przed sobą (chociaż on o tym nie wie przecież),że go podejrzewam o takie rzeczy...

A nie jestem jakoś strasznie przesadnie zazdrosna, bo ufam mu... np. wyjeżdża do pracy za granicę, nie mam jakiś lęków czy coś w tym stylu, a jak jest na miejscu to pisze sobie sama jakieś durne historie...

czasem sobie myślę, że jestem popieprzona (mam nadzieję, że to nie był wulgaryzm?) w sensie, że jestem jakaś nienormalna... i co ja mam z tym fantem zrobić..

No też się cieszę, że zazdrosna jakoś specjalnie nie jestem, nie robię mu awantur, nie robię mu wyrzutów itd. jeśli chodzi o moje urojenia i dlatego nasz związek jest okej i nic się nie psuje.
Tylko ja się czuję wyniszczona psychicznie bo mnie to już drażni, że jest dobrze a ja szukam dziury w całym.
Owszem samodoskonalenie jest dobre, ale niestety ja już tyle razy sobie obiecywałam, że jakoś dam radę i to pokonam a widzę tylko lekką poprawę.. a co jakiś czas mi to wszystko wraca więc nie wiem czy to jest jakikolwiek krok w przód czy jednak nie..

No widzisz... możesz męczyć się sama z zazdrością i w końcu pewnie sobie poradzisz. Ja nie miałem takiej możliwości, bo żona zazdrość przekuwała w czyny. Wprawdzie mnie nie kontroluje, ale tyle pięknych rzeczy zabiła...

Co zaś do telefonu, że pytał dlaczego nie dzwonisz... Powiedz mu wprost, że nie dzwonisz, aby nie pomyślał, że jesteś zazdrosna. Zresztą ja też czasem do żony mówię dlaczego nie dzwoni, choć w sumie to jest dobre jak wytrzyma dłużej bez telefonu. A w ogóle to byłoby cudownie, gdyby wytrzymała całą imprezę bez telefonu, bo przecież i tak wrócę nad ranem (zwłaszcza że są to imprezy tylko firmowe).

I jest jeszcze takie ryzyko, że z zazdrością w sercu nie wygracie nigdy. Możecie się z tym pogodzić, żyć z tym i ograniczyć działania, które krzywdzą innych.

czyli mam się cieszyć z tego, że swojej zazdrości nie pokazuje? nie robię mu awantur, nie kontroluje go, jak wychodzi z chłopakami to nie odzywam się do niego bo wiem, że to jest jego czas dla niego i znajomych? i że w naszym związku jest okej tak? A to, że mam czarne myśli.. to mam sie nauczyćz tym żyć?

No to czyli mamy tak samo też wychodzi sam, ja wychodzę sama, nie męczymy się 100 sms w ciągu dnia.. tworzymy zdrowy, normalny, udany i szczęśliwy związek
tylko ja i moje myśli zryte.. ;/

jak znajde taki sposob to podziele sie
poki co zaznaczam ze widze postępy - nie mam takich mysli, moj facet okazuje mi codziennie coraz wiecej milosci, a ja nie mam potrzeby go sprawdzac ani nie ufac, poza tym MOWIE mu otwarcie ze mu ufam

do sam 22 od blanche neige

Bardzo ciekawa mysl i madra!!!

Moim zdaniem zazdrość jest niezależna od faktów -- od tego czy ktoś był zdradzony w szczególności. Może chodzi o poczucie własnej
wartości. Innych odpowiedzi nie znajduję. Zazdrość jest wyniszczająca.

hej ja mam dzis tez gorszy dzień,
miałam kilka tygodni super, całkowite zaufanie, motylki, miłość
A dziś znowu jakbym mogła to bym mu włamała się na fb, czytała smsy... nie wiem czemu
I w dodatku jakieś dziwne odczucia.
Szukanie chocby na tym forum  dziwnych postow facetow i zastanawianie sie czy to aby nie moj men tak pisal?
Chore wiem.
Nie rozumiem czemu tak mam.

Nie wiem, nie wiem....
bezapelacyjnie mi na nim zalezy.
Ale ja tak mialam tez z exem, a nawet z jeszcze wczesniejszymi partnerami....
Tylko ze z exem i poprzednimi o wiele bardzej. Teraz i tak znacznie lepiej to wygląda.
Widzice po tamtym zlym dniu, nadeszly znowu czasy ze jestem spokojna, ze jest okej, dobrze, ufam, kocham, czuje sie kochana i bezpeczna. Nie mam juz tych mysli wcale.
Ja nie wiem, moze z braku problemow wymyslam to sobie, albo po exie przyzwyczailam sie do takich napięc i teraz chce robic kalke z poprzedniego związku na ten.
Kiedys czytalam ze mam sklonnosci do szukania toksycznych partnerow, albo na sile robienie z nich toksycznych, nie czuje sie godna milosci innej osoby, ciagle chce cos  jej i sobie udowadniac bo nie czuje ze zasluzylam na tą osobe.
Moze cos w tym jest... ale co ta wiedza mi daje? Nic
wolalabym miec sposob jak te dni wyrzucic z kalendarza...

między mną a moim partnerem nic się nie zmieniło nic a nic. jest nadal idealnie. Teraz jestemw  fazie ze jest dobrze i nie czuje zazdrości i tych dziwnych nieprzyjemnych szpilek.
No więc kiedy czuję zazdrość? W zasadzie to często irracjonalnie, nawet jak siedzę w domu a on dlugo nie odpisuje na smsa to mogę zacząc byc zazdrosna. Albo jeszcze lepej - gdy np wlasnie czytam cos na forum i sie zastanawiam czy moj partner by tak zrobil jak pisze jakiś autor wątku itd.
To przesada, wiem ! Ale jak mam te gorsze dni to nawet takie rzeczy powodują we mnie te wzmozone myslenie i przyciąganie tego co zle...
Walcze z tym.
Ale potem i tak przychodzi dzien gdy to czuję.
Bywam tez zazdrosna w "normalnych" sytuacjach, np jak gada z jakąs dziewczyną. Nie, w zasadzie to nie jest tez normalna sytuacja bo moze przeciez gadac z kolezankami. A nigdy z nimi nie flirtuje. Ale czasami bywam o to zazdrosna.
Albo jak zalajkuje zdjęcie jakiejś na fb (b.rzadko to robi,prawie nigdy). Albo jak jakas go zaczepi na dyskotece (ngdy z nimi nie flirtuje ale sam fakt ze sie podoba powoduje we mnie zazdrosc o niego).
A potem przychodz dzien ze ja wogole sie nie martwie. I nie czuje zazdrosci. Nawet jak sam idzie na dyskoteke.
Jestem wtedy swiadoma ze moze tam gadac  z dziewczynami ird, ale nie czuje zazdrosci.
wiec jak widziecie mam takie FALE. Fale ze raz czuje zazsdrosc o kazda rzecz nawet bezsensowną. A potem nie czuję.