Rzecz o facecie,bo o kim innym mogłaby być?

No to rozstańcie się na dłużej i za rok lub dwa zobaczycie jak będzie.

Ciężka sprawa... na prawdę ciężka.. Jesteś bardzo ambitna i to dobrze. W tych czasach, my kobiety musimy być bardzo silne, kształcić się i robić karierę bo na facetów nie ma co liczyć. To, że spotkałabyś mega przystojnego faceta, z charakterem.. którego byś pragnęła itd.. nawet przy kasie nie znaczy, że nie miałby innych dużo gorszych wad.  Mam już za sobą jedno małżeństwo pięcioletnie, potem bylam w kimś zakochana na zabój.. trwało to 4 lata i on okazał się lovelasem.. najgorszym z możliwych ,był oczywiście atrakcyjny, romantyczny, przystojny... po prostu jedyny w swoim rodzaju.. i to też nie wystarczyło aby stworzyć związek. Potem postanowiłam sobie, że już nigdy się nie zakocham i związałam się z kimś kto wydawał mi się zabawny, miły, fajny itd.. świetnie się rozumieliśmy i nawet mamy dziecko a okazał się tyranem, katem psychicznym (pisałam o tym osobny post tutaj) i nie mogę się od niego uwolnić... przeżywam koszmar.
Piszę to wszystko, bo chcę Ci pokazać, że nie ma reguły na facetów i po jakimś czasie zawsze okazuje się, że nie jest tak fajnie jak nam się wydawało... różowe okulary spadają z oczu i widzimy człowieka pełnego wad i nie dowierzamy, że to ten sam człowiek, którego kiedyś kochaliśmy.
Jeśli męczysz się w tym związku, jeśli wstydzisz się go, jeśli czujesz pożądanie do innego mężczyzny to nie jest dobrze.. i to oznacza albo, że potrzebujecie długiej przerwy albo, że to nie jest to czego oczekujesz. Widzę,że jesteś ambitna, wykształcona, zadbana... i świetnie dasz sobie radę sama.. a może nawet lepiej niż z nim.
Ja bym na Twoim miejscu przeprowadziła jeszcze jedną poważną rozmowę, tak aby nie zranić jego uczuć ale jednocześnie powiedzieć szczerze wszystko co Ci na sercu leży. Jeśli to nie pomoże to napisz list... zawsze list lepiej przemawia do faceta niż słowa. Opisz różne sytuacje, jak się czułaś w jakich sytuacjach... Napisz, że się męczysz w tej relacji..  i poproś aby ci odpisał lub odpowiedział.
Skoro to dobry, pracowity facet, który Cię kocha to może warto jeszcze powalczyć? Chyba że nic nie czujesz... to lepiej powiedz mu to od razu.
pozdrawiam

Ja bym na Twoim miejscu wyjechała na jakiś czas, jeśli masz taką możliwość... Np. na parę miesięcy do Anglii na kurs j. angielskiego.. Albo coś w tym stylu.Nie mówiłabym mu o swoich uczuciach.. aż bym się nie upewniła czy rzeczywiście jest tak źle. Moim zdaniem przerwa dobrze wam zrobi i pokaże czy tęsknicie za sobą... czy się kochacie.

miałam bardzo podobnie, jakbym siebie czytała w niektórych momentach..
-słowa "kocham Cię" nie przechodziły mi już przez gardło
-też nie dbał o szczegóły które były dla mnie ważne i o tym dobrze wiedział, tylko nie wiem nie chciało mu się?
-nie pociągał mnie, wręcz budził niechęć czasami, zbliżenia nie zaspokajały mnie
-podobali mi się inni fizycznie i miewałam fantazje
rozstałam się i spadł mi ciężar z ramion

U mnie jest tez tak, podejrzewam,że ta cala niechęć może wynikać z takiej rzeczy,a  mianowicie jak zaczelismy byc razem i zaczelismy uprawiać sex, rzadko kiedy mogłam mieć swoje zdanie. On chciałby to robić non stop, na początku widywalismy się raz na dwa tygodnie, raz na tydzień (bo mieszkał dosyć daleko) i po pewnym czasie zaczełam zauważać,że te nasze spotkania sprowadzaja sie w zasadzie do jednego, niby tez sobie siedzielismy, gadalismy, wyszlismy na piwo, ale jakby to powiedziec...sex musiał być. Ja nie czulam sie z tym komfortowo a on nie rozumiał,że może czasem byśmy tego po prostu nie robili. Ze widujemy się tak rzadko to warto byłoby też jakoś inaczej sie ze sobą związać, np. emocjonalnie. Nie chcialam tak za kazdym razem. Do tej pory jak nie chce to jest jakis mniejszy czy wiekszy foch, ale w sumie gdyby nie byl taki natarczywy to ode mnie inicjatywa tez by wychodziła...a tak to po co? Skoro znałam scenariusz każdego wieczoru..."facet ma potrzeby" ...  kobieta też:/

Czy wedlug Was jest jakaś szansa...a raczej czy jest sens ratować taki związek? Nadal nie wiem co mam robić... moje fantazje na temat innych facetów wcale nie znikają, a przecież jak sie kogoś kocha to chyba wgl nie powinny miec miejsca...a moze kazdy zwiazek to przechodzi? Czy rutyna polega własnie na tym? 

dodałam w starym temacie, jak kazał moderator i nawet zbity pies się nie odezwie:( dziękuję moderatorze, temat na pewno przyciąga tłumy..

Hej,
czytam Twój post i jakbym widziała swój były związek, tylko widzisz u mnie było trochę inaczej. nie mówił ze mnie rzuci itd - bo nie potrafił to ja go rzuciłam. Jesteście po prostu kompletnie inni, a on do tego nie rozumie słowa partnerstwo i chyba do końca nie zachowuje się jak facet który jest zakochany i stracił dla kobiety głowę. Przynajmniej ja czytając tówj post nie widzę tutaj szaleństwa a wszystko jest takie letniutkie...

Ja mojego też kochałam. On twierdził gdy na nim to wymusiłam, że kocha tylko nigdy nie powie tych słów. Gorzej było z tym, że też nie pokazywał, a gdy nie dostosowałam sie do jego wizji życia w 100% to był foch, bunt, problemy z komunikacją. Nie mówiąc wprost chciał, bym zrezygnowała ze swoich pasji, zainteresowań, rodziny na rzecz jego (a on nie miał żadnych). Właściwie bym zrezygnowała z siebie.

Nie rezygnuj z siebie bo nie warto. Wiem to z własnego doświadczenia. A wg mnie to się nie uda... Takie wzajemne wychowywanie jest bez sensu, albo kupuje się kogoś całego - albo wcale. TY potrafisz, on nie..

Zostawiłam go...i powiem,że nie boli, jest mi to obojętne...jest mi lekko.

Wiesz malinko, ja myślę, że Ty go po prostu przestałaś kochać... Miłość, to nie tylko to, że mówi się "kocham cię" i inne tego typu słówka. To tak, jak wspomniałaś, też kompromisy, ustępstwa, rezygnowanie z czegoś dla kogoś, ale też wzajemna fascynacja. On Cię nie fascynował. Nie widziałam tego w Twojej wypowiedzi. Mój poprzedni związek można byłoby zaliczyć do tej kategorii związków "jestem i tak ma być". Byliśmy ze sobą 4 lata, mieszkaliśmy ze sobą 2, jak studiowaliśmy. I to był facet, który nie potrafił pójść na żaden kompromis, no, chyba, że chodziło o wybór miejsca, żeby wyjść z domu i spędzić wieczór. Aczkolwiek też nie zawsze, bo jego koledzy mieli pierwszeństwo wyboru, ale już mniejsza z tym. U mnie to wyglądało tak, że ja po tych 4 latach zaczęłam myśleć o zaręczynach, chciałam powoli zacząć planować przyszłość. On angażował mnie w życie swojej rodziny (oczywiście pod względem pomagania im w ich rodzinnym interesie), nawet zarzucał mi, że mało pomagam, co przecież nie było moim obowiązkiem. Najbardziej zabolało mnie to, że tak jak i Ty czułam, że stoję w miejscu. Tylko z tą różnicą, że ja stałam w miejscu "związkowo", nasz związek się nie rozwijał. On obarczał mnie obowiązkami żony, ale nie był gotowy, żeby mi się oświadczyć. Odeszłam, był bardzo zaskoczony, bo nigdy wcześniej się nie rozstawaliśmy. Ogólnie rzecz biorąc byliśmy szczęśliwą parą, dopóki nie zaczęły się tematy przyszłościowe. I był jeszcze jeden problem. Ja mam problemy z hormonami, i długo borykałam się z dużą nadwagą. On nie potrafił pomóc mi wyjść z kompleksów... Nie chciał się kochać ze mną, co było dla mnie bardzo dziwne, bo przecież to facet. Jemu wystarczało raz na tydzień. Mi nie, ja sobie takimi intymnymi chwilami leczyłam swoje kompleksy, czułam się wtedy atrakcyjna dla niego, pociągająca... Aż do momentu, kiedy zdałam sobie sprawę, że jemu jest wszystko jedno jak wyglądam, oby miał gdzie sobie ulżyć, jak już go przyciśnie. Pod koniec naszego związku ważyłam 25kg mniej niż na początku. Udało mi się tak dużo zrzucić, i dalej go nie pociągałam i dalej czułam się nieatrakcyjna... Bardzo się cieszę, że uwolniłam się od niego. Zaczęłam normalnie żyć, teraz czuję się atrakcyjna, wartościowa, i cieszę się, że idę dalej, i zmierzam w jakimś kierunku, a nie stoję w miejscu...
Bardzo dobrze zrobiłaś, że odeszłaś od niego. Dałaś i sobie, i jemu szansę, na znalezienie osoby, z którą poukładacie sobie życie.