Toksyczna relacja? Uzależnienie?

Ja wiem że nie jestem mu obojętna. Znajomi, którzy znają nas oboje dobrze mówią:
" Jemu na tobie zależy, ale on nie potrafi sie do tego sam przed sobą przyznać"
" On boi sie zobowiązań. On był długo sam i mu tak wygodnie. I nie wie co robić".
Jego przyjaciel mi kiedyś powiedział, że on mówił mu, że ja mogę sobie ułożyć życie z kimś innym, że może on traci mój czas tylko.

Taki jest niestabilny. Ucieka od relacji, a jednocześnie wciąż chce jakiegoś kontaktu. Wycofuje się, by znowu szukać mojego towarzystwa.
Teraz jest daleko w odwrocie. Odciął się, traktuje mnie z dużym dystansem, żebym sobie czasem nie pomyslała, że do siebie wrócimy. A potem znowu mnie zaprasza do siebie.
Czuję sie kompletnie świrnięta, już nie wiem co mam myśleć. Nie chcę go ciągle pytać co z nami będzie, bo to tylko pogorszy sprawę. Na ten moment i tak mi nie powie prawdy.
Bywało tak, że na jakiejś imprezie, pod wpływem alkoholu, kiedy rozwiązywał mu sie jezyk, przepraszał mnie za swoje zachowanie, mówił, że on też chce sie zmienić, że mnie kocha bardzo i nie wie czy ja kocham jego, bo on jest stary, łysy i brzydki. A ja mogę mieć każdego.
Ale ja chcę właśnie jego.

Ja naprawdę już powoli nie mam siły. On mawia: "ty jesteś twarda, zniesiesz wszystko". Ale myli się. Są granice mojej siły. I właśnie się do niej zbliżam.
Ja popełniłam masę błędów. Bo chciałam za bardzo, chciałam tu i teraz. A on mi mówił "poczekaj, spokojnie, próbujemy sie do siebie przywiązać, może coś z tego będzie". Może trochę przygniotłam go swoją osobą.
A on dawał mi mniej i mniej. I takie błędne koło.
Ale w sumie to on też nie do końca potrafi z tego zrezygnować. Wraca, tylko nikt nie umie mi powiedzieć po co.
Ja bym chciała, żeby wrócił na dobre. Tylko czy się doczekam.

Przychodzi mi na mysl tylko to, że muszę pozwolić mu odejść by on mógł naprawdę wrócić. "Musisz go stracić, żeby go nie stracić" powiedział mi ktoś.

Czuję się strasznie. Kocham go.

Wydawało mi się, że dojrzały, 40 letni mężczyzna powinien wiedzieć, czego chce od życia. Staram się zrozumieć jego tok myślenia. Że naprawdę chodzi tylko o to, że on sie boi, że chce powoli wchodzić w relację, że naprawdę mu na mnie zależy.
Staram się wyciągać wnioski, pracuję nad sobą.
Myślicie, że jeśli naprawdę się odsunę, tak naprawdę to on do tej relacji wróci, a ja go nie stracę?
Czy takie postępowanie ma sens?

Naprawdę wierzę w ten związek, że jesteśmy dla siebie. Tylko rzeczywiście ja bym chciała "już".

Dlatego to wszystko jest takie skomplikowane. Ciężko zrozumieć jego intencje, jego myśli, plany postępowanie. Potrafi ignorować mnie by następnego dnia wysyłać mi piosenki na telefon, zapraszać do siebie. Ja już jestem tak skołowana. Tańczę tak jak on mi zagra. Przecież to można zwariować.
Ja nie mam pojęcia kim ja jestem w jego życiu.
Wiem, że jedynym sposobem jest odsunięcie się.Tylko to może zmusić go do jakiegoś działania, bo moje dotychczasowe postępowanie sprawiło, że on czuje sie bardzo pewnie.
Muszę się postarać zrobić mu małe trzęsienie ziemi. Ale nie do końca sobie z tym radzę.
Byłam za bardzo uległa. Nawet po kłótniach ulegałam. Byłam za dobra i miękka. A to błąd. Który widzę dopiero teraz.

Opamiętałam się, ale nadal ciężko wprowadzić mi to w życie.
Zdaję sobie sprawę, że takim zachowaniem jak dotychczas, kiedy jestem zawsze i na wszystko sie godzę, wzgbudzałam tylko litość a nie szacunek.
Tak bardzo chciałam, żeby było dobrze, że kompletnie sie pogubiłam.

Wczoraj po południu wysłał mi piosenkę, którą nagrał (jest muzykiem z zamiłowania ). Nie odpowiedziałam na wiadomość bo w sumie nie wiedziałam co miałabym mu napisać. Zadzwoniłam dopiero wieczorem, ale powiedział, że ma gości ( jego siostra przyjechała ) i że zdzwonimy się póżniej. Oczywiście sie już nie odezwał. I było mi przykro,że mnie nie zaprosił. Tak jakby chciał pokazać, że nie jesteśmy razem, żeby czasem jego siostra nie pomyślała, że sie widujemy. W sobotę zaprosił mnie dopiero jak jej nie było.
A ja z jego siostrą doskonale sie znam.
I tak zachowuje się jak głupek, jak obijam sie od ścian z tęsknoty, męczę się, a potem nagle dzwoni, łasi się i prosi żebym zajrzała. No, można zwariować. Trzymam dystans, nie całuję go na przywitanie, wychodzę od niego jak od kolegi, jestem miła, sympatyczna, nie pokazuję, że mi ciężko. Ale on to doskonale widzi, za dobrze mnie zna.

Nie do końca wiem, jakie kroki podjąć by to uratować. Wiem, że nie jestem mu obojętna. Ale też nie zależy mu na mnie aż tak bardzo z tego co widać.
Zaczęłam dbać bardziej o siebie, jeżdżę na aerobik, zrzuciłam parę kilo. Chciałabym, żeby on dostrzegł zmianę we mnie, że nie jestem już tamtą osobą, że nie napieram na niego. Po prostu chciałabym to uratowac.
Pomóżcie.

Ja wiem, że tak naprawdę wszystko zaczyna sie we mnie. Muszę poczuć, że to co robię to właściwa droga, a nie robię coś bo wiem, że tak trzeba.
A na razie wiem, że powinnam odsunąć się, bo tylko tak go odzyskam, ale w gruncie rzeczy chciałabym zrobić inaczej = być jak najbliżej niego.
No i tu jest pies pogrzebany.

Bo jemu MUSI mnie zabraknąć. Bo on musi zostać sam.
Nie raz potrafił przyjeżdżać pod mój dom, całować mnie po stopach, bym go jeszcze nie skreślała, że on już wie czego chce, że ja i tylko ja. Klękać przede mną na środku ulicy, w tłumie ludzi. Tylko, że ja za szybko odpuszczałam.
Zawsze wydawało mi się, że dając serce, otrzymasz cos w zamian. Ech, jakie złudne.
Tak, jestem uczcwa, nie umiem udawać, można czytać ze mnie jak z książki. Chwilami jestem na siebie taka zła za to.

Próbuję dać ten czas również sobie. Uspokoić emocje, bo do tej pory byłam kłębkiem nerwów. Wiem, że minie kilka dni i on znowu zadzwoni. Zaraz po rozstaniu wytrzymałam i nie kontaktowałam sie kompletnie, choć myślałam że umrę. Zadzwonił po 2 dniach.

Staram sie to wszystko przemysleć. Przeanalizować i zmienić w sobie te rzeczy, które robilam źle. Naprawdę chcę być inna. Przez długi czas ja nie słuchałam tego co on mi stara sie powiedzieć. Dawał mi tyle sygnałów, a ja to ignorowałam. Czasem mówił wprost a ja się złościłam.

On mówił mi często " Ty górujesz nad innymi. Jesteś niezwykłą osobą, nie ma zbyt wielu takich ludzi" "Szybko to wszystko połapałaś i powiem ci, udaje ci się mnie zdobyć, udaje ci się".
Może to tylko słowa.
Teraz na pewno ma w sobie wiele złości, złych emocji. Za dużo tego było z mojej strony.

W sobotę zaprosił mnie do siebie.
Zawsze czekam na te jego telefony, cieszę się na te spotkania, a potem w sumie jak się widzimy, nie wiem jak sie zachować. On udaje, że jesteśmy tylko przyjaciółmi, ja udaję, że mi na nim nie zależy.
Spędzamy czas na rozmowie, jest wesoło. Nie ma żadnej czułości. Ja potem wychodzę i nie wiem czy powinnam go pocałować czy nie, powiedzieć coś czy nie. I w końcu wychodzą z tego dziwne sytuacje.
Prawie się zapomniał, szedł do mnie, żeby mnie przytulić, ale mu sie przypomniało, że przecież musi teraz taki być obojętny i skręcił nagle do kuchni, żeby coś "niby" sprawdzić. Komicznie to wyglądało.
Może wypadałoby o tym wszystkim porozmawiać. Ale skoro on chce czasu, to próbuję mu go dać. Więc nie pytam co dalej.
Cięzko mi zachować dystans. Tęsknie za nim strasznie, chciałabym się przytulić do niego.
Jemu to przychodzi znacznie łatwiej.

Obiecałam sobie milczeć w tym tygodniu. Nie dzwonić i nie pisać. Niech on z tymi myślami sam zostanie.

Bardzo trafna ocena. On jest pełen wątpliwości i lęku. On zawsze analizuje wszystko naprzód. Jak będzie, co będzie. Analizuje każdy ruch i jakie on będzie miał konsekwencje. I wszystko widzi w czarnych barwach.
Czyli - ja sie w niej naprawdę zakocham, a ona po paru miesiącach nie będzie ze mną szczęśliwa i odejdzie, a ja będę cierpiał. Skupia się tylko na swoich uczuciach i zdaje sie nie dostrzegać kompletnie moich potrzeb i nie potrafi uwierzyć, że naprawdę go kocham.

Powiedział do naszej wspólnej koleżanki:
"Wiesz, ja naprawdę sie w niej zakochuję. Ale to nie może być tak szybko. Ja już trochę przeżyłem i po prostu muszę wszystko dokładnie przemysleć, przeanalizować"
Ona go wtedy trochę zrugała, że tu nie ma co myśleć. Ale on nie potrafi sie przekonać do czyichś racji, tylko uważa, że to co on myśli jest prawidłowe.

Czy to znaczy, że jeśli on sam nie pokona tego strachu, to ja nie mogę już nic zrobić by mu pomóc ten lęk pokonać?
Co mogę zrobić?

Powiem ci, że on jest jak duże dziecko. Czasem zachowuje się jak 15 letni chłopczyk.
I bywa aż za bardzo "dzięcięco radosny" jak to określasz.
Z jednej strony jest "myślicielem" i twardo stąpa po ziemi, analizuje, kalkuluje i "gra ostro", a z drugiej po prostu płynie z prądem, bawi się, cieszy muzyką jak dziecko, ucieka od rzeczywistości w zabawę i uciechy towarzyskie.
Kocham w nim tą radość, umiejętność oderwania się momentami od szarzyzny. Ale momentami to bywa męczące.

Jest mistrzem w manipulowaniu mną. W jego "rękach" jestem jak zabłąkana owieczka.

Własnie tego sie obawiam, że nie uda mi sie przezwyciężyć jego oprów i lęków. On już tyle razy mówił " teraz już jestem pewny, teraz już wiem, że to ty", po czym znowu miał wątpliwości, uciekał.
Jego lęk i strach, wynika też z tego, że on ma już pewne rzeczy za sobą i z jednej strony chce zacząć od nowa, mieć nową rodzinę, być może dzieci i wie, że ja jako 30 latka, wolna też bym chciała, a on nie jest pewny czy aby na pewno da radę.
Mówi: "a jak ja nie zdążę wychować tego dziecka?"

On w ogóle nie myśli o tym, żeby brać życie tu i teraz, że po prostu być razem i czekać co przyniesie los. Tylko właśnie "on musi przemyśleć wszystko dokładnie, przeanalizować".

Dałam mu czas, spokój, żeby mógł spojrzeć na siebie z dystansu i przemysleć co sie dla niego liczy. I po prostu zatęsknić za moją obecnością.
Wiem, że my sie doskonale rozumiemy, być może za bardzo jesteśmy podobni. Urodziliśmy się dokładnie tego samego dnia z odstępem równo 10 lat.
I wiem, że on też to czuje, że tak wiele nas łączy, podobnie patrzymy na pewne sprawy.

A jednak gdzieś coś nie styka, blokuje. Nie wiem czy uda mi się przebić przez ten mur.

Jest u Ciebie gotowość na szczerą brutalną ripostę ?
A jaki Ty masz OPÓR ? Gdzie są Twoje ukryte wątpliwości ? Czy jesteś gotowa CAŁA iść w ten związek ?
Co Ciebie napędza do tej relacji, a co Cię blokuje ?
Przestań z tym Bo on, on, on.
Ty sobie odpowiadaj na Siebie.

Dziewczyno ja bylam w podobnym zwiazku ,tez go idealizowalam ,ze dzieki niemu to i tamto, jak  wchodzilam do niego do mieszkania to ladowalam na innej planecie ,byl tak magiczny i wszystko co go otaczalo bylo takie samo, rowniez doswiadczylam z nim wiele cudownych chwil,przelamalam wiele lekow i barier,tylko ze on sprawil ,ze tak naprawde uzaleznilam sie do niego i od tego jego swiata,zapomnialam o sobie ,nie liczylam sie ja ,tylko on i ciagle chcialam sprostac jego wymaganiom ,ktore mi stawial,zebym byla go godna,przez  co coraz gorzej czulam sie ze soba,czulam sie nic nie warta bez niego,nie mialam nawet ochoty spotykac sie z kimkolwiek innym tylko z nim........moglabym tak dlugo nawijac .......efekt jest taki ze zmarnowalam 3 lata zycia ,wsrod ktorych bylo wiecej placzu i cierpienia i bolu i jestem psychicznym wrakiem niezdolnym do zadnych odczuc..............mam nadzieje ,ze Ciebie to nie spotka

Sorry, ale znowu prosto z mostu.
Relacja oparta głównie na grze Rodzic - Dziecko.
Długa droga aby z tego partnerstwo wykuć. Dużo, bardzo dużo rzeczy do przerobienia, ale.
Ale dla Ciebie może być to budująca sprawa - masz szansę ponownie Dojrzeć, ponownie, tym razem skuteczniej Dorosnąć (choć Dojrzewamy i Dorastamy całe chyba życie). Więc myśl, czuj, uważaj na swoje poczucie wartości.
Pozdr

Ostatnio jest coraz gorzej. Nasza relacja niemal umarła. On mało sie kontaktuje, a jak już rozmawiamy to przez telefon i jest to rozmowa "od niechcenia". On teraz udaje, że nic sie nie stało, że jesteśmy tylko przyjaciółmi, znajomymi. Jestem zła, bo nie potrafię udawać, że za nim nie tęsknię, nie myślę i że go nie kocham.
On gra takiego zimnego, takiego, któremu nie zależy. Jakby w ogóle nie było tematu.
Jednocześnie już dwa razy przyłapałam go jak jeździ pod moim domem i sprawdza czy jestem. W sobotę zadzwonił i pytał co jest teraz w telewizji, co oglądam w tym momencie, żeby sprawdzić czy naprawdę siedzę w domu. Zachowuje sie jak dziecko. A jest dorosłym mężczyzną.
Zastanawiam się czy jest sens, bym czekała. Kocham go bardzo i nie potrafię teraz nawet pomyśleć o kimś innym, podświadomie jestem mu wierna, mimo że faktycznie nie jesteśmy razem.

Wolałabym żeby mi powiedział: Słuchaj, przykro mi, ale nic z tego nie będzie. Spróbuj sobie ułozyć życie z kimś innym. Między nami już nic nie będzie.
A on wciąż robi mi jakąś nadzieję, wciąż nie kończy tego definitywnie i zostawia cały czas otwarte drzwi. Bardzo mnie to męczy i złości.
Najchętniej bym z nim o tym porozmawiała. Ale wyciąganie od niego na siłę jakiejkolwiek deklaracji jest głupotą.

on poprostu boi się wejść w poważną relację chociaż napewno bardzo by chciał, jednego dnia myśli że będzie fajnie i dobrze wam się ułozy, a przez następne pięć nachodzą go myśli że wam się nie uda, że go nie kochasz, że za jakiś czas go zostawisz, boi się rozczarowania i cierpienia, przez które musiałby przechodzić po ewentualnym rozpadzie waszego związku. Daj mu czas,nie naciskaj, zajmij się czymś,miej swoje życie, a czas pokaże co z tego bedzie

Moze on jest chory ,takie objawy mial moj facet i mial schizofrenie .

hmmmm to zalezy jaki roszaj schizofrenii ,ale moj mial np takie napady bardzo dobrego nastroju,byl mega pozytywnie nastawiony ,energiczny ,a nagle nie wiadomo skad przychodzila totalna zmiana nastroju na negatywny,potrafil byc bardzo kochajacy i czuly a za chwile zimny i okrutny w slowach bardzo i niezdecydowany co do mojej osoby , czasami porafil caly dzien sie do mnie nie odezwac bez powodu a jak zaczynalam rozmowe to tak odpowiadal na pytania aby szybko ja zakonczyc. Nigdy nie zorientowalabym sie ,ze jest chory gdyby mi nie powiedzial. Nie mowie ,ze Twoj facet jest chory ,ale mam wrazenie ,ze momentami zachowuje sie podobnie:/

W tek chwili wydaje Ci sie to jakas ogromna tragedia ,ale wyobraz sobie ,ze teraz dowiedzialabys sie ,ze jestes nieuleczalnie chora i cale zycie Ci sie przewartosciowuje,i nie wazne jest to czy kocha czy nie kocha ,nie  warto tracic czasu na niepewnych facetow,jestes  zdrowa i mloda wiec zyj ......a Ty umierasz zyjac ......z tej ponoc milosci Docen to co masz i co mozesz jeszcze miec z nim lub bez niego

Uwierz mi ja Cie bardzo dobrze rozumiem bo przez 3 lata bylam szalenczo zakochana w facecie ,ktory mnie zwodzil ,raz kochal a innym razem traktowal jak smiecia ,ale ja i tak mu to wybaczalam ,rozstawalismy sie i wracalismy do siebie,ale to byla tak cholernie toksyczna relacja i nie moglam o nim zapomniec bo widywalismy sie czesciej lub rzadziej ale widywalismy ,a ja usychalam jak go nie bylo przy mnie ,nieraz mialam rozne mysli ......nadal go kocham ,ale wiem ,ze to chore i ze musze bardziej kochac siebie bo on zniszczyl mnie jako czlowieka a ja musze to odbudowac ,poszukac na nowo swojej wartosci i tozsamosci........zerwalismy calkowicie kontakty ,nie widzialam go od maja ,nie mam pojecia co u niego ,a u mnie pojawily sie problemy zdrowotne , czesto tak sie dzieje kiedy czlowiek od dluzszego czasu jest smutny i depresyjny ,wtedy dopada choroba:/  ale jest latwiej ,teraz skupiam sie tylko i wylacznie na sobie i na swoim zdrowiu

Jak sie chce to sie wszystko da......mozna sie np przeprowadzic ,ale mniejsza z tym ,widze ,ze Ty nadal chcesz ratowac toksyczny zwiazek z facetem ,ktory totalnie Cie olewa........moze wlasnie sie z kims bzyka na tym zgranicznym wyjezdzie o czym Ty nigdy sie nie dowiesz.......a jak przyjedzie to moze jak bedzie mu sie nudzic to sobie o Tobie przypomni.....ale to Twoja sprawa ,dla mnie tu nie ma przyszlosci i tyle na ten temat z mojej strony bo widze ,ze Ty raczej masz ochote nadal w to brnac......powodzenia.

Mam ogromny problem z emocjami. Nie radzę sobie sama ze sobą. Nie wiem jak określić mój stan emocji. Czuję się jak w potrzasku. Nie umiem z tego wyjść. Nie umiem o nim nie mysleć. To mnie przeraża.
Wiem, że powinnam mysleć "nie chcę go znać", tyle razy mnie zranił. A ja wciąż nie mogę tego poczuć. Czy to nie chore? Czy to nie jest nienormalne, że gotowa jestem na wszystko, bylebyśmy byli razem?
Jak mam sobie z tym poradzić? Co mam zrobić, by w końcu poczuć, że to ja go nie chcę.

Czuję, że straciłam kontrolę nad swoim życiem. Nie potrafię nic z tym zrobić. Masz rację, jestem słaba psychicznie. Kompletnie sie pogubiłam.

Cały poranek przepłakałam. Zrozumiałam, że to ja jestem toksyczna. Ze to ja nie umiem stworzyć normalnego związku.
Wiem, że powodem tego jest moje dzieciństwo, bez ojca, bez miłości matki i z poczuciem że muszę na uczucie zasłużyć, że muszę o nie błagać i żebrać.
Oddaję cała siebie, nie zostawiając nic. I to moje zachowanie sprawiło, że on ma ochotę uciec gdzie pieprz rośnie.
Zderzenie z rzeczywistością było dla mnie bardzo bolesne, ale kiedy spojrzałam prawdzie w oczy, odczułam ulgę. To taki pierwszy krok.
Bo ja chcę odzyskać siebie.Moja koleżanka napisała mi dziś :"chciałabym, żebyś wróciła..."

Obiecałam sobie zerwać z nim kontakt. Nie szukać go, nie zastanawiać sie co robi. Nie muszę być lojalna bo nie jesteśmy teraz parą, nie muszę siedzieć w domu, bo nie jesteśmy parą. Muszę odzyskać swoje własne życie.

Zaczęłam zdawać sobie sprawę z tego w jak beznadziejnej sytuacji jestem, jak się zapędziłam w kozi róg i w ogóle, że to wszystko kompletnie nie ma sensu.
On traktuje mnie źle, a ja mu na to pozwalałam.
Robię drobne kroczki, ale naprawdę chcę się z tego uwolnić.
Widzę, że to nie ma sensu, że właśnie nie chcę, by kochał mnie z litości.

Nie wiem skąd pochodzi desperacja, którą odczuwam w kontakcie z nim.
Ogarniam mnie taka niemoc, że sobie z tym nie radzę.
Wiem, że to ja jestem toksyczna w tej relacji. To ja chciałam za bardzo. Osaczyłam go, a faceci tego się najbardziej boją.
Ciągle sie obwiniam za to co zrobiłam, za każdy telefon, którego nie odebrał. Za wszystko co dotąd się działo.
Ale on naprawdę nie był święty. Zadowalałam sie jakimiś ochłapami czułości właśnie, czymś co zdawało mi sie być zainteresowaniem. Teraz wszystko umarło a ja nie mogę się odnaleźć.
Boli i boleć będzie jeszcze długo.

Od miesiąca nie jesteśmy razem. A mnie wcale nie jest lepiej. Cały czas za nim tęsknię, rozpamiętuję, dręczę się. Nie mogę osiągnąć spokoju.
Przestałam doszukiwać sie w jego postępowaniu logiki. Jak ktoś kocha to kocha. Jak komuś zależy, to ta druga strona to wie, czuje i nie ma wątpliwości.
Nie ma "on mnie kocha, tylko nie jest pewny", "on mnie kocha, ale sie boi".
Nie kocha, nie boi się, jest pewny, ale raczej tego że nic do mnie nie czuje.

Nie mogę się łudzić i oszukiwać. Po prostu próbuję sobie z tym poradzić, zapomnieć.
Probuję odbudować swoje poczucie wartości i w ogóle dojść do ładu po tym roku. Tak naprawdę jestem wściekła na niego, że to wszystko zaczął, że sam walczył o tą relację i chciał by trwała, a potem wycofał się ze wszystkiego.

Witaj. Jestem w podobnej rozterce emocjonalnej, z tym że ja odeszłam od męża który pił i mnie bił. Teraz po roku nie bycia razem miotają mną emocje czy byłam dobrą żoną czy aby nie mogłam zrobić więcej aby to małżeństwo uratować. I podstawowe pytanie czy ja go kocham ? Nie wiem. Dziewczyny piszą że to toksyczna miłość, że jestem uzależniona od swojego kata. I pewnie tak jest ale strasznie ciężko  jest odejść i zapomnieć.
Twoja sytuacja jest inna ale też masz mętlik i gubisz się w emocjach.
Zajmij się sobą, odnajdź jakąś pasję. Odnów kontakty ze znajomymi.
Ja tak robię. W dzień normalnie funkcjonuję, ciężkie są wieczory i noce kiedy zamiast spać człowiek siedzi i myśli i odczuwa taką pustkę...
Powiem Ci tak jak moja koleżanka zawsze mi powtarza: Zycie jest za krótkie, żeby płakać przez jakiegoś dupka.

Masz rację. Ciężko odejść i zapomnieć. Ale jak powiedział mi mój psycholog:
Nie można trwać w czymś co niszczy, co powoduje, że ciągle czuję się źle, co tak naprawdę nie ma przyszłości i co wykańcza.
Tylko najtrudniej wiedzę zamienić w trwałe poczucie, w coś co jest naszym własnym wnioskiem i wypływa z naszych chęci do zmian.
Jedną nogą stoję po stronie rozumu a drugą po stronie serca.
Tęsknię za nim i gotowa jestem wrócić choćby do tego co było, nawet ze świadomością, że to było złe.
To właśnie to co jest we mnie toksyczne. Trzymanie na siłę czegoś co nie ma sensu.
A z drugiej strony wiem, że nic dobrego by z tego nie było.
I bądź tu mądry.

Chcę to zmienić. Ale to jest daleka droga.

On gdzieś tam cały czas istnieje w moim życiu. Cały czas jest. Obserwuje mnie, sprawdza gdzie bywam i z kim. A ja w tym głupim zachowaniu doszukuję się "zależy mu na mnie skoro tak robi". Tylko że to jest bardzo mylne...

A byłaś może w poradni psychologicznej ? Poszukaj w swojej miejscowości i zapisz się. Poczytaj też o toksycznej miłości, albo wapmirach energetycznych.
Ja jutro wybieram się do poradni leczenia uzależnień, bo mój mąż jest alkoholikiem a ja pragnę się uwolnić od zgubnej myśli, ze bardzo go kocham....może otworzą mi tam oczy.

Czuję się tak samo... narzeczony zdradzal mnie a ja sie dowiedzialam... mija 4 dzien od rozstania... a ja go kocham, mam do niego takie silne uczucia przywiazania, zaleznosci, oddania, nie wiem dlaczego, skoro on mnie nie kocha....

Powiedzialam ze to koniec miedzy nami. Przeprosil i wiecej nie odezwal sie. Nie wiem , czy mozna wyzbyc sie tej chorej milosci, tego uzaleznienia od niego? Bo jesli nie, to moge tak trwac, i wyniszczac sie, nie ma roznicy miedzy tym co jest teraz, a tym co on ,i robil, na co sie zgadzalam i wybaczalam...