Kłopotliwa sytuacja z przyjacielem.

Kurcze, trudna sytuacja. On ma żonę i dziecko. Z drugiej jednak strony nadal nie jesteś mu obojętna...Wydaje mi się, że powinnaś odpuścić. Klamka już zapadła. On jest żonaty, wybrał inne życie, nie z Tobą.

Ma żonę. Trzymaj się z daleka. Tu nie ma o co pytać. Cokolwiek zajdzie między Wami, będzie źle.

Myślę, że powinnaś rozluźnić Waszą więź stopniowo. Jesteś już teraz studentką, mieszkasz w nowym mieście. Twój przyjaciel pozostał w rodzinnej miejscowości. Los jest więc dla Ciebie bardziej przychylny niż Ci się wydaje. Pomyśl więc nad zapisaniem się do jakiś kół muzycznych w mieście w którym studiujesz. Dzięki temu, nie będziesz musiała rezygnować ze swojej pasji i jednocześnie narażać się na regularny kontakt z Nim. Nie namawiam Cię do zupełnego odsunięcia się od Niego. Pomyśl jednak, że on ma swoją rodzinę, swoje życie. Ty również zaczynasz nowy etap. Warto go wykorzystać, bo studia to fajna sprawa. Zrobisz jednak jak sama uważasz za stosowne. Pozdrawiam.

Od tego właśnie zaczynają się romanse... i później nieszczęśliwe życie Kochanki i  zdradzanej żony.
Jak najszybciej powinnaś rozluźnić tą znajomość. On jeśli chce bliższych kontaktów to niech je ma z żoną albo z Tobą po tym jak odejdzie od żony...

Nomoreagain - faktycznie podjęłam już decyzję. Ale nie chcę zniszczyć sobie życia, nadal mam -naście lat. Do łóżka nie pójdę z pierwszą lepszą osobą (mam tu również na myśli Mikołaja, choć nie jest "pierwszym lepszym"). Zależy mi na nim, ale chyba starając się utrzymać z nim kontakt zraniła bym siebie, więc ograniczę go do minimum. Tak będzie lepiej...

Spróbuj pomyśleć o jego żonie, i o synku...

Czy Mikołaj rozmawiał z nią czy być może chce mieć was obie ? Ona być może nawet nie zdaje sobie sprawy, o jego uczuciu do Ciebie i jest przekonana że to ja kocha (w sumie wziął z nią ślub, mają dziecko - ma prawo tak myśleć)... Jej cały świat się zawali... Ona ma już poukładane życie, Ty nie... Być może jeszcze spotkasz na swojej drodze mężczyznę którego pokochasz... Wszystko przed Tobą

Słusznie. To, że zrezygnowałaś z bycia matką chrzestną, to dobra decyzja. Kontakt w ten sposób będziesz miała ograniczony z Nim do minimum. Łatwiej przez to o odcięcie się i rozpoczęcie nowego etapu w życiu.

Flame - zrobiłaś dobrze.
Sposobów na to żeby nie bolało - nie ma.
Na to żeby bolało mniej jest tylko jedno - czas. Wiem, że to wydaje się oklepane, ale tak jest rzeczywiście. Z czasem wszystko blaknie. Szkoda Waszej przyjaźni, ale na to już nic nie można poradzić. To już nigdy przyjaźń by nie mogła być, a bycie kochanką, czy tą co rozbija małżeństwo chyba Ci nie odpowiada.
Możesz go wspominać ale zacznij układać swoje życie bez niego. Tym bardziej, że z tego co opisałaś w pierwszym poście to nie miałabym do niego zaufania.

Droga Jadviniu, niestety w naszym przypadku ograniczenie się do pisania sms nie pomoże. Bo nadal mielibyśmy wtedy kontakt. A my musimy go ograniczyć. Jemu chyba dużo łatwiej to przychodzi, w końcu ma żonę, syna i to oni są jego "oczkiem w głowie" mimo wszystko, poza tym studiuje na miejscu, u nas w Dęblinie. A ja już teraz zostałam sama 170km od domu. Z moimi dawnymi znajomymi utrzymuję słaby kontakt, bo ja jestem na uczelni wojskowej, oni na zwykłym uniwersytecie i najgorsze, ze w innych miastach. A znajomi ze studiów, jeszcze nie są mi tak bliscy, abym mogła powierzyć im moje tajemnice i problemy. Ciężko mi...

Patrząc na statystyczny wiek małżeństw to fakt. 19 lat to młody wiek, ale jeśli kogoś się kocha (przynajmniej tak się wydawało i nadal tak musi być, skoro są do tej pory razem) to wiek nie gra roli.
Niemniej jednak sama zadaję sobie pytanie, dlaczego się na to zdecydował skoro gdzieś w głębi duszy mu na mnie zależy.. A może miałam być tylko przelotnym romansem...

Można się spierać o definicję zdrady. Dla mnie to już zdrada.
Wybacz ale ten człowiek NIE JEST Twoim przyjacielem. Przyjaciel nie wciąga przyjaciela w takie sytuacje.
Dla mnie jest oczywiste, że chce abyś była jego kochanką. Ty już mu się podałaś na tacy, ale jeszcze masz czas by się wycofać zanim nie zabrniesz w nieciekawą sytuację.

Piszesz, że źle się z tym czujesz. I dobrze. Powinnaś się czuć źle.
Pytanie tylko co teraz zrobisz?
Chyba nie łudzisz się, że odejdzie od żony? Tak, wiem, że takie sytuacje się zdarzają, ale niezbyt często. Poza tym jakby chciał od żony odejść to już by to zrobił.

Pisałaś wcześniej, że "nie pójdziesz z nim do łóżka", a teraz jesteś o krok od tego. 
Dobrze się zastanów, bo potem nie będzie łatwiej. Będzie trudniej, a Ty będziesz się czuć jeszcze gorzej niż teraz.

Życzę dobrego wyboru.

Ja miałam dwóch przyjaciół i z obydwoma musiałam zerwać kontakt. Nie było łatwo, ale to najlepsze rozwiązanie.
Idź na wesele i trzymaj się swojego partnera. Zobaczysz jaka jesteś silna nie zwracając na niego uwagi.
Pomyśl o jego dziecku i zerwij kontakt. Przede wszystkim on musi zrozumieć do czego może dojść w Waszych relacjach.
(Z jakiegoś powodu wziął ślub i spłodził syna)
Będzie ciężko, ale z czasem zrozumiesz, że najważniejsze jest czyste sumienie.
Młodziutka i mądra kobitka z Ciebie
Powodzenia

Drogie Dziewczęta, bardzo Wam dziękuję, że mi doradzacie.Potrzebuję osoby, z którą mogę o wszystkim powiedzieć. W dzisiejszych czas bardzo trudno znaleźć właściwą osobę, tym bardziej się cieszę, że mi pomagacie. Liczę, że będziecie dalej blisko mnie i będziecie mnie wspierać w tym trudnym dla mnie czasie..;)

A Karolina? Bo to przecież jej będzie najciężej spojrzeć prosto w twarz. Udawać, że nic się nie stało czy wręcz przeciwnie, otwacie powiedzieć jej, że Mikołaj nie jest mi obojętny. Sama nie chciałabym usłyszeć tego od innej dziewczyny, ale z drugiej strony nie chciałabym być okłamywana.

Każdy jest inny .. wiem że łatwo się mówi ale ja bym chyba nie wytrzymała, raz sie zyje. A jeśli on też Cie kocha i jest w stanie zostawic zone i dziecko dla Cb? No tak tylko ze w sumie to gdyby tak sie stało to Tobie by nie dawało spokoju to że rozsypało sie małżeństwo Twojego przyjaciela. Podziwiam Cie kochana ze dajesz rade. Ja na Twoim miejscu bym musiała powiedzieć co czuje i wyznać mu to że go kocham.

Kochana, Karoliny w to nie mieszaj. Jeśli jest ktoś od kogo powinna to usłyszeć, to jest to jej własny mąż.
Ty miej czyste sumienie, jeśli o to chodzi. Żebyś nie wyszła w razie czego na tą najgorszą...

I dlatego uważam, że czas na ślub jest około 30. Wiele moich znajomych powróciło do osób z liceum, kiedyś nawet badania psychologiczne były, że na studiach się nie poznaje przyjaciół, ale w liceum, ja akurat mam odwrotnie, może dlatego to zapamiętałam...
tak czy inaczej rozbijając związek na pewno krzywdziłabyś żonę i dziecko, które powinno mieć ojca na codzień.

Plusem jest to, że przynajmniej nie macie już przed sobą tajemnic. Nie wiem czemu ludzie tak pochopnie wiążą się z ludźmi, skoro mają ciągatki do innych...

Oczywiście, że wypada. Nie wypada kłamać samej przed sobą.

Wypada całkowicie zerwać kontakt. Nie niszczyć Karoliny, nie marnować jej  i jej dziecku życia. On sam sobie z tym doskonale poradzi, nie musisz się wtrącać.

Zdecydowałam się mimo wszystko pójść na to wesele. Wydawało mi się trochę nie taktem, kilka godzin przed rezygnować z wesela bliskiego kolegi (znamy się od dziecka, bo nasze matki się przyjaźnią). Przed chwilą wróciłam do domu, czyli długo się nie bawiłam.
Karolina już przed kościołem wyczuła, że między mną a Mikołajem coś nie tak, bo przywitaliśmy się raczej chłodno, nie tak jak zawsze (to Ona podeszła pierwsza się przywitać, więc Mikołaj doszedł za nią). Na sali też nie zbyt mieliśmy ze sobą kontakt. Unikaliśmy się jak ognia (choć to może złe określenie, bo bardzo dużo czasu spędziłam tańcząc, bo mogłam na trochę przestać myśleć). Czuć było, że trzymam go na dystans, aczkolwiek raczej nie należałam w dniu dzisiejszym do tej bardziej rozmownej grupy osób. Kiedy zapytała czy wszystko między nami ok, powiedziałam, że tak, ale mam trochę gorszy dzień i przyszłam tylko ze względu na długoletnią znajomość z Młodym, więc już dała spokój, uwierzyła. I tak punkt 20 poprosiłam Łukasza (chłopak z którym byłam na weselu), żeby odwiózł mnie do domu..

Zaczęłam po woli analizować wszystkie sytuacje, w których zaczeliśmy schodzić a temat uczuć. Już kiedyś rozmawialiśmy o tym (po którymś z koncertów w stanie niepełnego kontrolowania słów - za dużo alkoholu), Mikołaj coś tam wspominał, ale wtedy to było takie gadanie, miałam na oku chłopaka, ale nic z tego nie wyszło. W innej sytuacji wracaliśmy z Grześkiem do domu (chłopak u którego byliśmy dziś na weselu) i stwierdził, że zaczynam się robić coraz bardziej atrakcyjna i powinien zazdrosny, ale ja nigdy nie przywiązywałam do tego większej wagi. No i tak wywnioskowałam, że temat uczuć pojawia się w momecie, kiedy On z Karoliną przechodzą mniejszy czy większy kryzys.

W końcu jesteśmy przyjaciółmi, więc Karolina nie pomyślałaby o mnie o jako potencjalnej konkurentce. Za długo się znam z Mikołajem, a Karolina też nie jest mi obca, bo jeszcze przed ich ślubem często spędzaliśmy wspólnie czas.
No ale teraz najważniejsze jest to, aby tą znajomość w miarę szybko i bezboleśnie rozluźnić.

Wiesz, dla niego ta sytuacja jest równie dziwna i świeża jak dla Ciebie. Pewnie ma nadzieję, że wszystko rozejdzie się po kościach i w ogóle nie będzie potrzeby mówienia...

Zaczęłam wczoraj odpisywać, ale padła mi bateria w laptopie, a zasilacz został w Łodzi, więc dopiero teraz mogę Wam dziewczęta odpisać.
Sprawą oczywistą jest to, że muszę się odizolować od Mikołaja, nawet małymi krokami (baaardzo małymi) to robię. Jednak przekreślenie 7 wspólnych lat jest ciężkie, ale muszę być twarda, przede wszystkim dla siebie, bo nie chcę być tą drugą, no i tą rozbijającą rodzinę..

Zapominając o tym, że w dniu dzisiejszym w szkole muzycznej trwają przygotowania (próba uczniów i absolwentów) do koncertu świątecznego, zadzwoniłam do pani Dyrektor, powiedzieć że z powodów osobistych nie mogę dalej grać. Powiedziała, że rozumie, że przykro jej, ale wie iż za ciężko będzie mi dojeżdżać z Łodzi do domu tak często.
W taki sposób ograniczyłam kontakt z Mikołajem do minimum.
Teraz już będziemy mieli baardzo mało okazji na spotkanie.

Rozmawiałam dziś z Mikołajem. Byłam jeszcze dziś rano w domu, bo kończy mi się już zwolnienie lekarskie po zapaleniu płuc, potem wpadłam do szkoły muzycznej odebrać nagrodę, bo nie miałam czasu zrobić tego wcześniej i wychodząc wpadłam na Niego. Czułam się trochę niekomfortowo, bo nie mam ochoty spotykać się z nim, w końcu mam ograniczyć kontakt. Jednak poprosił, żebyśmy chwilę porozmawiali, więc się zgodziłam. Odwiózł mnie do Dęblina, więc spokojnie porozmawialiśmy. Powiedział mi, że to o czym rozmawialiśmy to była chwila słabości, że jestem mu bliska, ale mam swoje życie on swoje i lepiej będzie jeśli będziemy się dalej wyłącznie kumplować (w innym rozumieniu przyjaźnić) jak do tej pory. Że zawsze będę dla niego ważna w mniejszym lub większym stopniu, jednak to Karolina jest dla niego najważniejsza. A potem to już zeszliśmy na temat naszych studiów.

Wielkimi krokami zbliżają się Święta, a jeszcze wcześniej mikołajki. Czas obdarowywania się prezentami. Zawsze z Mikołajem mieliśmy zwyczaj wymieniania się drobnymi prezentami (jakaś biżuteria lub perfumy dla mnie, dla niego coś z męskich zabawek). W ubiegłym roku spędzaliśmy mikołajki podobnie. Ale jako, że On ma już żonę, postanowiłam kupić i Karolinie jakiś drobiazg, bo głupio bym się czuła. Jednak Ona była tym zaskoczona i nic nie mogła mi podarować (choć dla mnie najlepszym prezentem było i tak wspólne pójście na narty (uwielbiam jeździć, tak jak Karolina!)).. Dziś jej siostra (chodzi do tego samego LO co ja chodziłam) dzwoniła do mnie co bym chciała dostać, bo Karolina ma problem.. Oczywiście zaczęłam jej mówić, że nic nie trzeba itd itd.. Jednak znam na tyle dobrze Karolinę, że i tak Ona coś mi kupi. Więc mi wypada też jej coś dać, a tym samym Mikołajowi (stwarzamy na razie pozory "dobrej miny do złej gry").. Co o tym sądzicie?

Flame - coś widzę, że nadal nie potrafisz się od nich odciąć.
Podświadomie (lub nie) nadal pchasz się w ten związek.
"Stwarzacie pozory" - czas już przestać i zacząć żyć oddzielnie. Inaczej nigdy się nie wyzwolisz.

Jeśli uważasz, że musisz kupić prezent, to tak jak radzi Artemida - zabawkę do wspólnych zabaw z synem.

Flame - ja to wiem. Dlatego pisałam, że musisz się odciąć żeby móc zacząć żyć własnym życiem.
Życzę Ci aby nowopoznany chłopak okazał się tym jedynym.
Powodzenia.

Kochane! Jestem najszczęśliwszą dziewczyną na świecie. Choć dziwnie to może brzmi, bo to co Wam powiem pewnie Was zaskoczy.
Wracam sobie przedwczoraj późnym wieczorem z uczelni, a że nie opłaca mi się wsiadać w emkę, bo to tylko dwa przystanki, idę szybko do mieszkania. Dawno tak szybko nie szłam, niemal biegłam. Dochodząc do klatki dzwoni mój telefon, oczywiście problem damskiej torebki - nie mogłam znaleźć telefonu. Dzwoni mama, że  Damian z Karoliną byli i przywieźli mi prezent, no i Ona też dała im  moją przesyłkę (kupiłam śpioszki dla małego i tego typu zegar: http://zrobprezent.pl/produkt/1049-zegar-z-ramkami-na-zdjecia.html - zdjęcia dostałam od siostry Karoliny). Wchodząc jeszcze do mieszkania rozmawiałam z mamą,  ale już jak przekroczyłam drzwi zakończyłyśmy rozmowę, żebym mogła odpocząć. No i czar prysł, z odpoczynku nici. Kolejny telefon - Karolina. Rozmowa się toczy, bla bla bla.. Podziękowała za prezent, twierdząc, że pasuje do wystroju mieszkania (też tak sądzę). No i od słowa do słowa, Karolina pyta czy mam jutro czas tak koło 18, bo może by się do mnie wybrała, bo musi ze mną porozmawiać. Mówię, że mogą przyjechać, że będę od 16 w domu, więc nie ma problemu, choć jeśli to nic pilnego, to będę w następny weekend w domu .
Wczoraj od rana na uczelni, nie miałam czasu na przygotowanie się na jej  przyjazd. Musiałam jeszcze zostać trochę dłużej niż zwykle na uczelni, bo nie dostałam się od razu po wpis. I takim sposobem, zeszliśmy się razem (Damian - chłopak o którym Wam wspominałam, odprowadzał mnie, więc również został). Weszliśmy na górę i tak siedzimy, rozmawiam o wszystkim i o niczym. W pewnym momencie Karolina zapytała się prosto czy my z Mikołajem, no wiecie same. Nie zdążyłam jeszcze nic odpowiedzieć, bo byłam tak przerażona (jak w końcu miałam się do tego przyznać, że coś do niego czuję), aż Damian przyszedł z kuchni z sokiem, objął mnie i strzelił "jak może ich coś łączyć, skoro my jesteśmy razem). Zamurowało mnie, uśmiechnęłam się tylko i wyszłam do przedpokoju pod pretekkstem przyniesienia ściereczki - Damian rozlał sok jak stawiał. Nie wiedziałam co wgl powiedzieć, czułam się skołowana. Jednak przyszła do mnie Karolina, powiedziała, że rozmawiała z Mikołajem o wszystkim. I to, że kiedyś byliśmy dla siebie ważni (sądzę, że nie dowiedziała się do końca prawdy, że nadal jesteśmy) jej nie przeszkadza, bo ja teraz tworzę udany związek z Damianem, a Ona z Mikołajem. I ma do mnie pełne zaufanie, bo nawet jeśli Mikołaj myślałby o mnie, to ja jestem na tyle odpowiedzialna,że nie wplączę się w żaden romans.