dziecko porzucone

niki20 na wstępie nie jesteś gorsza! zostało Ci zabrane coś czego człowiek potrzebuje czyli miłośc, nie oznacza to że jesteś warta mniej.Ja pomimo faktu posiadania rodziców tzn. mamy i taty nie byłam kochana.Zasiało to we mnie ogromne spustoszenie jednak trafiłam w życiu na cudownych ludzi miedzy innymi na mojego faceta który uczy mnie jak wiele jestem warta :-) 3 mam za Ciebie kciuki i za Twoją maturę :-)

niki, tak jak napisala macocha, nie jestes gorszym, czlowiekiem. Po prostu nie bylo Ci dane zaznac rodzicielskiej milosci. Twoi "rodzice" najwidoczniej do pelnienia tej roli sie nie nadawali. Okrutna prawda, przykro mi. Nie jestes na szczescie sama w takiej sytuacji. Nie znaczy tez to, ze nie bedziesz w przyszlosci w stanie stworzyc normalnego, szczesliwego zwiazku i rodziny.
Korzystalas z pomocy psychologa kiedykolwiek?

Widzisz Ty przegrałaś z alkoholem...mnie zostawili ale kochali go bardziej niż mnie, byłam takim dzieckiem na pokaz....do dziś nie wiele osób wie, że moja matka pije ( ja ukrywałam to jak mogłam bo się wstydziłam) tato upadł już na samo dno.Dziś nie mam z nimi kontaktu.Jestem od Ciebie niewiele starsza.Wiem jak cieżko jest tak pokaleczonym założyć normalną rodzinę ale wiem też , że nie jest to niemożliwe :-) Ja nie pije, mam pracę, mam wspaniałego mężczyznę, psa, dołki i górki , trudne i łatwe okresy ale staram się patrzeć w lustro i mówić sobie, że pomimo tego co mnie spotkało zasługuje na szczęscie.

Alez oczywiscie ze mozesz byc szczesliwa. Paradoksalnie po tych wszystkich negatywnych przezyciach, bedziesz mogla stworzyc dom, rodzine,pelna milosci, ciepla spokoju, bezpieczenstwa.
Sama tego nie doswiadczylas, wiec bedziesz sie jeszcze bardzij starac, pielegnowac azeby wszystko bylo jak najlepiej.
Nie jestes przeciez czlowiekiem bez uczuc prawda?

Niki, to że podejdziesz teraz do matury już świadczy o tym, że jesteś kimś wyjątkowym. Mimo młodości pod górkę dajesz radę, to jak przenoszenie gór! Ja Cię podziwiam, że dajesz radę. Jest Ci ciężko, ale pamiętaj, że jesteś osobą, która zasługuje na miłość i to nie pierwszego lepszego faceta, ale tego jedynego. On Cię znajdzie i pomoże zapomnieć, że kiedyś było inaczej. Idź na studia, jakiekolwiek, byle zgodne z zainteresowaniami i tam z pewnością poznasz jakiś ludzi, z którymi będziesz mogła poczuć się lepiej, więcej warta. Bo tak na prawdę na studia idą ludzie, którzy chcą czegoś więcej od życiam, a i z własnego doświadczenia wiem, że i o pracę lżej, o taką, którą się lubi, a nie chodzi bo musi. Poza tym pieniędzy jest więcej, co daje poczucie bezpieczeństwa. Niemartwienie się o budżet też wiele daje. Dlatego zachęcam do walki, walki o swoją utraconą godność. Rodzice może nigdy Ci nie pogratulują, ale Tu będziesz dużo dalej od nich i będziesz niezależna. Zbudujesz swój szczęśliwy dom. Tego życzę.
3maj się

Moja matka zrzekła się do mnie praw wybrała alkohol.A ojciec  się do mnie w ogóle nie przyznał. Tak wylądowałam w domu dziecka z siostrami  nie obchodziło mnie to bo miałam je.Ale gdy straciłam i  je to się załamałam.
Były dla mnie najważniejsze.Miałam wtedy 5 lat i od tamtej pory czuje się samotna. Mimo że trafiła mi że mi trafiła się wspaniała rodzina zastępcza się  która mnie traktuje jak własna córkę, wnuczkę,i siostrzenice  święta dla mnie są najgorsze  kiedy wszyscy siadają do stołu ja siedzie w oknie i płacze.:( Jak się z tym pogodzić? Czy już zawsze będę cierpieć?
PS.Chciała bym dodać że ludzie których spotykam i zaczynam ufać zawodzą mnie i sprawiają ze cierpię jeszcze bardziej.:(

Niki, zgadzam się z wypowiedzią Mola633, ludzie nie wiedzą, jak rozmawiać z dziećmi z domu dziecka.Większość osób, które spotykasz to zwykli szarzy ludzie, zagonieni w codziennym kieracie, dzieci,praca, sklep, gary,pranie, sprzątanie i szybko, szybko i ciągłe zmartwienie,czy nie braknie na to czy tamto.Oni są tak umęczeni trudami codzienności,  że nie umieją odnaleźć w sobie tego dobra, które chcieli by tobie dać, bo to nie tak łatwo wyhamować ten "kieracik" i przerzucić się na bezbolesne zasymilowanie z tobą.Cały problem bardziej wynika ze strachu, żeby cię nie urazić niż z obojętności czy jakiegoś wrogiego nastawienia. Chociaż, nieumiejętność odnalezienia się w jakimś zaskakującym położeniu, u niektórych ludzi objawia się czasami agresją, czy jakąś irytacją. Ale oni tak mają do wszystkich.
Jesteś wrażliwą dziewczyną, uczysz się, dajesz sobie szansę na przyszłość i to jest najważniejsze.Czytałam wypowiedzi dzieci, które mieszkały z rodzicami alkoholikami. Piszą o swoim zmarnowanym dzieciństwie, o nienawiści do rodziców, o wstydzie za nich, który dźwigali jako dzieci, o wyszydzaniu przez rówieśników, o tym jakie mają trudności z odnalezieniem się w swoim dorosłym życiu, to jest druga strona medalu. Sama jestem dzieckiem nie kochanym mimo, że posiadałam rodziców, czy mam pretensje? mam żal, ale widocznie inaczej nie umieli. Reszta w naszych rękach,przychodzi czas opuszczamy  dom , lepszy czy gorszy i reszta w naszych rękach.
U ciebie najgorsze jest to, że sama siebie nie kochasz, jakbyś się bała ,czy na to zasługujesz. A przecież jesteś delikatną, wrażliwą dziewczyną i co można tobie zarzucić? Nie jesteś od nikogo gorsza, a jaka będziesz i co osiągniesz zależy tylko od ciebie, dlatego dbaj o siebie i nie bój się o siebie walczyć. Pozdrawiam Cię serdecznie i proszę, myśl o sobie  ciepło i przyjaźnie.

Nie jesteś w niczym gorsza, jesteś taka jak wszyscy To, że nie miałaś prawdziwego domu nie oznacza, że nie możesz go zbudować teraz

Nasi rodzice są różni, czasem przez nich też cierpimy.. no ale to są nasi rodzice i każdy stara się ich zrozumieć i docenić..

Idz w świat, znajdz chłopaka i zbudujcie razem to czego tak bardzo potrzebujesz Twoje dzieci na pewno będą bardzo kochane !

Cześć.  Moja historia jest trochę podobna do twojej powiedz jak sobie radzisz na dzień dzisiejszy ?