Osoby porzucone z dnia na dzień.

Doskonale Cię rozumiem Justynko. Gdy byłem w Twoim wieku ( czyli 5 lat temu ), przechodziłem przez bardzo podobna historię. To była moja pierwsza dziewczyna i miłość jakiej nie przeżyłem nigdy wcześniej, ani później. Choć dzieliła nad spora odległość, potrafiliśmy korzystać z każdej nadarzającej się okazji do spotkań, a one były tak intensywne, że nieraz zasypialiśmy ze sobą ze zmęczenia... tylko po to by choć tych kilka minut być więcej ze sobą. Przez 2 lata związku czułem się w pełni szczęśliwy z nią i mieliśmy już wspólne plany na życie dalej. Jedyne co mnie hamowało to studia, które rozpocząłem nim ją poznałem. Chciałem je dokończyć i przeprowadzić się w pobliże jej. Niestety w pewnej chwili wszystko się zaczęło psuć i to dosłownie tak jak mówisz... z dnia na dzień. Na początku kompletnie nie wiedziałem dlaczego. Domyślałem się, że ma dość tej rozłąki, ale jednak nigdy wcześniej nie przezywaliśmy takiego kryzysu. Stała się dla mnie nagle bardzo niemiła, wręcz robiła wszystko by mnie jak najmocniej zranić.
Mieliśmy taki zwyczaj, że jak ona wracała ze szkoły, to zawsze w drodze powrotnej dzwoniła do mnie i rozmawialiśmy az dojdzie do domu, gdzie po krótkim ogarnięciu i obiedzie znowu łapaliśmy za telefon i tak do późnego wieczora. Tego szczególnego dnia gdy rozłączyliśmy się przed obiadem, powiedziała, że oddzwoni za godzinę. Minęły 2, 3, 4... bez żadnego znaku życia. To nie było podobne do niej. Gdy w końcu odebrała telefon, powiedziała mi, że jest własnie na rowerze ze znajomymi. Ja jednak wyraźnie słyszałem, że jedzie samochodem... Pierwszy raz od 2 lat okłamała mnie "prosto w twarz ". Zdenerwowałem się i wymusiłem na niej prawdę. Okazało się, że była z innym facetem, który zawiózł ja w ustronne miejsce i tam podrywał. Z każdym kolejnym dniem dowiadywałem się więcej. W końcu domyśliłem się kto to jest. Okazało się, że to chłopak do którego na sylwestra zadzwoniła z życzeniami. Żeby było to bardziej dobijające... ja sam ja namówiłem, by wybrała losowy numer z komórki i zadzwoniła z życzeniami. Miała jego numer, bo kiedyś odwoził ja i jej kuzynkę i na wszelki wypadek miały numer... Skontaktowałem się z nim i co się okazało? Moja dziewczyna powiedziała mu, że my już ze sobą nie jesteśmy i wyraźnie go uwodziła. On jednak gdy się dowiedział, że ja o tym nic nie wiem, to obiecał mi zerwać kontakt z nią. Tego dnia mieli się jeszcze spotkać, a on spełnić swoja obietnice wobec mnie. To były okropne godziny zwlekania i bezradności, bo nie mogłem od tak po prostu przejechać 500km jakie nas dzieliły w tej chwil. Pod wieczór napisał do mnie, że sprawa załatwiona... jednak nie do końca tak jakby chciał. Okazało się, że ona wprowadziła go do swojego własnego rodzinnego domu, przedstawiła swojej rodzinie... zaprowadziła na górę do swojego pokoju i tam usiadła mu na kolanach i zaczęła całować. On nie bronił się ( akurat jego rozumiem, bo była bardzo atrakcyjna ). Jednak gdy odchodził powiedział, że wszystko wie i to koniec znajomości. Ona wówczas spytała go czy chce być z nim... odmówił. Do dziś się dziwie, że facet potrafił się tak zachować, ale to prawda. Ona później nie wiedząc o tym, że mam z nim kontakt, odpowiedziała mi sama w szczegółach tą sytuację. Co gorsze... wyszło na to, że ja... jej własny facet musiał ja pocieszać, że dostała kosza od kochanka! Tego dnia zerwałem z nią i życie totalnie mi się rozsypało. Nie poddałem się jednak tak łatwo. Następnego dnia urwałem się ze studiów mimo, że sesja była w toku i pojechałem do niej, próbując jeszcze uratować związek. Przyjęła mnie bardzo chłodno, ale po kilku dniach wszystko wróciło do normy i myślałem, że rzeczywiście przetrwamy. W końcu brakowało jeszcze tylko kilku miesięcy i byłbym "wolny". Nic jednak takiego się nie stało. Po 2 tygodniach zadzwoniła do mnie i oznajmiła mi, że nie chce już ze mną być. Nie podała żadnego uzasadnienia swojej decyzji. Pozostawiła mnie z wizją jaką miałem przed oczami, gdy ostatni raz czule się żegnaliśmy i bez kompletnie żadnego uzasadnienia. Wpadłem wtedy w depresję i opadłem z sił. Po ponad 3 miesiącach walki o nią dzień w dzień po prostu zabrakło mi już sił. Miałem jeszcze nadzieję, że wrócimy do siebie, ale wystarczył 1 miesiąc i miała juz innego... Teraz, po 5 latach jest już jej mężem. I pomyśleć, że planowałem zaręczyny na miesiąc po tym jak się rozstaliśmy...

Żal w sercu był jeszcze przez 3 kolejne lata po rozstaniu, ale czas na prawdę leczy rany. Teraz nawet cieszę się, że jej się udało zdobyć swoje szczęście. Nie utrzymujemy ze sobą kontaktu, bo to rodziło tylko ból w naszych sercach. Nigdy jednak nie zapomnę jej słów: "miłość to nie wszystko". Wtedy tego nie rozumiałem, ale dziś po wielu doświadczeniach i bardziej racjonalnym podejściu do życia, wiem co miała na myśli.