Bardzo trudne małżeństwo z długim stażem...już nie mam siły:((

Już nie mam siły. Jesteśmy małżeństwem od 17 lat. Z czasem coraz trudniejszym i burzliwym związkiem, z dwójką wspaniałych synów (16 i 12 lat). Wybaczcie jeśli będzie nieskładnie napisane ale piszę tuż po kolejnej kłótni.Zacznę od tego że zdaję sobie sprawę że nie jestem bez winy, ale nie mam siły już walczyć... Od ok 6 lat mój mąż coraz więcej pije, na początku były to 1-2 piwa dziennie, po pracy lub w domu. Dzisiaj pije codziennie, przynajmniej 3-4 piwa, często chowa w torbie alkohol w małych buteleczkach albo wychodzi z domu wieczorem "się przejść" i wraca pijany. Trzy lata temu straciłam pracę, dostałam dotację na rozpoczęcie działalności gospodarczej i uruchomiliśmy sklep. Prawie wszystkie dodatkowe pieniądze i czas pakowaliśmy w biznes ale niestety nie udało się. Zlikwidowałam sklep, od dwóch miesięcy siedzę w domu. Dzisiaj usłyszałam od męża że skoro od 3 lat nie przynoszę dochodu ( czyli nie zarabiam na dom) to nie mam prawa decydować o czymkolwiek. Na pewno moją winą jest to że jestem po prostu oziębła, nie mam tak dużej ochoty na seks jak kiedyś. Kiedyś (przed ślubem i do urodzenia pierwszego syna) kochaliśmy się prawie codziennie. Od gdy zaczął pić nie kochamy się prawie wcale,on na szczęście nie zmusza mnie do niczego, a ja nie potrafię się przemóc, po prostu brzydzę się pijakami. Nie jest agresywny, ale ostatnio ma zapędy despotyczne. Chce sam o wszystkim decydować, żąda żebyśmy wszyscy się mu podporządkowali bo przecież to on zarabia. Prosty przykład: starszy syn umówił się z nim jak wychodził, że zadzowni do niego o 21:30. Akurat o tej godzinie, męża nie było w domu a ja zadzwoniłam do starszego syna. W trakcie rozmowy powiedziałam mu żeby nie dzwonił do taty bo tato wyszedł z domu i nie odbiera telefonu. Jak syn wrócił to mąż zabrał mu za karę jego kartę do konta (syn ma swoją kartę pre-paid , na którą dostaje pieniądze na wydatki). Nie docierało do niego że syn rozmawiał ze mną, że nie dzwonił do niego bo on nie odbierał telefonu. Powiedział mu żeby podziękował mamusi za tą karę. Mąż obwinia mnie o wszystkie nasze problemy, że to przez to że z nim nie śpię, że nie jestem perfekcyjną panią domu, że zawsze miałam wygórowane ambicje zawodowe i to moja wina że on pije. Długo robiłam dobrą minę do złej gry ale już nie mam siły, na karku mam długi po firmie, która była na mnie, spłacamy kredyt za mieszkanie. Nie widzę wyjścia... Wielokrotnie rozmawialiśmy o tym żeby spróbować naprawić związek, ale ostatnio mąż stwierdził że go nie słucham, że i tak robię co chcę i nie pytam się go o zdanie. Mam gonitwę myśli... Pewnie jutro jak ochłonę to jeszcze coś napiszę.Nie wiem czy chcę z nim jeszcze być. Z jednej strony gdy przez chwilę jest dobrze to jest tak że ach! Ale coraz rzadziej jest dobrze, a coraz częstsze i dłuższ są okresy życia obok siebie. Z szacunkiem ale też i z rezerwą, żadnych całusów na powitanie, żadnych przytuleń itp.