Witam
Mam problem z relacją pomiędzy mną a (jak jeszcze do niedawna mogło się wydawać) moją 'dobrą koleżanką'.
Znamy się od liceum i praktycznie przez całe 3 lata trzymałyśmy się razem : ja, ONA i jeszcze jedna koleżanka. Spotykałyśmy się nie tylko w szkole ale i poza nią - chodziłyśmy razem na imprezy, na koncerty, na treningi koszykówki, itd...Mowiłyśmy sobie praktycznie wszystko. Mam wrażenie ze bardzo lubiłysmy swoje towarzystwo. Choć muszę przyznać, że ja i ONA czasami sprzeczałysmy się, co nie zdarzało nam się raczej z innymi znajomymi. Nasza wspolna kolezanka bardzo tego nie lubila i zawsze starala sie zapanowac nad naszymi "wybuchami". Zaraz po maturze ja i ONA wyjechałysmy do pracy za granicę razem z moimi kuzynami. Spędziłysmy tam 3,5 miesiąca i własciwie juz po pierwszych dwóch tygodniach wiedziałam ze cos wisi w powietrzu. Z dnia na dzien było miedzy Nami coraz gorzej. Zaczęło sie od drobnych docinek. Potem atmosfera pomiędzy nami była naprawde coraz to gęstsza. Kilka razy zawiodlam się na niej w kryzysowej sytuacji. Zaczęła miec przede mna tajemnice, ukrywala swoją bliska relacje z jednym z moich kuzynów. Ogólnie przez 2 miesiace byly momenty lepsze i gorsze, natomiast przez ostatnie półtora miesiąca mieszkajac razem nie rozmawialysmy ze soba w ogole, no chyba ze ONA miala do mnie jakas prosbe, potrzebowala mojej pomocy. W ostatnim tygodniu wyjazdu zrozumialam, ze stalysmy sie sobie zupelnie obce.
Teraz na studiach mieszkamy w jednym mieszkaniu, w jednym pokoju. Nie rozmawiamy w ogole, z reguly mijamy sie tylko w drzwiach. Ta sytuacja jest strasznie męcząca. Nie wiem co robić.
Czy miała któraś z Was kiedykolwiek podobny problem?
Podobne tematy
Powiem ci jedno - szczera rozmowa rozładowuje najgorsze nawet napięcie, budowane od bardzo dawna. Polecam, choć wiem, że to nic przyjemnego, bo każda ma na pewno swoją własną listę "skarg i zażaleń".
Ja miałam tak z przyjaciółką, dwa lata temu miałyśmy dość duży kryzys w naszej relacji, bo jak to Bardolka napisała - każda miała własną liste skarg i zażaleń, no i obwiniałyśmy się nawzajem.
Pomogła naprawdę szczera, niewymuszona rozmowa. Nie była łatwa, takie rozmowy nigdy nie są łatwe... No była ciężka. Ale dzięki temu nasza przyjaźń sie umocniła od tamtego momentu, umówiłyśmy się, że nie chowamy uraz - jak któraś ma coś do drugiej, denerwuje ją coś - od razu mówimy sobie. Zeby nie nagromadzilo się jak wtedy. ![]()
Teraz znowu chyba mamy taką lekką powtórke z rozrywki, też mieszkamy w jednym mieszkaniu na studiach, no i ja nie moge się dogadać z nią czasami w ogóle.. Tylko, że u mnie jest jeszcze problem tego typu, że nie wiem czy to jest tylko jej wina, czy też leków (bierze mocne leki, nie może ich dobrać i teraz jak zmieniła na slabsze, to jest trochę inna niż wtedy, gdy brała mocniejsze...). Mam nadzieję tylko, że jakoś i to się rozwiąże, bo źle jakoś nie jest, tylko chciałabym żeby było jeszcze lepiej jak parę miesiecy temu ![]()
Dlatego ze szczerego serca radzę, porozmawiaj z nią
Powiedz jej dokladnie to, co czujesz, co masz do niej.. I oby się wszystko wyjaśniło ![]()
Czasami przyjaciele myślą, że skoro znamy się jak łyse konie, to w myślach czytamy. Odgadniemy co gryzie drugą osobę.
Ja bym zaprosiła przyjaciółkę w jakieś fajne miejsce. Powiedziałabym, że czas pogadac od serca, bo mnie cała ta sytuacja uwiera. Zobaczysz jak zareaguje. Może sama chce zrobic ten krok, może też czekac na Twój ruch. Są tacy, co to pierwsi z inicjatywą nie ruszą, chocby się paliło i waliło. Sytuacja o tyle trudna, bo razem mieszkacie. Próbuj.
Czasami przyjaciele myślą, że skoro znamy się jak łyse konie, to w myślach czytamy. Odgadniemy co gryzie drugą osobę.
I to właśnie jest bardzo często przyczyną wszelkich nieporozumień i niedomówień....
Powiem ci jedno - szczera rozmowa rozładowuje najgorsze nawet napięcie, budowane od bardzo dawna. Polecam, choć wiem, że to nic przyjemnego, bo każda ma na pewno swoją własną listę "skarg i zażaleń".
Najlepszy sposób
Gd przestaje się go demonizować staje się naprawdę prosty i przynoszący ulgę.