sprawa rozwodowa

Daruj sobie z orzekaniem o winie...zupełnie niepotrzebny wysiłek. To i tak nic nie da a ciężko jest komuś udowodnić wyłączną winę. Szkoda czasu, nerwów i pieniędzy. Nic się nie poradzi trzeba patrzeć naprzód i formalności dopełnić jak najszybciej.

Jeśli macie różne stanowiska w tej sprawie to na jednej rozprawie się nie skończy. Sąd Was wysłucha i poprosi o dostarczenie dowodów i zgłoszenie świadków. Termin następnej rozprawy pewnie przyjdzie pocztą. Przechodziłem przez to, były nerwy ale ulga po jest wielka. Jeżeli chcesz by rozwód był z winy żony musisz przedstawić niezbite dowody na to, że Cię zdradzała. Nie daj się nabrać na łzy, spazmy i histerię na sali. Trzeba odpowiadać spokojnie na pytania sądu i to wszystko. Zwracaj uwagę co sędzia dyktuje do protokółu żeby później nie było zaskoczenia że przestawiona kolejność wyrazów zmienia kontekst zdania.

Nie zgadzam się. Jeśli jest wina to trzeba ją udowodnić. Może to być później pomocne przy sprawach o kontakty z dziećmi.

Wole poswiecic troche czasu i nerwow na to zeby byla wina zony niz pozniej przez cale zycie cierpiec przez to co bedzie robic.
Rowniez chodzi tez o dzieci bo czasami jest tak ze jesli nie chce dac jej kasy to utrudnia mi kontakty z dziecmi.
Ona w tej chwili nie widzi nic poza swoim kochasiem i niszczy w ten sposob mnie jak i dzieci.

Tylko jak mam uspokoic swoje emocje zwiazane z uczuciem do Niej?

Z uczuciami łatwo nigdy nie jest a co dopiero na rozwodzie.
Uczestniczyłam w rozwodzie moich rodziców i wiem że to nic łatwego dla psychiki.
Myślę że z czasem Twoje uczucia osłabną i mówiąc w prost po każdej sprawie w sądzie Twoje uczucia do niej będą słabły.
Jeśli ona nie chce tego naprawić każda sprawa będzie niestety oddalać was niż łaczyć.
Musisz starać się myśleć na "trzeźwo" i być samolubny po to aby być szczęśliwym w trakcie i po rozwodzie.

Z tym wygasnieciem uczuc to nie jest takie proste bo moje malzenstwo zakonczylo sie rok temu,nie mieszkamy razem,kontakt tylko i wylacznie w sprawie dzieci.No a uczucia ciagle takie same.
Co do swiadkow to oni musza wyrazic na to zgode zeby zeznawac?
Jakie sa pytania?
Czy ja moge zadawac pytania zonie?

Zgadzam się w 100%. Takie orzeczenie chyba zbyt dużo przynosi strat niż zysków. Ja również chciałam robić rozwód z winy męża ale odpuściłam. Rozwiedliśmy się w tym roku na jednej rozprawie za porozumieniem, stron i to chyba było najlepsze wyjście.

Jeśli jednak chcesz zrobić rozwód z winy żony to musisz uzbroić się w cierpliwosć i konkretne dowody.

Popieram Cię w zupełności, jeśli tylko masz dowody że to jej wina to nie ustępuj.

Mój mąż mnie zostawił, a ja GŁUPIA zgodziłam się na rozwód bez orzekania o winie. Nie dość, że zabrał z mieszkania co się dało (łącznie z firankami i narzutami z łóżek ) to teraz co jakiś czas słyszę że u niego w pracy wypowiedzenia się sypią i że jak on straci pracę to złoży wniosek o alimenty. Tym bardziej że przy braku orzekania o winie obowiązek alimentacyjny jest 5 lat...

Widze,ze rozwage masz i uczucia do Niej też.Teraz wystarczy pomyslec,że z żona już nie bedziesz i pozostaje sama rozwaga i zdrowy rozsądek.Nie jestem pewna ale mysle,że dzieci nie muszą uczestniczyć w rozprawie jeśli nie beda chciały lub Ty na to nie zezwolisz.
Kolejna sprawa to dowody,dowody,konkretne odpowiedzi na pytania jak i porządne argumenty na podwarzenie słów żony.Zdrowy rozsadek i zimna krew.
Prawnika odwiedz żeby wiedziec jak wygląda dokładnie Twoja sytuacja.

A mój mąż odszedł do kochanki, wziął co trzeba z domu, pieniądze tez i zostawił mi dzieci. Walczyłam w sądzie ok roku i wyrok był taki,że orzeczono rozwód z winy obydwojga. Bo mąż miał tak fatalnie ze mną, tak źle, że musiał w końcu mnie zdradzić i odejść. Miałam świadków, on przyznał się, że nie m,a kontaktu  z dziećmi i takie tam, ale żeby był skutek musi być przyczyna. Tak powiedziała pani sędzina !!!!!!!!!!! Dla mnie to był szok. Ja miałam nawet swiadków z jego pracy, opowiadali o ich romansie , i co ?

A ile Twoje dzieci maja lat? mi sie wydaje ze dzieci jesli chodzi o rozwod rodzicow moga zeznawac dopiero od 16 roku zycia. Przeciez 8 latka nie wezwa do sadu zeby zeznawal... bez przesady...

Witam, jestem 2 lata po rozwodzie, heh ja miałam to szczęście,że skończyło się na pierwszej rozprawie. Pozew sama sobie pisałam, bez orzekania o winie, bo winę naprawdę trudno jest udowodnić no chyba, że masz jakieś konkretne dowody, świadków itp. Długie lata pracowałam w kancelarii adwokackiej, więc jak masz jakieś pytania to chętnie pomogę, pisz tylko co chciałbyś wiedzieć. Pozdrowionka, trzymaj się.

Czarna wyslalem Tobie e-maila.

Dzieci maja 9 i 4 lata.
Z tego co wiem to one nie beda zeznawac w sadzie tylko to bedzie rozmowa z psychologiem w specjalnej placowce.To bedzie rozmowa w formie zabawy i ponoc psycholog w ten sposob dowie sie wszystkiego a dzieci nawet nie beda tego swiadome.
Uwierzcie mi ze ja musze walczyc o to zeby to byla jej wina.Ja nie zawinilem,bylem w miare dobrym mezem a rodzina i znajomi mowia mi ze bylem za dobry i dlatego tak sie stalo.Chcialbym aby dzieci byly ze mna ale na to w Polsce nie ma szans a po drugie to chyba bardziej skrzywdzilbym w ten sposob dzieci niz zone.One gdy sa u mnie w weekendy to nie chca wracac do zony,nie wiem dlaczego tak jest.Ja je bardzo kocham i dzieki nim jeszcze funkcjonuje.

Co do rodziny i znajomych to ja gram twardziela,ze sie z tym pogodzilem,ze olalem zone itp.Nie mam nikogo takiego z kim moglbym szczerze porozmawiac.Najgorzej jest w nocy gdy wracaja wspomnienia.
Dlatego boje sie ze na tej rozprawie rozkleje sie calkowicie.

Zagubiony :-) Nasze zachowanie jest często reakcją na czyjąś reakcję. Postaraj się wyciszyć i uspokoić przed rozprawą, przemyśleć wszystkie możliwości. Z tego co pamiętam, to mnie najgorzej wyprowadzało z równowagi to, że pytania zadawane przez sąd były w takiej chaotycznej kolejności... A najbardziej wyprowadziło mnie z równowagi pytanie, czy jeszcze go kocham. Skłamałam, ale musiałam przełknąć ślinę. Jesli moge coś doradzić, to starać się wypowiadać rzeczowo i na temat. Jeśli obawiasz się, że za bardzo będą Tobą rządzić emocje, możesz poprosić sąd o powtórzenie pytania - będziesz miał czas na odpowiedź. To powinno pozwolić Ci się pozbierać na te 30 minut. Zresztą wydaje mi się, że pierwsza rozprawa będzie pojednawcza, a to chyba krótko trwać powinno, jeśli jasno określicie oboje, iż nie ma takiej możliwości. A! I pytania chyba się najpierw zadaje stronie pozywającej, ale z "tamtego razu" już niewiele pamiętam, trochę wody upłynęło.... Trzymam kciuki - kiedy ta rozprawa?

U nas ważne było to, że My oboje chcieliśmy rozwodu więc byliśmy zgodni z tym co odpowiadamy. Jedyne co to sędzina od razu zaznaczyła, że jeżeli nasz rozwód wpłynie negatywnie na dalszy rozwój dziecka to go nie uzyskamy.

Do nas były podstawowe pytania typu :
- Od kiedy nie jesteśmy razem / nie współżyjemy / nie prowadzimy wspólnego gospodarstwa
- Czy z obu stron uczucie do drugiej osoby wygasło?
- O wspólny majątek
- Co było przyczyną rozpadu małżeństwa

Odpowiadaliśmy zgodnie dlatego u nas kluczową rzeczą w sprawie było to co zezna świadek.
Musieliśmy mieć powołanego swiadka, który często widuyje nasze dziecko aby potwierdził, że jest czyste, zadbane itp.     Padały pytania :
- Gdzie dziecko chodzi do przedszkola/ szkoly
- w jakim jest wieku     
- Czy jest grzecznym dzieckim czy sprawia trudności wychowawcze
- Czy obecnie zamieszkuje z ojcem czy matką
- Jak reaguje na spotkaniu na drugiego rodzica  (konkretniej czy jest zadowlony)
-      Czy dziecko jest świadome tego, że Mama i Tata nie są już razem. (Mój syn ma niespełna 4lata).
- Czy tęskni za drugim rodzicem i jest przez top płaczliwe

I potem takie ogólne pytanie ponownie do świadka czy jego zdaniem rozwód rozdziców wpłnie negatywnie na rozwój dziecka.

Jeśli coś w tej kwestii by się niezgadzał to nie dostalibyśmy rozwodu.
Poza tym nawet jeśli przed rozprawą rozwodową odbyła już się rozprawa alimentacyjna to i tak na nowo na tej sprawie będą rozpatrywane koszty utrzymania dziecka. Więc jak już ktoś miał
"coś zasądzone alimentów" to będzie mógł się od tego odwłołać i zostanie rozpatrzone "na miejscu".

A zapomniałam dodać jeśli są dzieci w zwiazku a nie mamy świadka albo świadek sie nie pojawi to sporawa na pewno sie od razu nie zakonczy i bedzie kolejny termin. W przypadku gdy nie mielibysmy kogo powolac bo nikt nie przebywalby na tykle czasu z naszym dzieckim to wtedy jest wołany psycholog sądowy i "przesłuchuje dziecko" i " obserwuje jego zachowanie" co na pewno byłoby dużym przeżyciem.

A o czym ja od początku do Ciebie człowieku rozmawiam? Co innego sensacja i intrygi a co innego stawanie twarzą przed obliczem sądu. I co w tym dziwnego, że każda za stron bierze SWOICH stronników? Logiczne chyba a dla sądu nie pierwszyzna (doprawdy jeszcze nie widziano odwrotnego przypadku ) Ty też nie wskażesz tych, co się nad biedną małżonką rozczulają, że biedna, samotna, opuszczona...
Jeśli NA PRAWDĘ zależy Ci na dzieciach (choć po ich wypowiedziach nie śmiałabym twierdzić, że nie chcą do matki) A NIE NA ZEMŚCIE to spróbuj zagrać dyplomatycznie. Możesz zażądać mediacji a na tych mediacjach powiedzieć wprost - zgodzisz się na rozwód w zamian za opiekę nad dziećmi i zapewnienie prawnej możliwości wyjazdu z nimi z kraju. TYLKO czy córki NA PEWNO będą szczęśliwe z dala od matki (skoro już chcą do niej?).
Dzieci inaczej rozumują niż TY.
W każdym razie przy takiej opcji TYM bardziej potrzebny adwokat - chyba po pobycie z granicą możesz sobie pozwolić? I wierz mi - jeśli pozwolisz sobie na okazywanie emocji (furii czy pieniactwa) NIC nie ugrasz. Mecenas może Cię hamować. Ale jak to mówią - to twój tron - możesz polegać na radach z forum, bo nie my będziemy to piwo pić ALBO odwołać się do fachowej pomocy.
I pamiętaj o tym co pisano wyżej - sąd nie waży KTO bardziej zawinił - tylko czy zawiniło jedno czy oboje. Jeśli wyjdzie, że praca była dla Ciebie ważniejsza niż opuszczona małżonka, będziecie winni oboje. Nie istotne które BARDZIEJ. Wina obu stron i cześć.

Ja widziałam. I kobieta nie była winna. On zbajerował kuratorkę, która NAWET NIE POROZMAWIAŁA Z NIĄ, uwierzyła sprawcy przemocy, że przemocy nie było. Potem się wyprostowało...

zagubiony12345 sprawdź meila
Dużo piszesz o reakcji dzieci, myślę, że podczas rozmowy z psychologiem napweno wyjdzie to, że są one bardzo z Tobą związane, a w takiej sytuacji małe szanse na rozwód gdyż sąd zawsze kieruje się dobrem dzieci i jeżeli stwierdzi, że dzieci są szczęśliwe z ojcem i z matką to rozwodu nie udzieli, jedynie separacja ...ale to też nie zawsze...

Zagubiony - jeżeli nie stać Cię na adwokata to zawsze możesz zwrócić się do sądu o ustanowienie adwokata z urzędu. Wtedy (jeżeli sąd Ci przyzna) to nie będziesz za niego płacił.

Różnie bywa, jeden faktycznie nie bardzo się będzie starał, ale są też tacy, którzy starają się bez względu na to kto im płaci.
Jak słusznie zauważyłeś, chyba jednak lepiej taki niż żaden.

Szczerze Ci powiem, że u nas nie doszło do przesłuchania dziecka, ale sama sędzina nas ostrzegała, że jeżeli będzie miało dojść do czegoś takiego, to lepiej szybko coś zdziałać.
U nas świadek miał być tylko jeden ze strony męża i się nie zjawił i wtedy sędzina powiedziała, że może nawet zarządzić krótką przerwę i poczeka aż dojedzie "nowy świadek", bo jak nie, to odracza sprawę i dziecko będzie miało niepotrzebnie kolejne przeżycia.

Na szczęście, udało się komuś dojechać do sądu w czasie zarządzonej przerwy.

Myślę, że świadkom ciężko będzie kłamać na stronę żony, bo sędziny zazwyczaj są dociekliwe i będą zadawać prywatne pytania, a nie wierzę, że aż tyle osób może znać tak dokładnie wasze sprawy prywatne.
Najważniejsze są dowody ...

Hej zagubiony12345 sprawdź koniecznie meila Jeżeli chcesz adwokata z urzędu to musisz już pisać, bo może być za późno. W meilu napisałam co i jak . Pozdrawiam

PS.pisałeś,że jak nie dajesz żonie jakiejś kwoty pieniedzy to utrudnia kontakty z dziecmi.Poproś o ustalenie kontaktów na rozprawie bo tez można i będziesz miał czarno na białym.
I głowa do góry teraz walczysz o siebie i dzieci a nie o to co było więc do dzieła.

Nigdy nie jest za późno Głowa do góry i do boju

Powodzenia

Tak tylko kurcze taka wygrana to niestety nie powód do szczęścia... ja Cię rozumiem tylko to tak strasznie brzmi pochwalić się że wygrałem... ja pierdziele taką wygraną:( czemu ten los taki jest najpierw ślub i nikt nie myśli że potem może go czekać taki obrót- rozwód, sprawy w sądzie i to wszystko że po ślubie istnieje taki dalszy ciąg historii małżeństwa:(

Ale ja to wszystko rozumiem nie wiem tylko czy wyraziłam się jasno chodziło mi tylko o to że to bardzo smutna wygrana:(

BO życie to nie bajka, że ślub, huczne wesele i żyli długo i szczęśliwie... to dopiero początek. A żeby była bajka to OBOJE małżonkowie muszą o to dbać i zabiegać. JAK w przysiędze: ŚWIADOMY praw i OBOWIĄZKÓW. Mam wrażenie, że dzisiaj mało kto się WSŁUCHUJE w te słowa... a potem zonk.
TO NIE LOS, to ludzie... JAKOŚ to będzie, nie pasuje to ZMIENIĆ NA LEPSZY MODEL...
Gorzkie to zwycięstwo, ale mimo to gratuluję. Ze względu na dobro dzieci chociażby Powodzenia na nowym etapie życia