Jak sobie poradzić gdy świat nam się zawalił...?

Miałam taką sytuację i u mnie jeszcze na dodatek to walenie się świata było rozciągnięte w czasie, na mniej więcej rok. To był zdecydowanie najgorszy okres w moim życiu. Postanowiłam opowiedzieć o swoich problemach zupełnie sobie obcemu, ale bardzo mądremu starszemu człowiekowi. Wiesz, co mi odpowiedział? Że świat nie podaruje mi siły, którą muszę znaleźć w sobie. Na początku nie rozumiałam tych słów, ale teraz widzę, że mają one sens. Mój główny problem polegał na tym, że sądziłam, że świat wokół się zmieni, że ktoś w końcu mi pomoże. To był błąd. Ja sama musiałam w pewnym momencie powiedzieć sobie: "Dość!" i zacząć, cegiełka po cegiełce, ten świat odbudowywać. Przekonałam się dzięki temu, że jestem silna, i znalazłam odpowiedzi na wiele trapiących mnie wcześniej pytań. Marzyłam wcześniej o tym, aby znaleźć sobie dwoje bliskich ludzi, z którymi mogłabym iść przez życie, przyjaciółkę i przyjaciela. Przez wiele lat byłam sama, a każda, choćby najbardziej obiecująca znajomość kończyła się fiaskiem. Obecnie mam najcudowniejszego na świecie przyjaciela, którego kocham nad życie i świetnego kumpla, z którym mogę i pół nocy przegadać o swoich problemach. Mam też jedną wspaniałą przyjaciółkę (na dodatek mieszkającą w tej samej miejscowości) i koleżankę z Internetu, na której wsparcie zawsze mogę liczyć. To jest dla mnie najważniejsze. Nie udałoby mi się jednak zdobyć tych sympatii, gdybym dalej siedziała w utkanym przez siebie kokonie słabości. Ty również spróbuj odbudowywać swój świat. Moje wsparcie już masz .

Każdy miał w życiu jakieś ciężkie momenty.
Ja choć nigdy się nie otwieram to także miałem swoje słabości.
Kiedyś stwierdzono u mnie ciężką chorobę (notabene zakaźną). Akurat wtedy spotykałem się z dziewczyną ideałem. Właściwie każdy facet w szkole chciał się z nią spotykać. Nie dość, że wygląd modelki, to skromna i inteligenta. Ppech chciał, że akurat wtedy musiałem jeździć na kontrolne badania. Przyznać się nikomu nie chciałem, to udawałem, że mnie nie interesuje. Do tego problemy finansowe z myślą jak zapłacimy za leczenie? Przecież cała rodzina skończy pod mostem.
Wynik- zła diagnoza. 6 miesięcy bez snu, z myślą, że nigdy nie ułożę sobie życia jak normalny człowiek, że nie znajdę pracy bo choroba będzie mnie ograniczać. Właściwie marzenia wyrzuciłem do kosza.
A zawodów miłosnych późniejszych nie ma co liczyć, zresztą z doświadczeniem związanym ze złą diagnozą, zawsze przechodziłem to lekko .
Trzeba żyć tym co się ma, cieszyć się z błahostek i doceniać tych najbliższych (i znajomych i rodzinę).
3maj się nie daj się światu, nawet jeśli już wszyscy Ciebie skreślili, pokarz, że się mylili .

DZIEŃ DOBRY-WITAM CIEPLUTKO poczytałam Wasze posty i jest mi lżej na duszy---dzięki za mądre rady natury psychicznej-pozdrawiam 

Jak radzicie sobie z zazdrosnymi ludźmi, którzy tylko czekają na Wasze potknięcie? Którzy cieszą sie z kazdej Waszej porażki?

Jak to zrobiłaś? Od czego zaczęłaś?

Staram sie olewać tych ludzi naprawdę. Ale tak ciężko patrzeć na to jak coś co nam nie wyjdzie, przynosi radość innym, jak patrzą na nas z góry, jak odczuwają z tego powodu satysfakcję;/

Uważam, że w życiu powinno się mieć choć 1 przyjaciela. Bo w ciężkich chwilach oprócz rodziców, tylko przyjaciel ci pomoże. Nie rodzeństwo, koledzy, znajomi, tylko prawdziwy przyjaciel.
Zadrosnych - jak napisała Wilczyca tak traktować. Bo zawsze się znajdą tacy, co o byle rzecz gotowi cię utopić w łyżce wody.
Dziś jeśt źle, ale czasem musi być źle. To uszlachetnia człowieka, porażki uczą. Istotą jest przekuć porażkę w sukces. A gdy one przyjdą, jak słońce po burzy, będziesz je bardziej cenić i bardziej się cieszyć. Im większa porażka, tym sukces większy później.
Zrób sobie stan tego co masz, negatywy i pozytywy. Pomyśl tak - porzucenie przez partnera, którego kochamy - ciesz się, że nie będziesz z kimś, kto cię nie kochał, utrata pracy - zmusi mnie do myślenia i działania, widać to nie była ta praca, będą lepsze i tam gdzie mnie docenią, śmierć bliskiej osoby- to zawsze dramatyczne przeżycie, ale budzi twoją wrażliwość, będziesz cenić życie jeszcze bardziej.

W moim życiu raz poniosłem wielką porażkę. Cóż, wybrałem matematykę na maturze, średnio się uczyłem, dostałem pałę. Nie zdałem. Po powrocie do domu byłem smutny i nie rozumiałem dlaczego.
Nie myślałem o pozytywach wtedy wcale. Przyszedł ojciec i mówi - gdy budujesz dom, a on nagle runie w gruzy nie idzie zacząć budowy od razu. Trzeba przeżyć to. Trzeba odpocząć, pomyśleć, zebrać siły, potem uporządkować plac i zacząć budować od nowa, na lepszych fundamentach...

Jak przekuć porażkę w sukces - trzeba znaleźć pozytywy w tym co cię spotkało, myśleć tak, żeby odwrócić to na swoją stronę. Wyciągnij wnioski, nie rób tak ponownie. Każda porażka czyni cię silniejszą, wbrew temu co myśli się chwilę po porażce. Wyciągniesz wnioski, życie ułożysz z nadzieją i wiarą, bądź dobrej myśli, nie dziś, ale za jakiś czas, wszystko się ułoży, bo Ty decydujesz o swoim życiu. Nikt inny.