rozwód mnie przeraża ale moje małżeństwo nie ma sensu

Witam. W grudniu skończę 26 lat. Po ślubie jestem ponad 4 lata. Mam 4 - letnią córeczkę. od dłuższego czasu nęka mnie myśl o rozwodzie ale za każdym razem odrzucałam ją od siebie. W chwilach gdy między mną a moim mężem było źle byłam gotowa złożyć pozew. Niestety po kilku dniach złość mijała i chciałam dać nam kolejną szansę... Ale ile jeszcze? Mój mąż jest w moim wieku ale jedyne co go interesuje to gry na komputerze, mecze i alkohol. Nie mogę z nim o niczym porozmawiać. Nie jest wogóle uczuciowy - nie wiem czy kiedykolwiek sam od siebie powiedział mi, że mnie kocha. Jest okorpnie nieodpowiedzialny. Zdarza mu się upić z kumplami kiedy zostawiam mu dziecko pod opieką, zdarza mu się pić w pracy ( a pracuje na rusztowaniach i dachach), ostatnio nawet jechał po pijaku!! Z  dwóch poprzednich firm został zwolniony właśnie za picie ( w jednej prawie co poniedziałek nie było go w pracy bo leczył kaca, a w drugiej przyszedł do pracy na pierwszą zmianę już napity). Myślałam, że to się zmieni. Jeśli mu powiem, że odejdę jak się nie zmieni to przestanie. Ale nie... Ciągle jest tak samo... On pochodzi z rodziny patologicznej. Teściowa z teściem mają rozwód bo on pił i bił. Ale ja w domu miałam to samo!! I właśnie dlatego zawsze chciałam, że w życiu dorosłym moja rodzina wyglądała inaczej!! Jakby tego była mało w grudniu zeszłego roku zdradził mnie z jakąś 18-stką. Nie chodził do pracy tylko do niej... Ciężka historia. Ale wybaczyłam, chciałam zapomnieć - ciężko jest i jeszcze mi się nie udało zapomnieć. Ale mamy dziecko i dla niej chciałam się starać scalić naszą rodzinę. Parokrotnie wyprowadzałam się do mamy na kilak dni, żeby mu pokazać, że nie żartuję i że naprawdę mogę odejść. On nie widział problemu - w końcu miał spokój. Mówi, że mnie kocha ale to chyba takie wymuszone bo najpierw muszę go zapytać "kochasz mnie?" Wczoraj znowu przyszeł z pracy napity... a dzień wcześniej obiecał naszej córce, że przerobią nowy numer gazety "naucz mnie mamo"... bardzo czekała na to, bo z reguły to ja z nią pracuję... po przedszkolu całą drogę pytała czy to dzisiaj tatuś ją nauczy nowej literki. A tatuś przyszedł ale w takim stanie, że nie potrafił się nawet umyć i przebrać po pracy i kompletnie nie rozumiał co się do niego mówi. Mówiłam mu wielokrotnie, że jak chce się napić to niech zaprosi kolegów gdzieś w weekend do baru i sobie odbiją. Nie mam nic przeciwko. Ale on zawsze robi to  w najmniej odpowiednich momentach. Jakby podświadomie robiąc mi na złość. Po każdych kłotniach i cichych dniach to ja robię pierwszy krok. Kiedyś gdzieś wyczytałam o takiej liście, którą się pisze do ukochanje osoby. Są tam rzeczy, które się lubi, kocha i nienawidzi w drugiej osobie. Powiedziałam zróbmy to. Skoro nie chcesz rozmawiać to napisz jak mam się zmienić. Listę zrobiłam tylko ja. On powiedział, że nie ma co pisać. Kilka dni było fajnie a później wszystko od nowa.... Wczoraj wieczorem przeczytałam mnóstwo na temat rozwodów... Ciągle drże na samą myśl o nim... Ale nie jestem szczęśliwa... Czuję, że to nie to. Że to nie jest moje miejsce na ziemi. Muszę też myśleć o córce. Ale próbuję sobie wmówić, że będzie szczęśliwsza kiedy będzie miała szczęśliwą mame. Moja przyjaciółka mi się dziwi... Mówi "czego Ty od niego chcesz? przecież Cie nie bije, nie wyzywa". Ale czy aż do tego musi dojść, żebym mogła zawalczyć o siebie? Moja mama jako żona alkoholika - dmaskiego bokera też nie wie o co mi chodzi... Nie wiem co robić. Czekać aż córka podrośnie na tyle, że zrozumie, że mamusia nie kocha tatusia to mogą się rozstać? Boje się też pytań w sądzie... Przecież to nie tak, że nie ma dobrych chwil... Bo są.... Ale coraz bardziej chodze sfrustrowana... To nie to... Nie wiem jak to wytłumaczyć ale to nie to. Wynajmujemy mieszkanie... Sama się na nim nie utrzymam... Nie mówiąc o przedszkolu córki i moich studiach... Nie wiem gdzie szukać rady? Wsparcia... dzisiaj porozmawiam z mężem... po raz kolejny ale czy to mam sens...