Dlaczego ważne jest prosic kogoś o pomoc?

Fakt, to prawda,że trochę jesteśmy jednak od kogoś zależni ,ale tylko trochę Tak bardzo tego nie odczuwam.
Również czuję się osobą niezależną i samowystarczalną. I też się z tym zgadzam ,że to w znacznym stopniu zależy od wychowania, a jeszcze bardziej od tego czego życie nas nauczyło.Czasem nie było innego wyjścia i od dziecka trzeba było sobie radzic samemu.

Ja tak ogólnie jestem raczej typem samotnika. Ale potrzebuję również czasem drugiego człowieka, wspólnej rozmowy. Niektórzy ludzie mnie fascynują. Lubię słuchac mądrych rozmów, nawet mądrych kazań

Chyba ciągle jestem jeszcze zbyt naiwna i właśnie teraz jest mi z tym zle, bo koleżanka w pracy znowu wystawiła mnie do wiatru( nie tylko mnie). A ja znowu sobie powtarzam ,że więcej się nie dam. Kolejny raz ktoś mnie zawiódł.

Nie zamykam się na pomoc innym. Problem w tym,że dla mnie nie ma rzeczy niemożliwych, choc i tak już sporo robię w tym kierunku ,aby powoli to zmieniac.

Moja psycholog powiedziała mi,ze ja za dużo biorę na siebie i w tym jest właśnie też główny problem. Ale ja jakoś nie potrafię inaczej. Jakoś czuję ,że sama muszę się wszystkim zając.
Nie pozjadałam wcale wszystkich rozumów ,ale czuję się pewnikiem, czuję,że wszystko mam miec w swoich rękach.

To mnie nurtuje ,dlaczego mądre, niezależne osoby, piszą coś takiego,że nauczyły się prosic o pomoc?
Prosty przykład : jeśli miałabym np prosic kogoś o pożyczenie pieniędzy, to byłoby mi strasznie głupio i czułabym się, jak niezaradna mała istotka.

Odpowiedzialnosc za caly swiat?

Sadie BINGO Coś w tym stylu.

Ale ja już szukam rozwiązania, sama chcę się z tego wyleczyc.

Ja naprawdę staram się coś z tym zrobic,żeby nie dawac z siebie wszystkiego,bo to dla mnie samej jest już uciążliwe.
Nie oznacza to jednak,że stanę się nieczuła na czyjąś prośbę.
Sądze też ,że w tym temacie nie ma jednak tylko i wyłącznie sukcesu. Nie oznacza,że jeśli pomogę to będę pewna ,że nikt mnie nie zrani , nikt nie zawiedzie.
Nie chcę i nie potrafię byc jakąś zamkniętą osobą , nieczułą na czyjeś problemy.
Mogę tylko nauczyc się mądrze oceniac sytuacje. Mam wiedziec co i w jakim stopniu mogę komuś zaoferowac,żeby w razie czego nie poczuc się całkowicie wystawioną.
Mimo wszystko zauważyłam ,że w niektórych sytuacjach już potrafię powiedziec "nie", po przeanalizowaniu konsekwencji takiej ,a nie innej decyzji.

Jeśli chodzi o rodzinę to już w znacznym stopniu udało mi się wyjśc z tego chorego przywiązania.
Kiedyś przecież robiłam wszystko w odniesieniu do matki,czy siostry. Robiłam im zakupy , woziłam po lekarzach, umawiałam wizyty,załatwiałam wszystkie sprawy urzędowe.
Byłam na każde zawołanie, nieraz padałam z nóg, bo przecież mam jeszcze swoją najbliższą rodzinę.
A to właśnie matka nie zrobiła dla mnie nic , nigdy nie była taką prawdziwa matka. Wydawało mi się ,że jak coś dla nich robię to jestem kimś,że wreszcie okaże mi jakieś uczucie. Ale tego się nie doczekałam.
Teraz już nie potrzebuję ani jej akceptacji, ani uczuc, ani tego,że będę dla niej kimś.
Teraz to są chłodne relacje. Najważniejsze,że już mi nie jest z tym zle.
Jestem kimś najważniejszym dla moich dzieci, czy męża. Jestem kimś ważnym dla samej siebie. Kocham najbliższych i samą siebie

Mam jeszcze brata i dla niego zrobię wiele.Zawsze,gdy będzie potrzebował będę go wspierac.
Martwią mnie ostatnie tel od matki,że brat krzyczy ,że się powiesi, bo ma już wszystkiego dośc.

Catwoman co do brata to ostatnio powiedział mi tyle,że on do końca życia ma krzyż na plecach ,właśnie z powodu zachowania matki .
Twierdzi,ze ja nie zdaje sobie sprawy z tego co tam tak naprawdę się dzieje. To jest bez porównania co było kiedyś , teraz jest coraz gorzej z matką.
On sobie z tym nie radzi, często pije. Nawet jego najmłodszy syn(7letni) straszy,że wyskoczy z balkonu,albo ucieknie z domu.
Ja już wiem ,że w tej sprawie nie jestem w stanie im pomóc. Musiałabym zawrócic do punktu wyjścia . Ja mam swoją rodzinę. Nie mogę brac odpowiedzialności za nich.
Przez tyle lat chciałam im pomóc. Odbiło się to na mnie. Mogłam stracic własną rodzinę.
To są ciężkie realia ,niestety.
Ja już pozmieniałam wiele planów, podjęłam różne decyzje. Sprzedaje wszystko co mam tam zapisane po ojcu. A swoją połowę domu przepiszę prawdopodobnie na brata, nie na matkę.
Mogę  rozmawiac z bratem, choc wiem niestety,że już nie zmienię ich postępowania. Już nie zaangażuję się w próbę zmiany czegokolwiek u nich na lepsze, jestem bez szans.
Moja pomoc równałaby się w tym przypadku do powalenia mnie z nóg.

Niestety nie ma takiej opcji.
Psycholog to ostatnia osoba do której miałby pójśc mój brat.
On nie potrafi prosic kogoś o pomoc. Zewnętrznie jest twardzielem i wszelkie emocje tłumi w sobie.

Wiem,ale nie da się komuś pomóc na siłę.
On nie widzi możliwości zmiany siebie,swego podejścia. Uważa ,że psycholog potrzebny jest matce i siostrze.

To jest skomplikowany labirynt.