Decyzja o rozwodzie-poczucie winy nie daje mi zyc.

Rozumiem Twojego meza i nie watpie ze masz poczucie winy.
Twoj maz jest zalamany wiec probuje na wszystkie sposoby was odzyskac, czasem i glupie sposoby ale juz tacy sa ci nasi mezowie.
Moze za szybko ucieklas, proponuje sprobowac z nim bez tesciow, moze sie uda a coreczka bedzie miala szczesliwa rodzine.

Jesli kocha meza to nie uwazam, ze jak maz ma slaba psychike to powinna go porzucic.
Rozsadniej bylo by mu pomoc...przeciez to w koncu chodzi o rodzine.

niby można próbować... ale nie ma nic gorszego niż dzieciaka dwa razy na rozstania narażać.

Tasha gdyby miał się zmienić, to nie sądzisz, że skoro oboje jesteście za granicą, oboje możecie normalnie funkcjonować to on powinien zrobić krok w tym kierunku by udowodnić Ci, że rzeczywiście jest gotowy na zmiany, a nie miauczeć jedynie o tym?
Wybacz, ale ja znam takiego typa - wychowanego w bardzo podobny sposób - nie ma co liczyć, że cokolwiek się zmieni.
Od dwóch lat jesteśmy w trakcie rozwodu, ani razu nie podjął próby zmiany, zrozumienia dlaczego w ogóle jest ten rozwód - w jego mniemaniu za wszystko winna jestem wyłącznie ja. Ja również usłyszałam że zabrałam dziecku ojca a g*** za przeproszeniem!
Jest wręcz przeciwnie bo dopiero teraz dziecko spokojnie się rozwija i jest szczęśliwe.
Skoro tak uwielbia dziecko to kurcze czemu w jego matce wywołuje takie nerwicowe huśtawki no ludzie - nie mówcie mi że to jest normalne! Ani to, ani rzucanie ludźmi o szafkę, ani nie dokładanie się do wychowania dziecka nie jest normalne!!!

Ja o tym wiem, a upewniła mnie o tym opinia wydana przez biegłych sądowych: psychologa i pedagoga, którą oczywiście "szanowny" pan zamierza podważyć.

Mysmy w Polsce chodzili na terapię, jak wychodzilismy z gabinetu bylo pieknie, milo, zaprosil mnie do restauracji, a za trzy dni bylo to samo. Kiedy mieszkanie z jego rodzicami, ponizanie, dogryzanie przez jego ojca wpędziło mnie w psychiczny dołek, dwa tygodnie spedziłam w osrodku leczenia nerwic i depresji, a i wtedy tesciowie uznali ze wine ponoszą moi rodzice i brak zainteresowania moja osoba w dziecinstwie a nie fakt, ze moj tesc mowi mi prosto w twarz przy gosciach w swieta ze nie wie, co jego syn we mnie widzial. Kiedy próbowałam rozmawiac z moim mezem, ze czuje, ze miedzy nami jest nie tak, czesto słyszałam, ze cos mi sie usrało, ze potrafie tylko narzekac i wydawac pięniądze a i kiedy krzyczął na mnie na srodku wioski ze zasluguje jedynie na to, zeby zdechnac sama gdzies pod płotem jak pies, to przy przeprosinach i tak było "przepraszam, ale gdybys była inna...". Błaga mnie, zebysmy jeszcze raz spróbowali, przyjeżdża do mnie, zeby widziec się z dzieckiem, widzi, ze sama doszłam do tego, czego on siedzac rok tutaj w UK nie mógł mi zapewnic, nowy dom, widzial nowa pralke, lodówkę, bo akurat byłam w trakcie przeprowadzki, do wszystkiego doszłam sama, przez trzy miesiące harując gdzies w magazynie na noce, zeby w dzien zajmowac się corką, a on siedzi tu ponad rok i mowi ze nie bylo wczesniej mozliwosci mnie sciagnac... Ja teraz odetchnełam i naprawde moglabym zaczac cieszyc się zyciem, gdyby nie ciagle utarczki z nim, klótnie, wyrzuty a za chwile płacz, ze odebrałam mu sens zycia. uważa, ze utrudniam mu kontakt z dzieckiem, bo nie chce, zeby zostawał u mnie w domu na noc. Ja naprawde chce, zeby córka się z nuim widywała, jutro leci z nim na dwa tygodnie do Polski, nie mam nic przeciwko temu, zeby spedzali razem swieta, wakacje, a mimo to i tak ciagle słyszę, ze nie mam do niego szacunku, chociazby dlatego, ze napisałam mu smsa "jak uznasz, ze dziecko potrzebuje wiecej ubran, to nie krepuj sie i smiało mozesz jej cos kupic". Wtedy mi powiedzial, ze wspolczuje naszej corce takiej matki i ze jak ona zacznie byc mądrzejsza, bedzie jej mowil, jka ma szmatę za m,atkę, zeby tez nauczyła się jak powinna mnie traktowac. Co zreszta i tak juz kiedys powiedzial, kiedy popchnal m,nie przy 1,5 rocznej corce i zaczal krzyczec na moja prosbe wyjscia zx pokoju powiedzial, zeby patrzyla i uczyla sie, jak powinna mnie traktowac. Czy po takim czyms faktycznie powinnam znow mu zaufac i chociaz nic do niego nie czujac zapewniac mojej corce emocjonalna sałatkę znow narazając ją na cos takiego? Bo czy naprawde przyczyna jego zachowania było jedynie to, ze mieszkalismy z jego rodzicami?

Sam22 - bardzo dobrze radzisz, boje sie tylko ze jesli Tasha bedzie ignorowac zaczepki meza bedzie on sie posuwal coraz dalej. Boje sie tez ze coreczka bedzie poddana praniu mozgu i powoli obrocona przeciwko mamie - dla malego dziecka to bedzie bardzo trudne.

Nie mozna oczekiwac od malej osobki dojrzalosci doroslej osoby; przeciez nie chcesz by twoje dziecko bylo znerwicowane i uwazalo ze mama jest nikim bo  tata i babcia i dziadek tak ja nazywaja.
Moja rada - jesli jeszcze raz dojdzie o rekoczynow - szafka czy inne, natychmiast wezwij policje - jestes w UK - tu na takie sprawy sa bardzo wyczuleni. Jak go przymkna na jedna noc to moze mu przejdzie.
Mezowi tez zapowiedz ze jesli bedzie cie wyzywal, czy popychal przy dziecku to ograniczysz mu prawa rodzicielskie. I jak najszybciej wystap o alimenty.

On choduje to poczucie winny w tobie bo przez to ma nad toba kontrole - a ty sie nie mozesz sie od tego oderwac bo sie tak juz przyzwyczailas to tej ciaglej krytyki ze inaczej nie umiesz.

Jestes dzielna - zrobilas pierwszy krok, poradzilas sobie; naprawde wiele mozesz osiagnac, jesli sie zawezmiesz. Trafisz jeszcze na wspanialego partnera, ktory bedzie uwielbial twoja coreczke i bedzie wspanialym ojcem. Uciekaj od toksycznego meza i jego rodzinki. Powodzenia!!!

Ale oni chyba nie są po rozwodzie... trzeba jeszcze piekło rozwodu z tym gościem przejść. Tutaj nic nie doradzę -- Tasha musi zebrać kupę forsy i wtedy jakoś pójdzie. W przeciwnym wypadku ta nowa pralka jest wspólna, prawda?

Mimo wszystko uważam, że trzeba go spuścić ze smyczy, zebrać dowody jaki to drań i iść z tym na rozwód.

Ja tez się boję. Ale jak matka będzie miła, a ojciec będzie jadził jak wąż to jest szansa, że dziecko przy ojcu będzie się źle czuło, a przy mamie świetnie. A teraz co dziecko widzi? Matka krzyczy, ojciec krzyczy. Kto jest dobry a kto zły?

Zresztą niezależnie, czy nasza bohaterka będzie odpowiadać na zaczepki czy siedzieć cicho to córka będzie tak samo buntowana. Jak się kłócą to nawet mężowi łatwiej jest buntować -- "Sama widzisz jaka matka jest wariatka! Ciągle krzyczy, a tatuś tego nie chce...".

No i trzeba przyznać, że po rozwodzie ojciec wcale nie musi być odsunięty od matki i dziecka. Dalej możecie trzymać kontakt, ale pensja żony już będzie tylko pensją żony a nie wspólną, mieszkanie żony będzie tylko mieszkaniem żony, a nie wspólnym. Żona będzie mogła należycie przed tym złym człowiekiem chronić siebie i córcię.

No i nie rozumiem argumentu, jakoby dziecku zależało na tym, aby rodzice byli razem. Lepiej osobno widzieć mamę szczęśliwą, osobno tatę szczęśliwego niż ich razem w trakcie awantury.

My faktycznie nie mamy jeszcze rozwodu, znalazłam juz tytaj prawnika, który wypełnił mi dokumenty rozwodowe, teraz jedynie czekam az uzbieram wystarczającą ilosc pieniędzy, zeby złozyc wniosek. Raz mówi, ze nie da mi rozwodu, raz mówi, że tak go zraniłam, że sam zaplaci za ten rozwód byleby mieć mnie juz z głowy. Mam nagraną rozmowę gdzie miesiąc temu przyjechał do dziecka, na placu zabaw, gdzie w tle bylo slychac jak maluchy sie bawia groził mi, ze mnie zabije, ze wynajmnie ludzi, ktorzy w ciemnym kącie gdzies w UK ze mna skonczą zeby on mogl wychowywac dziecko. Jak zobaczył, ze to nagralam jego stosunek do mnie od razu się zmienił, powiedzial ze to jedynie nerwy i ze by mnjie nie skrzywdzil, bo mnie kocha. Dlatego teraz bardziej uwaza na to co mówi, boi się, ze wystapie o zakaz zblizania.
Wczoraj zawiozłam mu córke do Londynu, mała ucieszyła się ze widzi tatę, ona nie wyczuwa napięcia póki co, bo ja przy niej jeszcze nigdy nie powiedzialam o nim zle. Zawsze jej powtarzam na pytania gdzie jest tatus ze tak sie ulozylo, ze nie mozemy razem mieszkac, ale ze niedlugo go zobaczy i zapewniam ją ze bardzo ja kocha. Mam nadzieje ze on w koncu zrozumie, ze dla jej dobra stosunki miedzy nami powinny byc poprawne. On wie, ze jej tu dobrze, sam przyznal, ze mieszkanie z jego rodzicami jest najgorszym, co mozna jej zrobic, on wie, ze wyrastając wsród takich ludzi przyjełaby ich zachowanie jako cos naturalnego, a ja nie pozwole na to, żeby ona miała takie wzorce, luki w poczuciu bezpieczenstwa. Przeciez dziadzius mowi wszystkim jak bardzo ja kocha, a jak kiedys sie zdenerwował, to uderzył ja po rączkach tak mocno, ze miala spuchnieta przez kilka dni. Spakowałam sie wtedy, wzięłam dzieciaka i za ostatnie pieniadze, w srodku nocy i to w dodatku zimą jechałam pociagiem przez pół Polski do mojej matki, a poźniej jeszcze usłyszałam od tesciowej, ze porwałam dziecko, bo moj maz przebywający wtedy za granicą nie wiedzial o tym, ze wyjezdzam. Za moimi plecami ustaliła z nim, ze mam zakaz wyjezdzania bez jego zgody gdziekolwiek na dłuzej, namówila go na to, niby w trosce o dziecko.
Mój mąz był tytaj, widzial jej rózowy pokoik, z powyklejanymi motylkami i kwiatkami na wszystkich scianach i oknach, widzial, jaka ona jest tutaj szczęsliwa. Ze chociaż uzywany, ale kupiłam jej wymarzony rower zeby spędzac z nią niedziele w parku, widział, jaka zadowolona rysuje kredą na tarasie przed domem ludziki, tam tego nie było, nie mozna było się wyl;uzować, ciagle miałam wrazenie, ze łamie jakas niepisana zasadę o której istnieniu nie miałam pojęcia, ciagle ktos mial jakies pretensje. Odetchnełam ja, odetchneła i ona. Żeby tylko przestał mnie zameczać, utrudniać, żeby zrozumiał, ze nie bylo sensu ciagnąc tego, co juz dawno przestało działać... On jest dobrym facetem, po prostu zbyt duża przestrzen nas dzieliła, której nie dostrzegałam wczesniej, zeby zaczeło nam sie ukladac. Mamy inne priorytety, inne poglądy, inne spojrzenie na swiat, inne pojęcie tego co słusze a tego co nie. Po prostu nam nie wyszło, mysle, ze gdybym trwała w tym małżeństwie ze wzgledu na Hanię, w koncu byłabym wykonczona psychicznie do tego stopnia, ze moze kiedys podswiadomie miałabym do niej żal o to, o moje nieudane zycie, ze tak sie dla niej poswięciłam. Najgorsze, rozwód, dopiero przede mną. Moze niedlugo zacznie spokojnie sypiac po nocach. :-)

Czy uważacie, że przez 11 lat w związku z czego 7 lat w małżeństwie, mogłam mylić uczucie bezpieczeństwa z miłością? Chodzi mi głównie o czas małżeństwa bo przed ślubem było ok. Mam wrażenie, że mąż jest dla mnie bardziej jak przyjaciel, ktoś przy kim czuje się bezpiecznie, dobrze, niż jak facet, którego kocham, pragne.
Przez te 7 lat małżeństwa poprzestawiałam sobie priorytety. Bezpieczeństwo, spokojny związek, uzupełnianie się w życiu codziennym a gdzieś na końcu sex i uczucia. Mąż nie jest dla mnie pociągający. Może jest ze mną coś nie tak. Jest dobrym człowiekiem. Nie bije, nie pije, nie wszczyna awantur. Przynosi pieniądze do domu, przez dłuższy okres pracował na dwa etaty by niczego nam nie zabrakło.
Nie mam pojęcia gdzie po drodze zgubiłam swoje szczęście i miłość do Niego. Myślę o rozwodzie bo boje się, że dalsze tkwienie w tym związku spowoduje całkowitą obojętność w stosunku do mojego mężą.

Musze Was prosic o radę, jestem troche wystraszona. Jak juz wspominałam, moja córka poleciała na dwa tygodnie ze swoim ojcem do Polski. Miałam nadzieje, ze chociaz na ten czas skonczy sie nękanie mnie smsami i telefonami a cała swoją uwagę skupi na dziecku. Niestety wydzwania bez przerwy, przepełniony agresją. A bo to czegos nie moze znaleźć w domu, a bo uwaza ze dzieciaka zepsułam, bo nie da się z nią wytrzymać, a bo to obrączke chce spowrotem, a bo mam zrezygnowac z jego nazwiska, ciągle cos... No i obawiam się, że moze uzyc córki, zeby się zemscic, boje się ze nie bedzie chcial z nią tutaj wrócić, ze zostanie z nia tam. Co ja moge w takiej sytuacji zrobić? Obydwoje mamy prawa rodzicielskie więc nie moge pójsc na policje i powiedziec, ze porwal mi corke, bo w koncu sama zgodzilam sie na ten wyjazd...

Tasha, ze względu na twój post utworzyłam konto. Chciałam Ci pogratulować odwagi , wiary we własne siły , mądrości i ciepła pomimo zaistniałej sytuacji. Dzielna z Ciebie kobieta! ... Nie omieszkam wyjaśnić dokładniej opisane przez Ciebie zdarzenia tylko po to by uświadomić Tobie jak i innym w jakim niezdrowym środowisku żyłaś. Zauważyłam wszystkie możliwe rodzaje przemocy domowej (za wyjatkiem nie wspomnianej ,tylko przypuszczam -sexualnej) ,; fizyczna, psychiczna, emocjonalna, finansowa, jak również rola matki została nadużyta. Opisałaś klasyczny cykl przemocy.Przemoc nie jest jednorazowym aktem, lecz procesem który ma tendencję do powtarzania się. Nie zatrzymana przemoc- narasta.  Badania wykazały, że osoby doznające przemocy,  przechodzą przez trzy fazy powtarzającego się cyklu przemocy. 1. Faza narastania napięcia
Początkiem cyklu jest zwykle wyczuwalny wzrost napięcia oraz nasilające się sytuacje konfliktowe. Osoba stosująca przemoc jest stale poirytowana, napięta, często robi awantury z byle powodu, prowokuje kłótnie. Reakcjami ofiar przemocy na taką sytuację w domu jest najczęściej uspokajanie atmosfery, spełnianie wszelkich zachcianek, przepraszanie sprawcy ?na wszelki wypadek?.

2. Faza gwałtownej przemocy
W tej fazie osoba stosująca przemoc staje się gwałtowna, wpada w szał. Eksplozję wywołuje zazwyczaj jakiś drobiazg, np. lekkie opóźnienie posiłku. Skutki użytej przemocy mogą być różne - podbite oko, połamane kości, obrażenia wewnętrzne, poronienie, śmierć. Najczęściej w tej fazie ofiary decydują się  wezwać policji lub szukać pomocy gdzie indziej.
Po zakończeniu wybuchu przemocy, ofiara jest w stanie szoku. Nie może uwierzyć, że to się na prawdę stało. Odczuwa wstyd i przerażenie. Jest oszołomiona. Staje się apatyczna, traci ochotę do życia, odczuwa złość i bezradność.

3. Faza miodowego miesiąca
To faza skruchy i okazywania miłości. Sprawca szczerze żałuje tego, co zrobił, okazuje skruchę i obiecuje, że to się nigdy nie powtórzy. Stara się znaleźć jakieś wytłumaczenie dla tego, co zrobił i przekonuje ofiarę, że to był jednorazowy, wyjątkowy incydent, który już się nigdy nie zdarzy.
Staje się znowu podobny do tego, jaki był na początku znajomości. Przynosi kwiaty, prezenty, zachowuje się jakby przemoc nigdy nie miała miejsca. Rozmawia z ofiarą, dzieli się swoimi przeżyciami, obiecuje, że nigdy już jej nie skrzywdzi. Dba o ofiarę spędza z nią czas i utrzymuje bardzo satysfakcjonujące kontakty seksualne. Sprawca i ofiara zachowują się jak świeżo zakochana para. Ofiara zaczyna wierzyć w to, że partner się zmienił i że przemoc była jedynie incydentem.
Faza miodowego miesiąca przemijają. Po jakimś czasie napięcie znowu powraca i cały cykl przemocy powtarza się. Prawdziwe zagrożenie, jakie niesie ze sobą faza miodowego miesiąca jest związane z tym, ze przemoc w następnym cyklu jest zazwyczaj gwałtowniejsza. Cykliczność przemocy sprawia, że ofiarom trudno jest podjąć działania mające na celu zatrzymanie przemocy

Jestem z Ciebie dumna!  Zachowujesz się bardzo odpowiedzialnie i rozsądnie. Potrzebna Ci profesjonalne doradztwo, wsparcie, rodzina, przyjaciele. Wygrałaś bitwę... ale wróg bedzie Cię atakował musisz być ostrożna i być gotowa na walkę! On tak łatwo nie odpuści, ... NIE PODDAWAJ SIĘ- Wierzę w Ciebie!

Dziewczyno idź do prawnika, złóż do sądu wniosek o przyznanie opieki nad dzieckiem - sąd robi wstępnie takie rzceczy zaocznie. Wciągu kilku tygodni będziesz miała spokój.

Nie daj się zastraszyć, bo się poddasz i wtedy stracisz wszystko. Idź złóż doniesienie do prokuratury, że on Ciebie zastrasza. Pokażesz mu, że się go nie boisz.

Leczenie psychiatryczne - depresja, nie skutkuje tym, że jest się złą mamą. Za coś takiego nie odbierają dzieci. Pamiętaj, że Ty się zajmowałaś dzieckiem, nie porwałaś go, chodziło do przedszkola, nie było głodbne. Zaświadczenie z placówki, że dziecko zadbane, szczęśliwe, czyste. Idź z dzieckiem do psychologa - oceni stan dziecka. Możesz także wystąpić do sądu na przeprowadzenie badań psychologicznych - Ty, twój mąż i dziecko. W placówce określą jakie są więzi pomiędzy Wami. Wygrasz.

a skąd wiesz, że nie możesz miec dziecka za granicą? radziłaś sie prawnika?

on próbuje Tobą manipulować, zastrasza Cię. A Ty się DAJESZ!!!!!!!!!!!!!!!