Czy to się już wypaliło?

Witam!
Mam pewne dylematy i mam nadzieję,że mi pomożecie.
Mój związek trwa już 1,5 roku.I bywały i chwile trudne i szczęśliwe.Trudne w sensie tym,że dwa razy myśleliśmy o skończeniu związku.ale przezwyciężylismy problemy.Praktycznie nigdy się nie kłóciliśmy.Może to wynikało z mojego ugodowego charakteru.Praktycznie rzadko się ze sobą nudziliśmy,zawsze któreś z nas miało coś do powiedzenia albo zawsze znaleźliśmy sobie jakieś zajęcie.Potrafiliśmy się smiać,wygłupiać,robić rzeczy,które z poprzednimi partnerami byśmy nie robili.I akceptowaliśmy siebie takimi jakimi byliśmy na co dzień.Ja mam 26 lat,mój chłopak jest 3 lata młodszy ode mnie.Uważam nas za poważnych młodych ludzi.Był okres że widywaliśmy się prawie codziennie.Albo on u mnie był lub nocował albo ja u niego.Nawet przez to zaczęłam zaniedbywać przyjaciół i rodzine.
   Problemy zaczęły się pare tyg temu.Juz nie było tak kolorowo.Przestaliśmy sie dogadywać.żaczęło wiać nudą,robiliśmy wszystko tak jakby na siłę.On uciekał w swiat kolegów a ja słuchałam rad koleżanek,które więcej namieszały niz pomogły. Nie wiem co się stało,gdzie popełniliśmy błąd.On był za granica 4 miesiące i przetrwaliśmy ten okres.codzienne smsy,czekanie na niego na necie kiedy wróci z pracy.dojechałam do niego i potem wróciliśmy razem.wtedy nie istniało nic tylko my i bardzo dobrze dogadywaliśmy się.
   Trzy tyg temu nastąpiło pierwsze bum.Wtedy spędziliśmy 3 dni nie widząc sie,wekend oddzielnie ja u siebie a on z przyjaciółmi w Zakopanym.Mieliśmy sobie dać czas,ale mimo tego ciągle pisaliśmy do siebie.Spotkaliśmy się na następny dzień,oboje stwierdziliśmy że jednak nam siebie brakowało a seks po tym wszystkim był poprostu najlepszy w naszej kadencji.Ustaliliśmy że będziemy się rzadziej widywać i nabierzemy oddechu od siebie.niestety nic z naszych planów nie wyszło,zawsze któraś strona dzwoniła i to nieraz po kilka razy dziennie i zawsze widywaliśmy się.Zamiast robić krok na przód żeby uzdrowić związek to robilismy całkowicie to samo  i poprostu cofalismy się.Spędziliśmy weekend ze znajomymi w Zakopanem i po powrocie nastąpiła klapa.Nie potrafiliśmy ze sobą nawet rozmawiać.We mnie coś pękło.Wyłączyłam tel,napisałam mu wiadomość że muszę się wyłączyć na kilka dni i pomyśleć.Odpisał ,że najlepiej będzie jesli sobie to przeanalizujemy na spokojnie całą sytuacje.Po tym czuje się jakby mi ktoś zdjął 100 kilogramowy ciężar z ramion.Z piątego biegu włączyłam na luz.Nabrałam dość dużego dystansu do tego i zrozumiałam że chyba za bardzo,na siłę chciałam żeby nam się udało.Zastanawiam sie w którym momencie to przygasło? Nie mamy kontaktu już od kilku dni,ale jednak zaczyna mi go brakować.W weekend się z nim nie spotkam bo to na razie nie miał by sensu,musimy dać sobie czas.Ja już w sumię mam pewną decyzję podjętą,chce to ratować.Ale w tym momencie dam jeszcze jemu czas żeby trochę pomyslał i zatęsknił za mną.Nie mogę pozwolić żebyśmy popełniali ten sam błąd jeszcze raz.
   Co wy o tym myślicie? Dac temu szansę? Czy to się wypaliło już czy to może przesyt? co zrobilibyście na moim miejscu? Jak to ratować? sama sie już czasem gubie!