Kocham.... ale musze skoczyć w bok - łgarz!!!

Dziękuję za odpowiedź. Bardzo potrzebuję jakiejś rady, nie wiem czegokolwiek bo nie radzę sobie z tym, a nie mam z kim porozmawiać, bo jestem tutaj sama....

Co do festu, to wiem, że bardzo chciał tam jechać, bo rozmawiałam z moją szwagierką, która mieszka niedaleko niego.
Niby ten fest to miał być służbowy, ale na tym statku są kasyna, imprezy, alkohol, panienki narkotyki.... istny burdel, a wiadomo co może się tam wydarzyć....
On mi tydzień temu napomknął o tym feście i oczywiście nie kryłam niezadowolenia a on szybko ujął, że żartuję że takiej imprezy w ogóle nie będzie bardzo się zdenerwowałam i on o tym wiedział i na koniec mu powiedziałam, że gdyby pojechał to nie byłabym z nim, bo za bardzo bym się zadręczała tym co tam się wydarzyło, a to by mnie od środka zniszczyło....

Póki co jest jeszcze na tym promie, nie ma zasięgu, a ja już nie dzwonię, wyłączyłam telefon domowy bo nie mam siły  go słuchać. Na tą chwilę czuję, że nie podołam temu, że to chyba koniec.... choć go bardzo kocham.
Nie tylko on mnie okłamał, okłamał również moich rodziców ( mieszka z nimi tam) mówiąc im bajkę o tych kontenerach....

Bilet ma kupiony na powrót do Polski za 4 tyg  (tylko na tydzień ) ale ja czuję, że te tygodnie negatywnie wpłyną na nasze stosunki

No właśnie, tez nie mogę tego pojąc. Skąd takie przypuszczenie, ze akurat tam musi Cie zdradzic? Skąd pomysł, ze w ogóle ? Dlaczego tak stanelas okoniem, ze on nie ma prawa tam jechac? Wychodzisz z zalozenia, ze on ma zapierniczac ile wlezie, wysylac pieniazki, przyjezdzac raz na jakis czas i tyle? Kobieto przestan byc egoistka, kazdy czasami musi sie odprezyc bo inaczej zwariowac mozna.
Dziwi mnie Twoja reakcja , dziwi ten watek, kompletnie nie moge pojac tego dyktatorskiego pojecia w stosunku do meza.
Jak bedzie chcial Cie zdradzic to zrobi to tak czy inaczej.

Najbardziej boli mnie fakt, że mnie okłamał, znając moje zdanie. A zdrady naturalnie, że się boję bo to będzie jednoznaczne z tym, że nie będę mogła z nim być, choć bardzo kocham...

Nie jestem egoistką, ja wcale nie chcę żeby on tam siedział ile razy podejmowałam rozmowy, żebyśmy mieszkali tutaj w Polsce, ale mój mąż w kółko i to samo, że tam lepiej zarobi, że robi to dla nas, żebyśmy mieli wszystko.... a ja w kółko mu powtarzam, że co z tego skoro tego co najważniejsze, nie mamy, JEGO, że dzieci płacą za wysoką cenę, że wychowują sie bez ojca.
I gdzie tu mój egoizm?

Jak będziesz w sobie hodować i pielęgnować poczucie krzywdy to zawsze będą dręczć Ciebie myśli o braku zaufania. A wystarczyło powiedzieć "baw się dobrze Kochanie".

i jeszcze jedno jak ja otwieram oczy z podziwu gdy czytam takie zdania. za każdym razem za słowem czy też słowami "kocham go" tak naprawę kryje się zupełnie coś innego niż zwyczajowo pojmowana miłość. wygląda to mniej więcej tak "kocham go" i oczekuję że on będzie........ i cała lista roszczeń życzeń a najlepiej żeby oślepł ogłuchł przestał zauważać innych ludzi był tylko mój robił to co ja chcę nierobił tego co niechcę i ogólnie ma zaspokajać moje potrzeby bo w końcu po to za niego wychodziłam za mąż. a gdzie tu miłość wolność odpowiedzialność? przeciez gdybyś go naprawdę kochała bylabyś szczęśliwa że chłop ma chwilę relaksu może się pośmiać pożatrować zabawic odprężyć. nie ja tego nie pojmuję.

Wygląda na to, że nikt Cię nie rozumie... A ja rozumiem. I nie rozumiem jak można usprawiedliwiać kłamstwo. No, kurde, zasadnicza jestem i tyle. Ty kochasz, zajmujesz się dziećmi, on utrzymuje rodzinę, mieszka u Twoich rodziców i ma być szczerość i miłość. Jak nie kocha, fora ze dwora, po co fikcja.

Masz absolutną rację. Liczy się to, co czujesz. Jeśli on nie rozumie, nie widzi swojej winy, to jest na tak innym poziomie świadomości, że wspólne życie raczej się nie uda.

Możliwości są takie:
1. Zostaniesz z nim i zmienisz się - żeby Cię nie zżerało od środka to co on wywija. 
2. Zostaniesz z nim i on się zmieni, żeby  Ciebie nie ranić. 
3. Zostaniecie razem, nic się nie zmieni i zmarnujecie sobie nawzajem życie (albo kilka lat, po czym się zmienicie lub rozstaniecie).
4. Ostatnia - rozstaniecie się teraz.

Wybór należy do Ciebie. Z tym, że nie masz wpływu na to, czy on się zmieni, jak nie zechce, to nie będzie pracował nad sobą dla Ciebie. Czyli zostaje pierwsza, trzecia i czwarta.

Ja będąc w Twoim wieku, dawałam szansę. I zmarnowałam czas. Wiedząc to, co wiem, kopnęłabym w tyłek z rozmachu. Ale nie wiem,  czy jesteś na ten krok gotowa (ja nie byłam).

Dziękuję wam za odpowiedzi bardzo wiele dla mnie znaczą i mam nadzieję, że pomogą mi uporządkować swoje życie.

Nasze małżeństwo od samego początku było takie, że wszystko robiliśmy razem. Nigdy nie było potrzeby, żeby było inaczej. I taki stan rzeczy nam obojgu odpowiadał i to nie było narzucone przeze mnie. Zresztą on sam nigdy nie pozwalał, żebym sama gdzieś pojechała np na zakupy. Nigdy też żadnemu z nas nie przyszło do głowy żeby iść samemu na imprezy, jeżeli już to razem.

Karola moja samoocena jest na właściwym poziomie i nie ma ona z tym nic wspólnego.  Ale pozostałe słowa dały do myślenia.

I nigdy go nie okłamałam bo nie miałam ku temu powodu, zawszę twierdziłam, że lepsze jest najgorsze kłamstwo niż najlepsza prawda

Póki co nie odzywam się do niego, dam mu czas żeby przemyślał swoje zachowanie, to czego chce od życia, ode mnie.
Zobaczymy co postanowi, niech w końcu podejmnie jakąś decyzję.  Co z tego wyjdzie nie wiem, ale jestem pewna, że mu tego nie zapomnę i nie chodzi o to, że będę w "sobie hodować i pielęgnować poczucie krzywdy" tylko to samo bedzie do mnie powracać i mnie krzywdzić.  Póki co jestem wściekła! I za bardzo dumna, żeby mu teraz powiedzieć że kocham, zresztą powiedziałam mu, że nie wiem co do niego czuję! Tym bardziej, że on powiedział mojemu bratu, "że znając mnie to pobuczę się dwa dni i będzie po sprawię, że nie wie dlaczego to wszystko wyolbrzymiam skoro jest dobrze"

Artemida, dziękuję, że masz takie samo podejście w stosunku co do kłamstwa na razie jesteśmy przy punkcie 2. Powiedział, że udowodni mi, że mnie kocha, że mu zależy tylko nie wiem czy ja znów mu zaufam.

hmm... tylko że właśnie ja nie uważam albo inaczej. jestem przekonana że mąż kocha Ideen jestem przekonana że celowo nie chce jej skrzywidzić ale i tu następuje pewien lapsus. otóż wydaje mi się że Ideen nie może pogodzić się z tym że człowiek może mieć inny odrębny świat a w nim ma prawo do zabawy uśmiechu itp. jestem przekonana że gdyby jej mąż spiął się w sobie i jej powiedział tak kochanie chcę iść płynąć jechać gdzieś tam tak kochanie będa tam kobiety tak kochanie będzie alkohol to jego żona dostała by histerii i się na śmierć obraziła. znam taką parę gdzie kobieta "śmiertelnymi obrazami" katuje swojego męża obwinia za wszystko i on żeby jej się nie narazić a żyć w miarę "normalnie" zaczął ją okłamywać. nie są to mega kłamstwa ale drobne duperele. jednak gdyby się jej postawił urządziła by mu piekło i wywaliła z sypialni. i tak sam sobie winien pogrąża się w coraz większym syfie jednocześnie wcale jej nie zdradzając (czekam kiedy to nastąpi bo święty by nie wyrobił) a jedynie tymi kłamstwami próbuje zdobyć dla siebie odrobinę wolności spotkać się na piwie z kumplami pogadać pośmiać się. a kocha ją zdecydowanie. i tak małżeństwo chyli się ku upadkowi. cała moja wypowiedź tego właśnie dotyczy. z jakiegoś powodu kobiety kurczowo chca trzymać swoich mężów na smyczy i w kagańcu.  jednocześnie nie zdając sobie sprawy (miliony przegadanych godzin o tym z moim facetem) że takie zachowanie wręcz odrzuca facetów i tak naprawdę oddala od marudnej wciąż kontrolującej małżonki. i zaczyna się bieda bo spotyka na swej drodze kobiete która oczywiście "jest ideałem" nie gdera nie zakazuje nie nakazuje nie obraża się i jest problem. jak ma facet jaja a nasienie nie dotarło do mózgu to w porę się opamięta i dokona właściwego wyboru ale jeśli jest zainfekowany na maksa to przyznam że poleci jak siwy dym.

Ideen cały czas mi tylko o to chodzi. a piszę dlatego że byłam niemalże identyczna. cierpiałam spalałam się cuda wianki. i z każdym rokiem traciłam coraz bardziej i siebie i męża. naprawde święty by spier....ił. jeśli twoja samoocena jest na właściwym poziomie to super i trzymaj siętgo choćby skały srały ale też przewartościuj swoje życie i pomyśl czy nie będzie wasze małżeństwo atrakcyjniejsze jeśli będziecie mieć trzy światy? jego twój i wasz? to bardzo wzbogaca życie i nie wieje tak nudą w małżeństwie. pozdrawiam ciepło karolina

Droga Autorko, myślę że trochę przesadzasz, chcąc odchodzić, zastanawiając się nad tym co dalej. Twój mąż nie zrobił dobrze, ale jesteście razem tyle lat, i nadal mu nie ufasz? twierdzisz ze ufasz, ale jakie to zaufanie, jeśli myślisz ze Cię zdradził, lub za dużo wypił, albo coś innego. Zaufanie to podstawa związku, nie puściłaś go tam, zrobił to bez Twojej wiedzy bo bardzo mu zależało, i coś mu się od życia należało za ciężką pracę. Zresztą gdyby chciał coś odwalać to odwalałby to gdziekolwiek, po pracy, przed pracą, okłamując Cię wiecznie i ciągle. Przemyśl to co robisz, może jednak zauważysz że odrobinę przesadzasz, zwłaszcza że nie ma na świecie człowieka 100% szczerego, nawet jeśli ten ktoś tak twierdzi, a co ważniejsze, nie jesteście tylko parą w zwykłym związku ale małżeństwem, takich związków się nie przekreśla od tak, zwłaszcza że oboje kochacie.

pozdrawiam

W zyciu nie chodzi o trzymanie partnera ,partnerki na uwiezi to odrebne istoty ,majace wlasne prawo wyboru.
Widocznie wiedzial ze nie zgodzisz sie dlatego sklamal ,dla ogolnego dobra.
Czasami ludzie boja sie wlasnie szczerosci , klamstwo rodzi klamstwo to naturalne.
Kochac kogos nieznaczy w niego watpic.
Kochac to pozwalac zyc i cieszyc sie nim oczywiscie w granicach rozsadku i wzietych granic dla danego zwiazku bo kazdy zwiazek i kazdy czlowiek ma inne granice.

Tak chce byc w prawdziwym zwiazku ,a czesto ludzie klamia poprostu dla dobra ogolu, a to rodzi nastepne i kolo sie konczy kazdy wie
gdzie.Sklamal bo wiedzial ze nie bedzie zadowolona ,ale chcial jechac.Gdyby oboje sie znali nie doszlo by do tego proste .

Nie wierze, że z takiej bzdury wyszła aż taka afera. Jesteś egoistką i najważniejsze jest tylko to co ty chcesz i to co dla Ciebie jest dobre. Nie rozumiem dlaczego facet nie mógł pojechać sobie na jakiś fest. Jak ma Cie zdradzic to zrobi to nawet jak będzie w Polsce. Jego obowiązkem jest zapier..... zarabieć i słać Tobie kase. A to że Ty nigdzie nie chodzisz to jest Twój problem. Też jesteś człowiekiem i Ci sie to należy, ale ty sama sobie wybrałaś że będziesz siedziała w domu i wymyślała nie wiadomo jakie problemy. Zajmij się czymś. Wyjdz na spacer, siłownie czy gdzieś ze anjomymi to zobaczyśz że nie bedziesz myślała o takich pierdołach

Ja Cię rozumiem. Na niego nie ma usprawiedliwienia. Kłamstwo to kłamstwo. Nie ważne czy dałaś mu powody do oszukiwania czy nie ale on skłamał i nie ma na to wytłumaczenia. Ty jesteś ok w stosunku do niego a on nie. Kłamał i dobrze się bawił. Mógł chociaż powiedzieć, że jedzie i koniec, to przynajmniej kłamstwa by nie było. Albo mógł Ciebie zabrać. Dlaczego tego nie zrobił? Bo najwyraźniej woli zabawę z kolegami i być może jakimiś innymi panienkami.
Ja bym już nigdy nie zaufała. A skoro on Cię okłamał, to również zaufania do Ciebie nie ma. Chora sytuacja. I on uważa, że nic złego nie zrobił? Jak facet coś złego zrobi, to nigdy nie pokaże, że ma wurzuty sumienia.

Witam i dziękuję za odpowiedzi

Dużo myślałam o tej zaistniałej sytuacji i postanowiłam, że nie będę wiercić mu dziury przez telefon, jak słusznie zauważyła jedna z koleżanek. Poczekam sobie i porozmawiamy, jednak rozmowa w cztery oczy powinna mi przynieś jakąś ulgę, przynajmniej łudzę się, że wtedy będę wiedziała czy mówi prawdę, w końcu w jego oczach można wyczytać wszystko, przynajmniej tak sądzę. Zresztą ten czas jest mi potrzebny, muszę poskromić swoją niepohamowaną chęć zemsty wiem, że to jest głupie, ale różne głupotki mi chodzą po głowie  choć wiem, że nie tędy droga.

Póki co dałam mu ultimatum, albo rodzina i mieszkanie razem, albo nic, rozchodzimy się.
Doszliśmy do wniosku, że zamieszkamy z nim za granicą, ma załatwić mieszkanie i szkołę dla synka. Zobaczymy co z tego wyniknie, bo w sumie pochopnie byłoby gdybym skreśliła ponad 10 lat bycia razem, mamy dzieci, w sumie jestem to nam winna, on również... Choć codziennie staram się zagłuszyć w sobie ten ból, który nie pozwala mi normalnie funkcjonować, staram się nie zadręczać, choć to takie trudne zapomnieć i żyć jak gdyby nigdy nic. Zastanawiam się czy w ogóle będe wstanie mu wybaczyć, on póki co stara się, a ja głupia wciąż doszukuję się w tym kłamstw, intryg.... no kurczę, nie radzę sobie z tym

Karolcia czy mąż mi ufał? Z tego co mówił to nie, a raczej "tak nie do końca" zawszę mi to powtarzał. Ale czy dałam mu ku temu jakieś powody? Nie! Zawszę byłam w stosunku co do niego w porządku. Ale on twierdzi, że mi nie ufał, dlatego, że po prostu boi się, że go zostawię, że zdradzę.... takie chore myślenie jak dla mnie. Może wynika to z tego, że ma strasznie niską samą ocenę o sobie itp, wciąż powtarza, że nie jest atrakcyjny (choć dla mnie jest najprzystojniejszym, najcudowniejszym mężczyzną na świecie), a ja mogę mieć każdego kogo bym zechciała. Choć nigdy nie mógł pojąć, że to co chcę już mam - JEGO. Choć twierdzi, że on wie, czuję, że go bardzo kocham....

No i o to chodzi. On boi się, że go zostawisz, bo on pojedzie na festiwal? No chyba to nie powód do rozstania, więc raczej ma coś innego za uszami...