Trudny wybór...mama czy facet którego kocham..dlaczego musze wybierać?

Mama jest w dalszym ciągu w szoku. Do tej pory była bardzo ruchliwą osobą, w ciągłym ruchu a teraz nie może chodzić. Nie bardzo może pogodzić się z tą sytuacją. Bardzo się stara, ćwiczy ale niestety udar był tak duży, że rezultaty są malutkie.
    Bardzo lubi mojego faceta i wie, że jedyna szansą ma moje szczęście jest moja wyprowadzka...ale nie bardzo przyjmuje to do wiadomości. Mówi..."a to jeszcze nie teraz...". Chyba się boi, ze zostanie sama taka niepełnosprawną. A ja znowu wiem, że choć teraz mój facet bardzo mnie wspiera to taki związek na odległość kiedy nie będziemy mieli dla siebie czasu może nie przetrwać.

Moja koleżanka jest w podobnej sytuacji od 3 lat tyle ,że z tatą.
Wzięła tatę razem ze sobą do nowego mieszkania.
Obecnie z mężem  mają dwoje dzieci w wieku 2 i 1 roku.
Obecność ojca nie wpłynęła negatywnie na ich związek ale wiem ,że wynajęli pielęgniarkę ponieważ oboje pracują.
Stan taty niewiele się poprawił nie jest samodzielny i prawie cały czas leży...:(

Tak, rozmawiamy ze sobą?mam w nim bardzo duże wsparcie. On nie naciska nie karze mi wybierać ale też widzi jak się sprawy mają. Cały czas wierzył, że mama z tego wyjdzie. Ale teraz sam widzi jak jest i sam sobie zadaje pytanie co dalej? Doskonale wie, że sytuacja w której się znaleźliśmy ma wpływ na nas bo są nerwy, zniechęcenie, niemoc.
   Sytuacja jeszcze się pogorszyła bo mama w tym tygodniu upadła i złamała sobie kręgi i żebra co przedłuży jej rehabilitację. A my nie mamy już 18 lat aby jeździć w tą i z powrotem.
    Prawda jest taka, że opieka nad chora osobą, która nie może chodzić jest bardzo ciężka. To praca na 24 godziny jak już wcześniej pisałam. Nie ma wtedy czasu na nic. A my? My dopiero zaczynamy nasze wspólne życie. Zapewne gdybyśmy byli już małżeństwem od lat i mieli dzieci to było by to oczywiste, że zabieramy mamę do siebie. W tej sytuacji nie byłoby czasu dla nas dla naszego związku, na rodzinę, dzieci, itp. Wiem jak wyglądała opieka nad mamą kiedy zjeżdżała do domu między jednym a drugim wyjazdem na rehabilitację . Nie wspomnę, że to fizycznie ciężka praca ale psychicznie długo się nie pociągnie.
     A ja? Ja bym w końcu chciała mieć swoje życie, dziecko?W tej sytuacji albo mama ucierpi albo mój związek.

I w tym tym cały problem...wiem, że nie dam rady opiekować się mamą ale też nie wiem czy moje sumienie pozwoli mi ja oddać do ośrodka pomocy społecznej.
    Brat owszem jak mama dostała udar przyjechał...teraz nawet nie dzwoni a ja mam dośc proszenia go o to aby zainteresował się własną matką.

Rozumiem. Możesz spróbować porozmawiać z mamą o tym pomyśle. Powiedź, że chciałabyś przeprowadzić się do chłopaka i chciałabyś ją zabrać z sobą, że znajdziesz dla niej odpowiedni ośrodek, że będziesz ją odwiedzać. Wytłumacz jej też, że w takim ośrodku będzie pod stałą opieką a Ty będziesz ją często odwiedzać. Powiedź jej też, że jak się tam przeprowadzisz to zapewne znajdziesz pracę i nie będziesz w stanie się nia zająć gdyby zamieszkała z wami... Porozmawiajcie spokojnie, zobaczysz co Twoja mama myśli na ten temat...

Pozdrawiam.

Bardzo trudna sytuacja WROZKA,to prawda.Zastanawiam sie co bym zrobila na Twoim miejscu.Wybacz,ale facetów jest wielu a matka tylko jedna.nie potrafilabym jej zostawić na łaske i nie łaske obcych ludzi.Serce sie kraje...wiem.Wyobrażam sobie co możesz czuć,bo przecież masz prawo do swojego szcześcia,ułożenia sobie zycia.Jednak jestem pewna ze dreczyloby cie poczucie winy gdybyś z nim wyjechala i zostawila mamę.Pamietaj tez ze zawsze jest jakies wyjście,lepsze bądz gorsze ,ale jest.
Jęsli Twoj facet bardzo cie kocha potrafi to zrozumieć i przejśc przez te sytuacje.Moze szukaj mu pracy w poblizu Twojego miejsca zamieszkania.moze jednak sie okazac,że sie uda i będzie mógl zamieszkać z tobą,bądz gdzieś blisko.Bardzo ważne jest podejście Twojej mamy do tematu.Jak ona sie zapatruje na twój związek,twoja przyszłość.Gdyby sama pozwolila ci odejśc na pewno czulabys się lepiej.Jesli jednak nie...obarczy cię winą i odpowiedzialnościa.Mozesz posądzić swoja mame o egoizm,lecz musisz też zrozumieć,ze ona potrzbuje kogoś bliskiego.Morze sytuacja sama dojrzeje i mama sama podejmie decyzje o umieszczeniu w domu opieki,lecz teraz nic na sile nie zrobisz bo obarczych wina sama siebie.
Jakie rozwiązanie widzi Twoj facet WRóżka?

BARDZO trudny egzamin przed toba!

DPS. nie obciązaj faceta swoim nieszczesciem, pomysl o tym ze bedziesz miala rodzine nie marnuj sobie zycia jako opiekunka.i sprawa o alimenty dla brata niech sie doklada, a nie udaje obcokrajowca.

wiesz na pocieszenie powiem ci, ze wiele osob po wylewie staje na nogi.bedziesz niestety zmuszona mieszkac z mama, ale pewnie do lazienki i do kuchni da rade docierac sama. kwestia tego, czy ten czlowiek zaakceptuje cie z takim gratisem?zycze powodzenia

znasz wątek: "mama i ja"

wpisz w google: "mama i ja, net kobiety"- powinno ci znaleźć i czytaj. tam facet zawiódł.ale to inna sytuacja

co dalej? kogo wybralas?

nie chcę Ci pisać, że wszystko będzie dobrze, bo dobrze wcale nie masz...
wiadomo, każdy ma lepsze i gorsze dni. na Ciebie teraz spadły same złe...
ja wierzę jednak, że zawsze keidyś i pokaże się Słońce i jeszcze wszystko się ułoży. musisz być silna a z czasem znów dojdziesz jako tako do siebie i będzie "dobrze"

Bardzo mi przykro. Może to marne pocieszenie, ale tak niestety jest często, gdy ludzie długo są na odległość i dodatkowo krótko się znają, a tak chyba było u Was. Ludzie wtedy nie zawsze są pewni czy postawić wszystko na jedną kartę, brakuje im bliskości, łatwo wtedy o pomyłkę. Choć oczywiście nie usprawiedliwia to jego zdrady, on przecież widział jak dla niego starasz się i jak cierpiałaś w przeszłości. Jednak, ja też wierzę, że do Ciebie los jeszcze się uśmiechnie. Jak widać, no w tej sytuacji to jednak zostanie przy mamie jest lepszym rozwiązaniem, mama to mama, to nie jest facet, którego zna się krótko.

Witajcie
Nie wiem od czego zacząć?
Opieka nad chora osobą jest bardzo ciężka i tylko ten to zrozumie kto sam to przeszedł. Ciężko to wszystko pogodzić z pracą. Ostatnio dowiedziałam się w mopsi-e, że skoro nie przeprowadzam się to mama nie dostanie miejsca w dps bo ja mam obowiązek opieki nad nią. Jestem na skraju wyczerpania a perspektywa opieki nad mamą do końca jej dni (i niech żyje jak najdłużej) przerasta mnie. Nikogo nie obchodzi, że nie mam juz siły, że nie daje już rady. I nie chodzi tu już o faceta, który okazał się niedojrzałym tchórzem tylko jak to dobrze nika29 napisała-to zmarnowane życie. Nie mam czasu na nic. Po pracy szybko do domu, każdy weekend w domu. Dzień leci za dniem?czasami nie wiem jak się nazywam. Nie widzę sensu takiego życia?

Nika, dlaczego zakładasz, że życie bez założenia rodziny i dziecka jest zmarnowane? Jedni wybierają taką drogę, a inni inną. Jednemu dane jest to, a drugiemu coś innego. Ważne jest, żeby być szczęśliwym ze sobą, ze swoim życiem.

Czytam i nie wierzę własnym oczom. Ani nie jestem specjalnie rodzinną osobą, ani nie czuję misji poswięcania się dla innych, ale do cholery to jest jej matka!!!! A co matki robią jak ich dzieci są małe?? Opiekują się nimi, przewijają, kąpią, karmią, wracają zaraz po pracy żeby odebrać dzieciaka z przedszkola/od babci/ze swietlicy, zamiast jeździć sobie na wypasione wakacje, imprezować (w przypadku mojej mamy bardziej pasuje okreslenie "urządzać prywatki" jeżdżą nad morze, odwiedzają na koloniach i robią tysiąc innych rzeczy, ale w większosci przypadków w ciągu +/- 15 lat to dziecko jest stawane na pierwszym miejscu. A ile jest takich rodzin, gdzie rodzice nie rozwodzą się z uwagi na własne dziecko (czego nie pochwalam, ale znam mnóstwo takich przypadków) i tkwią w związku bez miłosci i szczęscia tylko po to aby zapewnić dziecku prawdziwą rodzinę.

A oddanie matki do dps-u to taka sama sytuacja jak oddawanie niepełnosprawnego dziecka do domu dziecka i odwiedzanie go raz na 2 tygodnie.
Owszem, powinnas mieć pomoc innej osoby - najlepiej Twojego brata, ale skoro on się wypiął na własną matkę może pomysl o zatrudnieniu pielęgniarki na kilka godzin tak abys też miała czas dla siebie (o ile finanse pozwalają), a jesli nie pielęgniarkę, to zwykłą opiekunkę - dużo kobiet szuka dorywczej pracy na kilka godzin dziennie.

Bliżej górnej granicy, niestety...

Autorka miała przynajmniej 10 lat (zakładając że poważnie myslimy o założeniu rodziny od 26 r.ż) na to żeby się ustatkować - nie wyszło. Z tym ostatnim gosciem miała dowód na to, że facet raz jest, raz go nie ma...

Ja na prawdę nie uważam, że powinna siedzieć 24h w domu i opiekować się mamą, ale takie myslenie jakie Wy reprezentujecie to jest to samo co: ''urodziłam dziecko z zespołem Downa, ale nie mam zamiaru poswięcać dla niego swojego życia (i tak takie dziecko nie będzie żyło długo), więc oddam go do domu opieki i będę odwiedzać raz na jakis czas'', a cały swój czas poswięcę SOBIE bo chcę być kochana, a takie dziecko to tylko kłopot".

Pomysl o tym ile Twoja mama dla Ciebie poswięciła - czasu, pieniędzy, swojego własnego życia. Chyba, że przybieramy egoistyczną postawę i nic innego nas nie interesuję prócz własnego szczęscia.

jasne, przecież nie zmuszę jej do niczego natomiast po to istnieje to forum aby wyrażać swoją opinię, a moja jest własnie taka

tako rzecze