Przestaję sobie radzić z samotnością

A jakie masz relacje ze znajomymi, z rodziną ?

Wiesz.. wiem, że chciałabyś mieć kogoś kto by Cię wspierał w ciężkich chwilach.. Ale masz wsparcie u najbliższych, czyli rodziny i przyjaciół. Uwierz mi że to jest bardzo wiele. Postaraj zająć się szkołą czy pracą, a miłość i uczucie samo przyjdzie

Nic na siłę.
Powiedz sobie, że jesteś samowystarczalna i skup się na sobie. Rozpieszczaj się !!
Idź do spa czy jogging
Zainteresuj się swoim ciałem i duszą. Porób badania, zrób sobie zdrową i odżywczą dietę by mieć dobrą odporność
Puki nie masz nikogo to idź na zakupy i kup sobie tą sukienkę o której zawsze marzyłaś
A mężczyzna??
Jak jakiś zasłuży na Ciebie to sam będzie się starał o Twoje względy
niech wreszcie faceci się trochę pomęczą o nas !!

I oto chodzi !!

Są dni, kiedy jest ciężko i przychodzi myśl że mógłby być ktoś..
ALE TE DNI MIJAJĄ !!!
Wstaje nowy dzień i nowe wyzwania.. Bądź pozytywnie nastawiona do danego dnia i pamiętaj..
na ulicy uśmiechaj się, pokaż że jesteś szczęśliwa..
Pierwsze na co patrzą mężczyźni to uśmiech
A co powoduje u kobiet uśmiech na twarzy ?? ZAKUPY !!

Łoł... Jak czekoladowe to się przyłączam

wiesz.. ja zawsze chciałam się nauczyć jeździć na nartach
są łyżwy i lepienie bałwana w mieście
wiele chwil możesz spędzić z ludźmi.. Pobiegać z psem w jesienne wieczory...
iść samej do kina na komedię

Widzisz??
I takie myślenie jest najlepsze!!
a nóż może kogoś tam spotkasz

Słuchaj.. Ja się cieszę z tego co mam a podrywają mnie sami 8, 10 latkowie

Ale się tu optymistycznie robi

Szczerze takie osoby mnie trochę irytują bo też miałam narzeczonego i jakoś na ulicy dawałam mu buziaki ale takie przelotne by mu okazać sympatię i radość, ale to co młodzież robi pół godziny na ławce w parku to przyznaję wkur***
Trzeba mieć trochę opamiętania.

Gruchające się wszędzie pary to tragedia. Rozumiem okazywanie sobie czułości, ale trzeba znać granice. No cóż - czas kupić jakieś szpilki, wyjść na miasto i zacząć żyć!

Taki jest plan Czas pomóc swojemu samopoczuciu

A ja uważam, że to wszystko co piszecie to jakieś optymistyczne pierdoły. Rozstałam się z chłopakiem 9 miesięcy temu. Bardzo ciężko przeżyłam to rozstanie, ale pozbierałam się  i próbowałam zająć się sobą. Zaczęłam uczyć się gry w tenisa, poszłam na aerobik, na jogę. Mało tego, poznawałam w internecie i na imprezach facetów, chodziłam na randki, myślałam, że życie jakoś się ułoży. I co? I nic. Niczego dobrego  mi to nie przyniosło i dalej stoję w tym samym punkcie w jakim zaczynałam. Dalej czuję się okropnie samotna, a próby ratowania swojego życia uważam za zupełnie nieskuteczne.

OceanSoul czuję, że przyjdzie jeszcze czas na ułożenie sobie życia

Kiedyś musi a ja nie mam zamiaru czekać na tą chwile, bo to będzie to moje szczęście upragnione, tylko żyć pełną piersią teraz.. I walczyć z tą samotnością, żeby mnie nie zdominowała, bo to nie czas na takie numery

A poza tym, czasami coś czeka całkiem blisko, a my szukamy gdzieś na horyzoncie Moja koleżanka tak miała, czekała na te studia i czekała, żeby wybyć do większego miasta i kogoś poznać, poznawała tam masę facetów (bo do niej to od zawsze kolejki się ustawiały ), a w końcu i tak związała się ze swoim kolegą jeszcze z klasy z gimnazjum
Nigdy nic nie wiadomo

Ale współczuję, bo po 8 latach to musi być strasznie ciężko

Ten 8-letni związek zakończył się ponad 2 lata temu, po miesiącu od rozstania poznałam swojego ostatniego chłopaka, ale przyznaję - nie potrafiłam go pokochać i od 9 miesięcy jestem sama.

To rozstanie po 8 latach było już ponad 2 lata temu. Po miesiącu poznałam swojego ostatniego chłopaka i przyznaję - nie potrafiłam go pokochać i tak od 9 miesięcy jestem sama.

Nie traktuj tego jako kary, takie rzeczy się zdarzają. Już opisywałam w innym wątku, ale też swoje w życiu przeżyłam i staram się z tego podnieść. Poznasz kogoś, ale nic na siłę, na siłę nie da rady...

Zacznij spotykać się ze znajomymi, może nawet z tymi ze studiów? Wyjdź gdzieś z przyjaciółką, zobacz, że świat bez faceta też ma inne barwy niż szaro-bure A facet znajdzie się sam!

Tylko, że z tymi znajomymi to też jest słabo u mnie. Staram się korzystać z życia, ale to nie niszczy tego okropnego uczucia samotności...

Jako nastolatka miałam znajomych, ale pózniej jakoś się pourywało, a na studiach nie specjalnie zabiegałam o jakieś znajomości, bo miałam swojego "ukochanego", któremu byłam całkowicie oddana i wydawało mi się, że nikogo nie potrzebuję więcej.Teraz nie mogę tego odżałować.
Moje koleżanki skaczące z kwiatka na kwiatek mają już mężów i dzieci Nie wiem gdzie tu sprawiedliwość...A podobno jak się czegoś bardzo pragnie to się to dostaje...

I to bardzo Ale to jest pocieszające jakby nie patrzeć, że nie jest się jedyna osobą, co też tak ma
I tak jak pisała grace_west, jedna czy dwie osoby wystarczą a już będzie Ci raźniej a kto wie czy później się to nie powiększy, w końcu one mają też innych znajomych i może Ty wtedy też byś ich poznała

I po to tu jesteśmy by siebie wspierać w trudnych chwilach
Kobiety damy radę

JAK SADZICIE - Kto bardziej cierpi osoba chora na nowotwor i majaca nadzieje  czy osoba jej towarzyszaca -zdrowa-cierpiaca z tego powodu i wiedzaca ze nie ma nadzieji-czy ktos z was byl w takiej sytuacji -nie widze sensu mojego aktualnego zycia-monotonia-bezczynnosc=bezradnosc-totalna cisza-czekanie na koniec-czyzbym miala depresje ?

Ja chyba za łatwo się załamuję. Nie jest chyba aż tak źle. Mam jedną przyjaciółkę, która jest w podobnej sytuacji i razem się wspieramy :)Odnowiłam z nią kontakt niedawno, właśnie po rozstaniu. Co prawda mieszka 100 km ode mnie, ale jesteśmy w kontakcie. Mam jednego kumpla i w trójkę w miarę regularnie wychodzimy na imprezy Mam koleżankę z liceum, z którą rzadko się widuję, ale ostatnio byłyśmy razem parę dni nad morzem. Powoli odnawiam kontakt z kumplem ze studiów...Chyba nie jest aż tak źle Na wszystko potrzeba czasu...Ja chyba za bardzo chciałabym wszystko tak od razu, na już. Wiem, że inni mają lepiej, że mają przyjaciół, znajomych, że nigdy nie są sami...ale chyba mogłabym mieć gorzej...Pewnie za parę lat będę się śmiała ze swoich problemów
Tylko wiecie co mnie martwi? Że czasem boję się do kogoś zbliżyć, bo myślę, że będzie się ze mnie śmiał, że nie mam zbyt wielu znajomych. Czuję się z tym gorsza i boję się, że inni tak o mnie myślą...

Grace west mam nadzieję, że tak będzie jak piszesz, choć od mojego ostatniego postanowienia zmiany swojego życia mija z 7 miesięcy i jeszcze niewiele się zmieniło...Ale właśnie - potrzeba pewnie czasu Mam w zanadrzu jeszcze co najmniej 2 osoby, do których w najbliższym czasie planuję zadzwonić i zobaczymy co będzie Myślę, że odezwę się jeszcze do kilku innych...Muszę jakoś o siebie walczyć o swoje szczęście Dziękuję za wsparcie

Dzięki OceanSoul Mam nadzieję, że ten ciężar samotności w końcu mnie opuści, bo budzenie się z nim co rano jest straszne

Szczerze ??
Dziewczyny zastanówmy się tak poważnie..
Ok. Mamy tego faceta.. Na początku motylki w brzuchu jest pięknie.. Jesteśmy szczęśliwe przez kilka miesięcy. Potem zaczyna wszystko się pieprzyć i facet zrywa z nami pod pretekstem że "już Cię nie kocham".
I powiedzcie mi tak szczerze.. Warto dla tych kilku miesięcy później cierpieć??

Szczerze mówiąc to żadem mężczyzna przed 24 rokiem życia (jak i nie później) nie chce i nie zamierza mieć dziewczyny na poważnie. A słowo "kocham Cię" mówią to co chcemy usłyszeć.

Każda z nas przeżyła ciężkie chwile i każda wie jak jest ciężko. Podsumowując wolę sobie kupić wibrator i do niego się przytulać wieczorami bo on nigdy mnie nie zrani słownie.

Coś w tym niewątpliwie jest

No i w tym tkwi wg mnie nasz problem, że my chcemy czegoś poważnego a faceci nie (jak również wiele dziewczyn w podobnym wieku do naszego też nie chcą póki co), w związku z tym jesteśmy same. Bo widzę, że wyznajemy tą samą zasadę, że lepiej być samemu, niż tkwić z jakimś związku "bo tak/bo nie chce być sama/żeby być"

A poza tym, całe życie przed nami jeszcze To, że teraz aktualnie nic się nie dzieje, to nie znaczy że za jakiś czas też tak będzie W końcu nie jesteśmy stare baby

Święta racja!!!
Z tego co widzę, to przeważnie piszą tu 20latki. Kochane uwierzcie, że do szczęścia nie zawsze potrzebny jest partner. Odnajdźcie szczęście w sobie. Czasem tego właściwego odnajduje się przez czysty przypadek, wtedy gdy tego całkiem się nie spodziewamy. A dzięki temu, że wsłuchacie się w siebie, będziecie w oczach mężczyzn o wiele bardziej atrakcyjniejsze, bo będziecie znać własną wartość - a taką kobietę naprawdę nie łatwo zdobyć.
Dlatego nie ładujcie się w związki bez przyszłości, które tylko czegoś od Was żądają, wymagają. Związek najlepszy jest wtedy gdy i jedno i drugie coś od siebie daje i nawzajem dla siebie zabiera. Równowaga to genialny szczegół.
Jesteście w najlepszym wieku w życiu, więc próbujcie wszystkiego na co macie ochotę! (No do narkotyków itp nie namawiam oczywiście;) )

Wiem, że samotność potrafi koszmarnie zżerać od środka, ale taka samotność może być jeszcze straszniejsza w związku, który nas niszczy dodatkowo.

Głowa do góry - na pewno będzie lepiej!!
Cieszcie się nawet z drobnych, najdrobniejszych rzeczy, takich co wywołują w nas uśmiech
Trzymam za Was kciuki!

Dokładnie kobietki, trzeba zająć się sobą a nie rozglądaniem za facetem

Mogę się założyć że jak zobaczą faceci piękną, zadbaną i pewną siebie w szpilach kobietę to sami zaczną lgnąć do Was a Wy właśnie uznacie, że bycie samej ma więcej plusów niż bycie w związku