Hej, jestem tutaj nowa, piszę, bo w moim życiu nastał kompletny mętlik. Od razu powiem, że mam 18 lat, choć bliżej mi do 19 . Jeszcze do niedawna uważałam się za największą heteroseksualistkę w całym kraju, jak nie świecie, wszystko było okej dopóki nie poznałam mojego przyjaciela. Nasza przyjaźń rozpoczęła się na początku ogólniaka, on przeżywał istną burzę orientacji, ja mu w tym pomogłam i takim oto cudem sama zaczęłam zastanawiać się nad swoją... Posiadałam chłopaka, byłam w długim, dość szczęśliwym związku, chociaż zawsze czegoś mi w nim brakowało. Pewnego razu poznałam koleżankę, nazwijmy ją Jolka (chciałabym pozostać jak najmocniej anonimowa). Na początku uznałam, ze jest po prostu fajna, miła, urocza, całkiem ładna, ale nasza znajomość szła naprzód, ja zaczęłam odczuwać do niej jakieś głębsze emocje, ale zbytnio się tym nie przejmowałam. Okazała się biseksualna, nawet specjalnie się z tym nie kryła. Nawet nie wyobrażacie sobie jak mnie to ucieszyło! Od tamtej pory nie mogę przestać o tym myśleć... Sama nie wiem co się ze mną dzieje, wiem, że w moim wieku taka "fascynacja" to coś normalnego, ale może to nie jest tylko fascynacja? W jej towarzystwie czuję się cudownie, zauważyłam, że ona też nie zachowuje się całkiem normalnie... uśmiecha się, lekko zaleca. Chciałabym znaleźć w kimś oparcie, w kimś kto przechodzi lub być może przechodził, przez to samo co ja. Przyjaciel pomaga, ale moze łatwiej byłoby to "rozwikłać" z jakąś koleżanką?
Dziękuję za przeczytanie i przyszłe odpowiedzi ![]()
Podobne tematy
W twoim wieku jest to naturalne: burza hormonalna, poszukiwanie własnej tożsamości, orientacji. Daj sobie czas, bo jest to czas prób i błędów (....ech jak zresztą całe życie:) ) dowiadywania się kim jesteś, do czego dażysz, czego chcesz. Wspaniały czas poznawania świata i siebie ![]()
Tak też myślałam, to wszystko te hormony
Ale w życiu warto spróbować wszystkiego, więc kto wie... ![]()
Oczywiście, że tak! Po kilku latach może Ci przejść zupełnie i zamkniesz to w pudełku DOŚWIADCZENIE
A jesli nie....cóż- będziesz żyłą jako osoba biseksualna.
Na chwilę obecną nie wiem czy chcę, aby to było jedynie doświadczenie czy może coś stałego. Sama tego nie rozumiem, poczekamy - zobaczymy ![]()
No własnie, najlepiej poczekać i zobaczyć
A obawiasz się tego w jakiś sposób?
Nie boję się mojej seksualności czy ewentualnych jej zmian, boję się może jedynie nowości. Tylko, że tutaj wszystkie te małe "lęki" odchodzą w niepamięć, bo szczerze szaleję za tą dziewczyną i jedyne czego się boję to to, że ona tego nie odwzajemnia, a jest to o ile trudniejsze, że przecież sama deklaruje, że jest mną zainteresowana... troszkę tego nie rozumiem
A może boisz się ....siebie? Ze byłaś pewna siebie, tego co czujesz, kim jesteś, czego chcesz, a tu nagle....los spłatał Ci figla i trzeba się wszystkiego dowiadywac od nowa?
Aktualnie czuję się lekko "nieswojo" z samą sobą, bo fakt zaskoczyło mnie to, ale to nie jest typowy strach przed samym sobą. Wstaję i zastanawiam się kim tak naprawdę jestem, czy to co robiłam do tej pory to prawdziwa ja... człowiek w takich sytuacjach zaczyna wertować całe swoje życie.
Ech..... takie rozważania i pytania przyjdą Ci w życiu jeszcze nieraz ,na różnych jego etapach.
Na pewno, ale aktualnie bardzo chciałabym rozwiązać ten "problem"...
Myślę, że aktualnie najlepszą sprawą jest to, by zaakceptować siebie ze wszystkimi swoimi obawami, zaletami, wadami, orientacjami, spostrzeżeniami.
Takie sprawy jak ta rozwiążą się z czasem same. Tymczasem, najlepiej po prostu cieszyć się życiem i jego urokami:)
Mam nadzieję, że jestem na dobrej drodze do akceptacji tego wszystkiego. Jestem dość niecierpliwą osobą dlatego takie sytuacje mnie wykańczają. Chciałabym znać jej stanowisko najlepiej już teraz, a wiem, że to niemożliwe. No cóż... nastolatki ![]()