JAK MAM ODEJŚĆ - BRAK MI SIŁ

Zawsze jest możliwość nagrać to co mówi do Ciebie jak Ci  grozi i użyć to przeciwko niemu w sądzie. a kiedy bedziesz chciała znów wycofać pozew to posluchaj sbie nagrania może Ci przejdzie nie wartko marnować sobie życia .

Uświadom sobie, że Twój mąż stosuje przemoc i fizyczną, i psychiczną.

Uświadom sobie, że na to wszystko patrzy wasze dziecko. Patrzy i uczy się tego, jak wyglądają relacje między kobietą a mężczyzną. I że jest wielce prawdopodobnym, że taki model powtórzy w swym dorosłym życiu.

Uświadom sobie, że nie jesteś osobą bezbronną. Możesz działać, możesz zbierać dowody jego przemocy wobec Ciebie.

Możesz wejść na stronę Niebieskiej Linii i przeczytać tam wiele informacji (również prawnych) dotyczących przemocy w rodzinie i radzenia sobie z nią.

Przeczytaj, ze zrozumieniem, zdania z mojej sygnatury.

Moni261 mam bardzo podobną sytuacje do Twojej, wiem co czujesz. Mój mąż jest podobny i podobnie mnie traktuje. Byłam u psychologa, opowiedziałam jej cala historie naszego małżeństwa, i powiedziała coś co najbardziej mi utkwiło: niech pani nie liczy, ze mąż się zmieni, tacy mężczyźni się nie zmieniają . Twój jak i mój mąż znęcają się nad nami psychicznie, u mnie tez doszło do przemocy fizycznej. Narobił długów (kredyty, debety ) i ja również muszę się tym zajmować, a niestety tylko on pracuje i nie interesuje go to czy sobie poradzimy czy nie. Uważa ze długi są moja wina ponieważ jestem w ciąży i nie przynoszę żadnych pieniędzy do domu. Mamy na utrzymaniu dwójkę małych dzieci, ale on się z tym nie liczy. Uważa, że moi rodzice mogą mnie i dzieci utrzymywać . Tak jak Ty mam syndrom DDA, tylko, ze mój ojciec bez alkoholu tez potrafił być agresywny i wiesz co do tej pory się nie zmienił .

Jest bardzo ciężko zebrać się w sobie, ja tez się martwię,że sobie nie poradzę sama bez niego. Nadal czuje coś do niego bo potrafi być miły i kochany, ale oni w taki sposób działają. Zdarzyło Ci się już może ze sama prowokowałaś do kłótni?? Bo mi  nie raz i najprawdopodobniej zachowuje się już jak ofiara, ponieważ tak robią kobiety, dla których czas oczekiwania na kolejny wybuch jest gorszy niż nieświadoma prowokacja. (Odbiegłam trochę od tego co chciałam napisać ). Niedawno zaczęłam spisywać to co się dzieje miedzy nami i sobie powtarzać, ze się nie zmieni. Przypominam sobie codziennie jak bardzo mnie skrzywdził, jak reagowały moje dzieci na awantury, widzę dosłownie przed oczami płacz mojego synka jak płakał kiedy mąż mnie uderzył, jeszcze trzymając go na rekach, aż mi się łza w oku kreci. Mam nadzieje, ze takie dosadne obrazy w końcu mi pomogą i odejdę od niego. I tak już od niego uciekłam, bo nie mieszkamy razem. Bałam się ze w ciąży może zrobić mi krzywdę i wyprowadziłam się do rodziców, a on staje się coraz to gorszy. Sama już nie mam na to wszystko sil i z całego serca chce się uwolnić, chce być w końcu szczęśliwa, i przede wszystkim, żeby moje dzieci wyrosły na normalnych ludzi.

Do autorki - zacznij używać dyktafonu w rozmowach z mężem.

Wczoraj byłam bardziej przekonana  do tego żeby zakończyć ten związek, ale dziś znów wraca ten żal - dlaczego ja, dlaczego nie mogę być kochana i kochać tak prawdziwie - bez podejrzeń, bez strachu...?
Żeby można tak było zamknąć oczy, a po ich otworzeniu znaleźć się w innym świecie - już po wszystkim.

Rozmawiałam dziś z naszą wspólną znajomą (żoną przyjaciela mojego męża) i choć wiem  że chciałaby żebyśmy byli razem to i tak wypowiedziała słowa których chyba od niej nie chciałam usłyszeć - "on się już nie zmieni, tacy ludzie się nie zmieniają". 
Tak bardzo chciałabym żeby ktoś mnie przytuił i zapewnił, że będzie dobrze, że będę szczęśliwa...
Często zastanawiam się dlaczego mnie to wszystko spotyka. Dzieciństwo wśród awantur, niskasamoocena w szkole i na studiach (bo teraz już chyba jest z tym lepiej), bagaż w postaci mamy zmęczone życiem, brat który jest alkoholikiem i mąż który wyssał ze mnie całą dobroć...?
W pracy chyba się spełniam - jestem raczej doceniana, choć swoje też przeszłam, ale dom to horror.
Piszę chaotycznie, bo tyle myśli kłębi się w mojej głowie, że sama nie nadążam.

Odnosząc się do wypowiedzi Eweli, faktycznie siedzimy w tym samym bagnie. Tobie jest chyba nawet ciężej bo nosisz pod sercem kolejne dziecko, dla którego chcesz stworzyć normalny dom. Ja mam jedną córkę, o którą walczyłam trzy lata (miałam problemy z zajściem w ciążę) i do niedawna mówiłam, że nie zdobędę się na odwagę żeby jeszcze raz to przechodzić.Ostatnio natomiast budzi się we mnie ponownie instynkt macieżyński i bardzo chciałabym mieć kolejne dziecko, no ale tym razem nie pozwolę sobie na egoizm jakim się kierowałam zachodząc w pierwszą ciąże. Pomimo iż wiedziałam kim jest mój mąż i jak się zachowywał przy pierwszej mojej ciąży którą poroniłam, uważałam że to jedyna moja szansa na bycie matką, że gdybyśmy się rozstali to pewnie byłabym sama - tym samym bez dziecka. Miałam też nadzieję, że może dziecko... No cóż, dziecko niewiele zmieniło. Wszystko nadal się odbywa, tylko może minimalnie dłużej dojrzewa.

Ile może to trwać, jak powstrzymać ból, czy też może walczyć - choć już próbowałam i nie przyniosło to efektów.
Chcę być kobietą którą byłam zanim wyszłam za człowieka który nauczył mnie tylko tych złych rzeczy...

Moni,
Twoje szczęście zależy w największej mierze od Ciebie samej...
Swojej samooceny nie możesz budować na opinii innych, wiem co mówię sam jestem DDA, podobnie jak Ty i naprawdę długo mi zeszło nim zacząłem się wyzwalać, rozumieć i brać odpowiedzialność za własne życie. Zacznij od siebie, idź na terapię, pracuj nad sobą, czytaj...
Wiem że to nie jest proste, ale możliwe, a jak ze wszystkim, najtrudniej jest zacząć... Ty już coś masz "rozgrzebane" więc powinno już pójść lepiej...
3mam za Ciebie kciuki

Dziękuję Wam wszystkim za wsparcie.

Jest po północy, mój mąż właśnie wyruszył nie wiedzieć gdzie -to jest dla mnie nowość, bo raczej takie ruchy mu się nie zdażały. Po kłóniach i owszem wychodził na pół godz., ale nie po tylu dniach po kłótni.

Wczoraj próbował jeszcze rozmawiać. Nie wiem czy chciał mnie przestraszyć - poinformował mnie, że zmieni pracę -  będzie jeżdził na tirach. To mu pomoże, bo nie będzie go miesiąc, a na tydzień w kraju zawsze gdzieś przenocuje. Zdenerwowało mnie to trochę, bo nigdy nie chciał podjąć takiego wyzwania, choćby na jakiś czas dla wsparcia naszej sytuacji materialnej. Zapytałam czy robi mi na złość odparł "nie , teraz nie będę miał do czego wracać". Ok, rozumiem, ale to co zrobił przed chwilą przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Najpierw się "ubrał" (nie mam na myśli tradycyjnie jak gdzieś mamy wyjść razem pomiętych dresów), po czym jak zapytałam gdzie wychodzi odpowiedział że na piwo. Hmm, nie ma problemu. Lecz za chwilę zapytał o scierkę do butów (upss, nigdy o to nie zabiegał, to ja zawsze prosiłam zeby chociaż przetarł buty, bo pamietały błoto z ubiegłego sezonu), ale to jeszcze nie wszystko wsiadł w auto i odjechał.
Sądzę że na piwo samochodem się nie jeździ.
Nie wiem, czy chce mi "zagrać" na emocjach, czy tak szybko się pozbierał i jednak wbrew temu co wcześniej powiedział nie będzie o mnie walczył.

... a ja się waham i nie wiem czy nie spróbować, czy nie iść na terapię -  po co?

Cholerne życie, cholerny świat.

Choć może wbrew mojemu przekonaniu, że już na zawsze będę przeklęta jeśli zostawię mojego męża, Bóg chce mi jednak jakoś pomóc...?
To jest najgorsze - myśl, że jeśli odejdę to nie będę mogła ułożyć sobie życia na nowo, bo nie stanę przed ołtazem i nie przyjmę komuni.

Ile łez utworzy rzekę która zmyje żal, smutek cierpienie i bezsilność?

Moni,
Bóg nie uniesie Cię spod kół pędzącej ciężarówki, On w Twojej głowie będzie krzyczeć uciekaj, ratuj się...
Nie skupiaj sie tak na mężu, on nie może sobie poradzić sam ze sobą... I wciąga w to Ciebie...
Zadbaj o siebie... Zadbaj o siebie...
Nie wchodź w te "gierki" stosowane przez niego...On nawet nie zdaje sobie sprawy że to właśnie gierki, bo nie ma kontaktu z samym sobą...

Idź na terapię...
Zacznij robić coś, co podniesie Twoją samoocenę WE WŁASNYCH oczach...
Ty jesteś NAJWAŻNIEJSZA dla siebie i dla Twojej córki...
Przez takie sytuacje jakie opisujesz w swoim życiu, Ty i wiele innych kobiet powielając schematy z dzieciństwa, trafiło na to forum..
Chcesz tego samego dla małej??

Powodzenia

Qrde, mocne ale prawdziwe!!!!!

Doskonale cię rozumiem gdyż zachowania twojego męża są bardzo podobne do zachowań mojego ojca. Ojciec również stosował przemoc psychiczną wobec mojej mamy. Lubił gdy wszystko było tak jak on sobie to zaplanował, jeśli nie to zaczynały sie wyzwiska, groźby że "rozpierdoli wszystko w domu" (telewizor,kominek czy nawet samochód) dodatkowo u mnie dochodziło to, że on zarabiał więcej niż mama tak więc dochodził szantaż pieniędzmi.On nawet ułożył życie mi, siostrze i bratu 10 lat do przodu... Całe szczęście, że rzadko bywał w domu oraz te wybryki nei zdażały mu sie co tydzień a dodatkowo gdy zaczynały się awantury to zawsze, któreś z nas stawało w obronie mamy. A on był wówczas w szoku dlaczego wraz z rodzeństwem jestem za nią.
Z perspektywy czasu oraz jako dorosłe dziecko takiego człowieka powiem ci tyle odejdź od niego póki twoja córka jest jeszcze mała, szybciej się przyzwyczai, zrozumie. Kochamy z rodzeństwem mamę ale mam jej w duchu za złe, że ona tego nie zrobiła i skazała nas na takie życie pełne kłótni, wyzwisk, pretensji. Nigdy nie mogłam przyprowadzić koleżanki gdy ojciec był w domu bo nie było wiadomo czy akurat wtedy nie zrobi awantury... Zawsze zazdrościłam innym dzieciom, że mają kochającą rodzinę.
Na dzień dzisiejszy jestem jeszcze od niego uzależniona ponieważ płaci mi za studia ale gdy tylko je skończę, pomimo tego, że mogła bym zostac i mieszkać z rodzicami planujemy z chłopakiem rozpocząć budowę swojego domu z dala od ojca.
Już dawno temu sobie postanowiłam, że ja nigdy nie skażę swoich dzieci aby przeżywały to co ja, bo dzieciństwo to jeden z najfajniejszych okresów w życiu.

CZEŚĆ JESTEM NOWA NIE WIEM CO ROBIĆ JESTEM JUŻ PO ŚLUBIE 10 LAT I MAM STRASZNIE ZAZDROSNEGO MĘŻA.PRZEZ TE WSZYSTKIE LATA PIŁ I GRAŁ W MASZYNY HAZARDOWO PRZEGRYWAŁ PIENIĄDZE A MAMY DZIECI DWIE DZIEWCZYNKI OD PÓŁTORA ROKU NIE GRA I NIE PIJE ALE WCIĄŻ JEST O MNIE ZAZDROSNY NIE MOGĘ SIĘ UMALOWAĆ ANI ZAŁOŻYĆ SPÓDNICY ANI BLUZKI Z DEKOLTEM BO SIĘ NIE ODZYWA GODZINAMI LUB KRZYCZY NIE PRACUJĘ BO MUWI ŻE NIE MOGĘ IŚĆ DO PRACY BO GO ZDRADZĘ NIE JEŻDŻĘ NIGDZIE DO ŻADNYCH KOLEŻANEK NAWET JAK Z DZIĘĆMI PÓJDĘ DO LEKARZA I MI DŁUŻEJ ZEJDZIE BO SĄ KOLEJKI TO TEŻ JEST WŚCIEKŁY BO ZA DŁUGO I AWANTURA W KOŃCU ZACZĘŁAM POPALAĆ PAPIEROSY TAK DWA DZIENNIE W UKRYCIU PRZED NIM BO JUŻ NIE MOGŁAM WYTRZYMAĆ TAK MNIE CIĄGLE MIESZA Z BŁOTEM DOKUCZA MI A JA PRZEZ TE LATA MAŁŻEŃSTWA NIE DAŁAM MU ŻADNYCH POWODÓW BY TAK MNIE OSĄDZAŁ STARAM SIĘ JAK MOGĘ CO DO MNIE NALEŻY TO ROBIĘ SPRZĄTAM GOTUJĘ DZIECI MAM ZADBANE INIEDAWNO SIĘ WYDAŁO ŻE POPALAM ZROBIŁ MI WIELKĄ AWANTURĘ O PALENIE ŻE NIE MAM PRAWA ŻE ON NIE POZWOLI NA TO CO JA MAM ROBIĆ DALEJ JA WIEM ŻE JAK I PRZESTANĘ PALIĆ TO I TAK BĘDZIE ZAZDROSNY DALEJ SĄ KRZYKI ŻE JA MAŁŻEŃSTWO ROZWALAM ALE JA DŁUŻEJ NIE MOGŁAM TEGO ZNIEŚC NAWET MUWI ŻE INTERNET SKASUJE BO NIEWIADOMO Z KIM JA PISZĘ A ZNA MOJE HASŁA I ZAGLĄDA CZASEM JEST O WSZYSKO ZAZROSNY PROSZĘ ODPISZCIE BO JA NIE WIEM CO JA MAM DALEJ ROBIC

Moni, jeśli dobry kontakt z dzieckiem wygląda jak to opisałaś, to naprawdę nie masz na co czekać. Facet jest niedorozwinięty emocjonalnie i intelektualnie. Nie wiem dlaczego go wybrałaś, ale nie czas to roztrząsać. Jeśli on nie chce terapii, idź Ty, będziesz silniejsza, otworzysz oczy i będziesz umiała podjąć właściwą decyzję.

Anno, czy nie widzisz, że nie da się go zadowolić? Niebieska linia, terapia i uciekaj od idioty.

To proste, jeśli nie chcesz naprawde z nim być to mówisz (mniej więcej) tak:

- "Odchodzę, nie chcę z Tobą być " i odchodzisz

Jeśli będziesz się matwiła kwestią jego ojcostwa, poprostu powiedz mu, że masz nadzieje że będzie brał udział w życiu waszego dziecka, ponieważ jest jej ojcem a porażka waszego związku w ich relacjach nie powinna niczego zmieniać.

W życiu nie należy kierować się tym, co myślą lub mówią inni, ponieważ to nie oni noszą "twoje buty" na codzień, żyj tak abyś była szczęśliwa i mogła dawać szczęście innym

Moni261 nie pisałam przez dłuższy czas bo mi się córeczka urodziła Powiem Ci, że u mnie się nawet trochę pozmieniało na lepsze jest mi lżej, czuje jak zaczynam oswajać się z myślą ze od niego odchodzę, ze w końcu zacznę żyć normalnie, ja i przede wszystkim moje dzieci. Aha nie napisałam, że po porodzie złożyłam pozew o rozwód. Zabieram dzieci i uciekam z tego bagna, bo jeszcze trochę i bym się w nim utopiła.
Kochana dasz radę, zrób coś dla siebie i córki, odejdźcie od niego. Daj szanse wychować się córce bez kłótni, niech ona w przyszłości nie będzie miała problemu z ułożeniem sobie życia z mężczyzna. Osobiście sama sobie to codziennie powtarzam, to daje mi najwięcej siły aby przetrwać, byle by tylko moje dzieci miały normalne spokojne dzieciństwo. A Moni261 wydaję mi się, że w takim wypadku możesz dostać nawet rozwód kościelny.

Anna84 do Ciebie tez kieruje te słowa bo jeśli zrezygnował z terapii to mu nie zależy na własnej zmianie. Albo spróbuj jeszcze postraszyć go rozwodem, może podejmie jakieś kroki, żeby się wyleczyć z chorej zazdrości.

Witaj anna 84! Widzę że też masz niezły cyrk!  Ja mam również dziecko, ale dorosłe, więc może mi jest łatwiej. Nie daj się tak gnębić! Jesteś młodą babką i szkoda twego zdrowia! Ja wiem sama po sobie jak trudno odejść.. Szczególnie po wielu latach. Ale czasem trzeba podjąć twardą decyzję. Masz dokąd pójść, np. do rodziny?  Ja też tu mam swój wątek, możesz zajrzeć. A jak masz życzenie, pisz do mnie na meila. Pozdrawiam!

cześć myślałąm że już przez jakiś czas będzie dobrze ale wczoraj znów pełna kontrola wyjechał do Białegostoku mój mąż i oczywiście raz zadzwonił spytał się co robię odpowiedziałam że siedzę w domu i robię to co zwykle czyli sprzątam pogadaliśmy trochę i za niecałe pół godziny znów dzwoni co robisz ja akurat jeszcze sprzątałam i mu odpowiedziałam że sprzątam a on na to bo jakoś dziwnie ja się pytam co dziwnie no jakoś tak ciężko oddychasz ja mówię bo latam ze szmatą i sprzątam to on w słuchawce ucichł tak jak by nasłuchiwał co się dzieje w domu czy nikogo nie ma za chwilę mówi a co tam walisz tak słychać ja na to że ustawiam na komodzie drobiazgi i ścieram kurze i tak mnie kontroluje że już po tym byłam zdenerwowana jak on tak może mnie sprawdzać wie dokładnie że ja ciągle siedzę w domu ja już nie mam na to sił z wszystkiego się tłumacz to jest chore ja wiem już to na pewno że on bez kontroli  nad moją osobą nie może żyć .ja zawsze i z wszystkiego muszę się tłumaczyć ile w sklepie zapłaciłąm co kupowałam a możę na papieroski sobie ukręciłą myśli nie mam pracy swoich pieniędzy i tak bvło od zawsze.tak mnie dręczy pytaniami ciągle że ja potem się nie odzywam bo jak mu tłumaczę to i tak on na wszystko ma odpowiedż nie wiem jak ma sobie z tym radzić i on zawsze twierdzi że to ja zaczynam że szukam powodów jak nie odbieram telefonu bo nie zdążę czasami to też pyta a co robiłaś jak dzwoniłem gdzie byłaś.on się zachowuje w sposób taki że ja już nie wiem jak to sobie wszystko tłumaczyć czy on jest chory psychicznie czy co naprawdę nie wiem zawsze musi się czepiać dopytywać nawet kto dzwonił  dziś do ciebie o czym rozmawialiście wszystko chce mieć pod kontrolą co zrobić by wreszcie przestał tak mnie nękać.???

witam odnosząc się do twojej wypowiedzi xaga 27 to u mnie przed ślubem też pił ale nie był agresywny w stosunku do mnie miał raczej zatargi z kumplami z którymi pił i to nie rzadko też obiecywał żę przestanie pić ale po ślubie było to samo miał przysięgi złożone w kościele to je łamał lub sam się ograniczał lecz nie na długo teraz też nie pije już dwa .i pół roku ale podjął w końcu tarapię bo już sam ze sobą nie dawał sobie rady ja też przeszłam terapię dla osób współuzależnionych i to jest wspaniała sprawa bo żeby nie to to nie wiem jak bym sobie dawała dalej radę.Mój mąż chodzi teraz na terapię przyjmuje leki i jest na razie ok.ale też nie wiadomo czy ją skończy  i jak dalej się potoczy dalej nasze małżeństwo dawałam mu wiele szans i podawałam rękę lecz jest pewna granica tego wszystkiego walczę o nasz związek ale nie wiem jak długo dam radę na pewno przyjdzie dzień że się pożegnamy.bo on ma trudny charakter jest strasznie zazdrosny o mnie chociaż całymi dniami jestem w domu ale od czasu gdy zaczął leczenie jest jak na razie zupełnie inny.dziękuję mi że go wyciągnęłam z picia i  automatów do gier mówi że zaniedbywał rodzinę gdy pił że żałuje za to ale czy ta dobroć będzie trwała długo jedyny pan bóg wie.