Poważny problem z synem

A może ojciec by z nim o stosunku do kobiet porozmawiał, bo sądząc po tym co napisałaś, syn do Ciebie też odnosi się bez szacunku. 
Tej opisanej dziewczyny syn nie zignorował, ale potraktował z wrogością i agresją, to bardzo niepojące, bo przecież nic mu nie zrobiła.
Radzę Ci porozmawiać z wychowawcą klasy i szkolnym pedagogiem o tym co zaobserwowali, a potem udać się do naprawdę dobrego psychologa po poradę.

Polecałabym wizytę u psychologa w najbliższej poradni psychologiczno-pedagogicznej. Tam specjaliści udzielą Ci mądrej rady, jak masz się zachować, co zrobić i jaki konkretnie to jest lub może być problem.

Pozdrawiam

A może ojciec by z nim o stosunku do kobiet porozmawiał, bo sądząc po tym co napisałaś, syn do Ciebie też odnosi się bez szacunku.
Niestety jestem osamotniona w tej walce, mój mąż kwituje to wszystko tak jak ja kiedyś - "taki wiek, przejdzie mu". Co do braku szacunku w stosunku do mnie... powiedziałabym, że w ten sposób odzywa się jedynie pytany o istotę problemu, który go trapi; o to, co się dzieje.

Radzę Ci porozmawiać z wychowawcą klasy i szkolnym pedagogiem o tym co zaobserwowali, a potem udać się do naprawdę dobrego psychologa po poradę.
Wychowawca zwrócił mi właśnie uwagę na tę całą sytuację, a szkolny pedagog... cóż, szkoła jest jedną z tych "dobrych szkół", więc pani pedagog siedzi jedynie w gabinecie i sączy kawkę. Nie słyszałam by młodzież zwracała się do niej z prośbą o pomoc.

A to ciekawe... Masz jakieś przypuszczenia skąd mu się to wzięło?
Niezbyt...

Za czasów jak byłem dorastajacym dzieciakiem widywałem scenki jak dziewuchy grupowo psychicznie gnoiły niektórych chłopaków - może on też miał ten problem? Taka agresja nie bierze się bez powodu, czasem może to zadziałać na zasadzie bomby zegarowej - niby nic mu nie zrobiła ale wcześniej może coś się między nimi stało (a może ona grupowo zakpiła sobie z niego w ten sposób wcale nie chcąc z nim tam iść). Pogadaj z synem czy nie miał takich akcji jak ma ogólną niecheć do rówieśniczek

Kurczę, nie wykluczam, że sprawy rzeczywiście się tak mają, ale nie sądzę, by ktokolwiek miał powód gnoić syna. Wśród kolegów od zawsze lider, bardzo charyzmatyczny i stanowczy. Brzydki ani cherlawy też nie jest (z ostatnim to aż dziwne, bo na siłownię/treningi nie uczęszcza. Więcej czasu spędza ze kolegami, czy wśród książek, niż ćwicząc siłowo). Dziwi mnie, że Borys - od zawsze zbyt dorosły na swój wiek - reaguje jak typowy dziesięciolatek w kwestii płci przeciwnej. Właściwie to nie dziwi, a niepokoi. I to mocno.

Swoją drogą, to dziękuję serdecznie za rady. Poszukam dobrego psychologa i spróbuję skłonić Borysa do wizyty.

Teo dobrze mówi, rodzice często zapominają o tym że ich dzieciaki inaczej postrzegają ich wraz z etapami rozwoju i od pewnego wieku nie chcą biegać do mamusi/ojca ze swoimi problemami bo chcą być samodzielne a Twój syn już jest pełnoletni, więc typowy przejaw "troski o synka skrzywdzonego" nie byłby tonem rozmowy jaki by do niego przemawiał, tym bardziej że z tego co piszesz jest dość zaradny i niezależny w swoim środowisku. Najlepiej moim zdaniem rozmawiać by było z nim nie przesłuchując go nie krytykując tylko raczej na zasadzie "co się stało że tak mu zaczęło ostatnio odbijać i żeby nie miał przez to problemów" - i wypytać go o powody.
I nie sugerować mu że może być czyjaś ofiarą bo się najprawdopodobniej zamknie w sobie wtedy.