Kryteria ekonomiczne umożliwiające zachodzenie w ciążę.

Szkoda tylko, że życia nie można sobie tak na zimno wykalkulować Nilos. Dużo Twoich postów się ostatnio pojawiło na forum, dużo ekonomicznych rozważań, w związku z tym ciekawa jestem w jakim jesteś wieku i czy masz rodzinę.

Temat, który tu poruszyłeś to moim zdaniem typowo męskie spojrzenie na sprawę. Kobiety niestety/na szczęście kierują się tu zasadą "jakoś to będzie" i "damy sobie radę", faceci za to dość trzeźwym okiem spoglądają w przyszłość i zdają sobie sprawę z tego, że dziecko to oprócz słodkiego bobaska jest też poważnym obciążeniem ekonomicznym. Kwestia chyba tego żeby nie stać się cynicznym robotem, który dla przykładu nie chce mieć dziecka, bo mieszka w wynajmowanym mieszkaniu ;-)

Gdzieś tam, pod jednym z postów ucieszyłeś się i przyklasnąłeś komuś, kto stwierdził, że kobiety szukają bogatego faceta i tłumaczą to tym, że chcą zapewnić dobry byt rodzinie ... no i jeszcze ten cytat w Twojej sygnaturce ...
Błądzisz i o drogę pytasz czy prowokujesz? ;-)

Wiem, że nie każda i bardzo mnie to cieszy, bo jednak zdrowy rozsądek to ważna rzecz. Jednak zdarza się, że kobiety i mężczyźni różnie postrzegają moment, kiedy to "już". I kiedy facet ciągle jeszcze na przykład mówi, że nie, bo odłożonych mamy tylko 3 tysiące, a nie 30 to kobieta powie - jakoś to będzie.

Ależ mnóstwo kobiet myśli ekonomicznymi kryteriami. Dowodem jest cała moja i męża rodzina oraz moje przyjaciółki. Tak zostaliśmy wychowani. Wszyscy mamy swoje domy czy mieszkania. Dzieci były planowane.
Niedługo klepnie mi 50-tka, czyli jestem żywym dowodem na to, że już pokolenie wstecz antykoncepcja dobrze się spisywała, a planowanie było wpisane w scenariusz życia rodzinnego.

Temat, który Nilos poruszył wcale nie jest myśleniem typowo męskim. Jestem kobietą i moja troska o finanse wcale nie jest mniejsza. Razem z mężem martwimy się o przyszłośc dzieci i bardzo nie chcielibyśmy aby trafily na partnerów, którzy myślą " jakoś to będzie".

Wam kobietki po prostu prawda jest nie w smak.

Rodzic jest odpowiedzialny za wychowanie dziecka w jak najlepszych warunkach. Wpadki się zdarzają i nikt by piszących nie krytykował gdyby nie dorabiały do tego " ideologii". A państwo doskonale wie, że zachęcac do posiadania dzieci nie musi. Ba! Same przyznajecie, że gdyby nie myślenie " jakoś to będzie panowałby ogromny niż demograficzny".

Zgadzam się z kryteriami Nilosa. Jest trzeźwo myślącym facetem i podoba mi się to, że ujął kwestie wypadków losowych. Może też spotkac nas szczeście w postaci bardzo uzdolnionego dziecka i albo liczymy na siebie, albo na cud w postaci stypendiów, na które dziecko się załapie albo i nie.

Prowokuję do zwrócenia by kobiety o tym więcej pomyślały. Bardzo mi się spodobała Twoja reakcja. Choć sygnatura to taka forma podziękowania, bo lubię takie bystre odpowiedzi, zaskakujące, nie mogłem się przestać śmiać przez długi czas, a jak ona też prowokuje i uderza w oczy to też dobrze. Mam nadzieje, że nie jest jakoś obraźliwa, bo jest taka ironiczna, pełna sarkazmu. Jak kogoś obraża to niech mi napiszę email i tyle. Po prostu skasuję. Jednak myślę, że zachowuje poziom i dobrze, że wzbudza kontrowersje.

Bardzo ładne wyodrębnienie nowego problemu, a związanego z tematem. Oto chodzi. Dziękuję Droga Pani. W mojej ocenie rodzicielstwo hamuje rozwój człowieka w sensie rozwoju ekonomicznego, pasyjnego, zainteresowań. Wiele kobiet po urodzeniu dziecka, może mówić tylko o dziecku. Zrozumiana jest duma, ale spotkałem się nie raz z tematami, gdzie nawet przyjaciółki tych kobiet odchodziły, bo mialy przesyt tego tematu. Ja wychodzę z założenia, że rozwój człowieka największy jest właśnie do urodzenia dziecka. Zmieniają się priorytety. Zatem ja jestem zwolennikiem by jak najwięcej rozwijali się, czytali książek, podróżowali, doświadczali życia by nabierać cierpliwości przed urodzeniem dziecka by dać sobie też dużo czasu na pobycie z samymi sobie i wysotrzać pewne cechy. Niech się też dotrą w małżeństwie te na przykład 5-7 lat. Mężczyźni nie boją się tak ślubów. Myśląc ekonomicznie to nam na ręke. Łatwiej się usamodzielnić i zyskać niezależność od rodziców niż w pojedynkę. Niemniej niecheć do dorabiania wspólnego u kobiet i od razu pakowanie w pieluchy powiem mocno by wywołać spór zniechęca, bo rok, dwa i już muszą być dzieci. Dlatego większość mężczyzn odciąga małżeństwo, bo wiedzą, że to sprzężone automatycznie i momentalnie po zawarciu związku małżeńskiego z dziećmi, a czują, że ich nie stać jeszcze. Zatem paradoksalnie wolą w pojedynkę działać, bo im się to bardziej opłaca choć łatwiej byłoby razem. Wraz z przyjściem dziecka rośnie niebotycznie rozwój emocjonalny w tym ojców. Jednakże trudniej jest już mając dziecko zapanować nad finansami i się dorobić czy rozwijać własne jestestwo. Uczmy się jak najwięcej i doświadczajmy przed dziećmi by jak najwięcej im przekazać wiedzy, doświadczeń i zaszczepiać zainteresowania.

Zaś dyskusja jaka tutaj się wywiązała na ten temat bardzo mnie cieszy, bo trzymacie wysoki poziom Drogie Panie:) Pewnie, że gdzieś musiałem użyć generalizacji, spłaszczeń, stereotypów, ale to nawet specjalnie by podsycać wątek. Tak jak napisałem w temacie, nie będę swoich tutaj myśli wyjątkowo bronił jak niepodległości. Jak najbardziej można się nie zgadzać, ba nawet ja do tego zachęcam, bo mnie satysfakcjonuje, że kobieta tutaj zaglądnie i to już dobrze o niej świadczy nawet jak emocjonalnie zruga mnie z całym wątkiem. Nawet specjalnie nie apeluje o argumenty logiczne czy racjonalne co mnie zazwyczaj cechuję. Wszystko tu jest dozwolone. Przynajmniej się Użytkowniczka Forum zastanowiła i nie ucieka od tego.

Ja się z tym zgadzam.

Jednak jeszcze mnie natchnęłaś.
Nie chcę dorzucać to pieca. Chyba nie uwierzyliście, bo pewnie, że chcę. Niektóre kobiety myślą tak - on do pracy, ja zajmuje się domem. Jedna wypłata musi wystarczyć. Dla mnie to jakiś minimalizm finansowy. Zwłaszcza, że mąż wraca z pracy i kobiety dalej domagają się, aby od razu zakasał rękawy i pomagał w domu. Problem jest taki, że ta żona tego domu nie straci, bo mąż pracuję, a on pracę może stracić. Gdzieś  ten mąż musi odpocząć, bo sen to mało. Jeśli dzieci małe to ma oczywiście to uzasadnienie, ale nie rozumiem jak kobieta ma czas na przemożne ploteczki z innymi paniami (powinna mieć czas, forma relaksu, jak dla mężczyzn pogawędka przy piwie, ale bez przesadyzmu), a nic do budżetu domowego nie wrzuca.

Dajmy przykład:

Niech mężczyzna pije codziennie piwo z kolegami jedno - 5 zł + pewnie z 1 h pogadają= 1 h x 10 zł= 15 x 30 = 450 zł mógłby dodać do budżetu.
Kobieta codziennie dwie godziny ploteczek - 2 h x 10 zł jako stawka = 20 h x 30 = 600 zł do budżetu domowego.

Zaś kobiety patrzą najchętniej tak - Ty ochlajtusie przepijasz naszą kasę i nic nie robisz.

Mnie też się podoba Twoja odwaga Nilos. Nie łatwo jest na raczej kobiecym forum prezentowac męskie poglądy.

Mam tez jedno spostrzeżenie, otóż czytając fora często napotykam temat "jak przekonac męża do posiadania dziecka lub drugiego dziecka". Jestem zszokowana radami w stylu: zaaranżuj wpadkę! Na szczęście większośc przytomnie twierdzi, ze to zrobienie dużego świństwa partnerowi. Niestety autorka takiego postu zaczyna się ciskac, a rzeczowe argumenty ma za nic. Nawet kpiny, że " wściek macicy ją trafił" są traktowane jak straszny atak na nią.

Zgadzam się z uwagą, ze dziecko często pojawia się rok, dwa po ślubie. Jakbyś moją chrzestną opisywał oraz męża bratanicę ( śluby w ostatnich dwóch latach), dziewczyny świeżo po studiach, pracy stałej brak. Co ciekawe ich własne matki nie pakowały się w pieluchy tak szybko.

Czytam też wypowiedzi pewnego Tomka. Dla niego rodzina jest ogromnie ważna i to ona napędza jego " motor", to dla niej gotów jest na coraz to większe wyzwania. Ma trzydzieści parę lat, a jego wypowiedzi są naprawdę rozsądne.

Dzieci nie zamykają drogi do rozwoju pod warunkiem, że mamy możliwośc takiego podziału obowiązków, ktore satysfakcjonuje oboje. Dobrze jest miec wsparcie w babciach i dziadkach lub jeśli finanse pozwolą - nianię.

Mówisz 5-7 lat na dotarcie w małżeństwie? A tutaj jestem ciekawa opinii kobiet.

Nilos, z tej Twojej filozofii jakoś wyłazi przekonanie, że kobieta to stworzenie z dwiema lewymi łapkami i wszystko na biednym mężczyźnie spoczywa... Tymczasem zaryzykuję stwierdzenie, że kobiety przeważnie jednak mają dwie sprawne łapki i do zarabiania też się nadają. Więc minimalizm finansowy spowodowany filozofią "jedna wypłata wystarczy" jest raczej wyborem niż koniecznością.

Rzadko zdarza się, żeby kobieta straciła pracę tylko z tego powodu, że urodziła dziecko. Częściej traci przez to, że po urodzeniu tegoż dziecka przestaje być pracownikiem i zamienia się w Matkę Polkę. A skoro nie wypełnia swoich obowiązków, to w imię jakiej idei pracodawca ma ją trzymać? Jeśli ktoś jest dobrym pracownikiem to nie widzę powodu, dla którego miałby się obawiać, że po urodzeniu dziecka pracę straci.

Czy dziecko hamuje rozwój? Niekoniecznie. A jeśli tak to dzieje się to na bardzo krótko. Kilkumiesięczne dziecko można oddać do żłobka lub zatrudnić opiekunkę a samemu prowadzić życie podobne do tego, jakie się prowadziło przed pojawieniem się malucha. Gdyby dziecko było takim końcem, to tym bardziej powinno się je mieć jak najwcześniej. Bo lepiej przeżyć "koniec" mając 20 lat i wrócić do życia koło 30-tki jak się ów koniec odchowa niż urodzić dziecko mając np. 35 lat, bo wtedy to już naprawdę może być koniec...

Nilos, Twoje teorie przypominają doświadczenia na lekcjach fizyki czy chemii. Rezultat będzie zgodny z założonym, jeśli spełnione zostaną pewne warunki. W Twoich teoriach tych warunków jest mnóstwo. Kilka z nich:
1. Oboje z małżonków mają identyczne priorytety
2. Oboje zgodnie dążą do "dorobienia się"
3. Obojgu wychodzi to dorabianie
4. Nie pojawiają się żadne nieprzewidziane okoliczności - choroba, wypadek, utrata pracy, konieczność przeprowadzki
5. Oboje mają 100% płodność
6. Są ze sobą od młodości do starości
7. Nie pojawi się żadna sekretarka ani inny ogrodnik, którzy zachwieją priorytetami i celami małżonków
I zapewne jeszcze mnóstwo takich założeń dałoby sie wypisać.

Nilos kurcze gdyby wszyscy mieli takie podejście to chyba ja nie powinnam mieć dziecka ponieważ :
nie mamy własnego mieszkania bo nas na razie nie stać
ja prowadzę od niedawna własną działalność ale kokosów z tego nie ma jak na razie
mój mąż pracuje w Wawie ja jestem u rodziców widzimy się w weekendy
więc sory ale dużo młodych małżeństw podejrzewam że jest w podobnej sytuacji a nawet w gorszej i mają dzieci , więc te swoje kryteria schowaj sobie w kieszeń

Akurat Kicia26 poruszyła ważną kwestię: zależnośc sił i cierpliwości od wieku. Z własnego doświadczenia wiem, że tak między 25-30 tką ma się taką werwę i formę fizyczno-psychiczną jak nigdy później. Zaś jeśli chodzi o mężczyzn to potwierdzam, że po 35 roku życia są oni że tak powiem "wydajniejsi i wydolniejsi". Oczywiście moje obserwacje dotyczą mojego męża, jego braci, mojego brata oraz panów z pracy.

Ty chcesz  Nilos przekonac, że rodzicem powinno się zostac jak najpóźniej ( tak mnie się przynajmniej wydaje). Pozostawianie wszystkiego na ostatni moment to też nie jest dobra decyzja.

Proszę kobietki, nie atakujcie Nilosa. Może nie ma poglądów zbieżnych z waszymi, ale wiele kobiet nie przeżyłoby takiego rozczarowania znając poglądy sporej grupy mężczyzn. Panowie nie są tak skorzy do poświęceń jak panie. Podchodzą do wielu spraw bardziej egoistycznie. Uważają się za mocno wykorzystywanych gdy nie mogą wydawac przez siebie zarobionych pieniędzy tak jak oni chcą, a że często to oni więcej wnoszą do domowego budżetu, to i poczucie krzywdy (ich krzywdy) spore.

Na innym forum zawsze obrywało się panom, którzy lenili się, nie chcieli rozwijac i nie podzielali poglądów kobiet. Napisała kobieta zarabiająca o wiele więcej od męża i żaliła się na swoją dolę: że ona styrana, że ona musi to i tamto. Napisano jej: no wreszcie poczułaś się jak mężczyzna! Od tej pory panie oceniają bardziej obiektywnie.

Dlatego mam nadzieję, że Nilos coś z tego forum wyniesie, a i nam zostaną otworzone oczy na wiele spraw. Nie irytujcie się drogie panie i stosujcie silne argumenty, a nie argumenty siły w stylu " w kieszeń sobie wsadź".

Kobiety lewych rąk nie mają, ale są dyskryminowane. Nie wiem czemu, ale po urodzeniu dziecka przykleja się im łatkę niedyspozycyjnych. Jeśli jakiś pracodawca sparzył się na jednej, to pozostałe szans nie mają i to jest chore. Sporo kobiet nie mając problemów w ciaży ucieka na L4, wiec powszechnie juz uważają kobietę za gorszy gatunek pracownika, bo będzie kombinowac. I tu drogie panie same strzelamy sobie w stopę. Nasz wizerunek jest taki a nie inny. Ubiegając sie o to samo stanowisko często wygrywa mężczyzna. Przepraszam za ten mały offtop.

Moim zdaniem dziadkowie rozpieszczają wnuki nie dlatego, że są starsi, ale dlatego, że wnuki nie są ich i to nie na nich spoczywa pełna odpowiedzialność za ich wychowanie. Więc można je porozbestwiać, kiedy raz na jakiś czas przyjadą. Popieram tę tezę argumentem, że dziadkowie, którym dzieci "podrzuciły" wnuki na wyłączne wychowanie prezentują zupełnie inny model wychowania (najczęściej) - są tak samo surowi jak w stosunku do własnych dzieci, do tego dochodzi zwiększony konflikt pokoleń, kiedy wnuki pod opieką dziadków zaczynają dorastać.

O pracownicach w ciąży: na własnym przykładzie. Moje dziecko nie było planowane. Miałam 25 lat, ostatni rok studiów, nieodpowiedzialny facet i praca na umowę zlecenie od 2 lat. I tak sobie wydedukowałam, że w sumie nie jest źle i jakoś sobie poradzę. Wiedziałam, że w pracy jestem doceniana, więc poszłam do szefa, zakomunikowałam mu, że jestem w ciąży i poprosiłam o stałą umowę o pracę. Szef się bardzo ucieszył (bo myślał, że ja umieram skoro prawie codziennie przez tydzień do jakiegoś lekarza się zwalniałam) i zaraz podpisaliśmy umowę. Pracowałam do ostatniego dnia przed porodem. Kiedy mała się urodziła - z nudów robiłam na macierzyńskim jakieś dodatkowe projekty. A że byłam jakaś natchniona wtedy to wychodziły świetne Szef zaproponował, że będzie płacił za opiekunkę, żebym jak najszybciej wróciła do pracy. No więc wróciłam. Kombinowałam jak koń pod górkę, żeby pogodzić samotne macierzyństwo z pracą i jakoś się dało.
I jeszcze 2 inne koleżanki: 1 zaszła w ciążę, pracowała prawie do końca, po macierzyńskim wróciła do pracy. Zdarzało jej się zabierać jakieś rozliczenia do domu, zdarzało jej się podczas urlopu macierzyńskiego wpaść na kilka godzin do biura i coś porobić (pracuje w księgowości). Po urlopie macierzyńskim wróciła do pracy. Po 2 latach znowu zaszła w ciążę. I znowu zachowywała się tak samo. Nawet jak się gorzej czuła to po prostu zwijała papiery i szła do domu. Na drugi dzień wszystko było zrobione. Biuro nie odczuło, że ona dwójki dzieci w międzyczasie się dorobiła.
Druga koleżanka pracowała krótko i zaszła w ciążę. Zasadniczo mądra i sprytna dziewczyna, ale w ciąży jakby jej za przeproszeniem jaja urwało. Siedziała, rozmyślała, narzekała, w końcu w czwartym miesiącu uznała, że przecież jest lato i jej za gorąco w autobusie, więc bierze zwolnienie. W najbardziej pracowitym okresie dla biura! Reszta pracowników była gotowa ją zjeść za to, tym bardziej, że jej naprawdę nic nie dolegało. Po powrocie z urlopu macierzyńskiego koleżanka co chwilę się zwalniała, bo musiała do lekarza, bo mały ma katar, bo opiekunka ma katar, bo kot ma katar i tak w kółko. Czy to takie dziwne, że chodzą słuchy, że szef rozmyśla nad zwolnieniem jej?

I kolejna kwestia z innej bajki: tak sobie wymyśliłam, że odwlekanie macierzyństwa jest dla kobiety ryzykowne (że zostanie starą panną i bez dziecka ) Też na przykładach z własnego życia. Siostra i przyjaciółka, jedna 29 lat, druga 31. Obie w związkach, w których mężczyźni nie kwapią się do dzieci (ani nawet do formalizacji związku). Kiedy ich poznawały lata temu - mężczyźni pozwalali mieć nadzieję, że mają jasno sprecyzowaną wizję przyszłości pokrywającą się z wizją obu pań - trochę podorabiać się, w przyszłości małżeństwo i dzieci. Tymczasem minęło kilka lat i niczego z tej wizji nie widać. I co teraz one mają zrobić? Zmienić partnerów? Na gwałt łapać nowych i kazać im płodzić dzieci w szybkiej przyszłości? A jak ci nowi będą do niczego to znowu szukać nowych? Zakładając, że cykl poznawania się dostatecznego, by ustalić, że chcemy razem być na zawsze trwa przynajmniej 2 lata to kobieta koło 30-tki nie ma szans na zbyt wiele takich cykli w czasie płodności, który jej pozostał.

Jak piszesz o czymś PUBLICZNIE, a nie prywatnie, to absolutnie każdy ma prawo przytoczyć twoje wypowiedzi. To w końcu jest dyskusja na prawach publicznych. Nie możesz mieć pretensji do innych, że przytaczają twoje słowa, skoro jawnie je wypowiedziałeś.

A jeśli znowu zaczniesz próbować mnie obrażać drogą mailową to zgłoszę to administracji tego forum z prośbą o zbanowanie ciebie, bo to jest porostu niepoważne co robisz. I koszmarnie dziecinne.

Niestety, ale możesz najwyżej się popienić odrobinę. Jest to forum publiczne, podobnie jak wątek jest publiczny z ogólnym dostępem dla każdego zarejestrowanego użytkownika forum. Mam zatem prawo się wypowiadać, o ile moderator lub administrator nie zwrócą mi stosownej uwagi.

Do twoich tez i przemyśleń na temat twojej wizji zakładania rodziny warto właśnie dodać jakim jesteś człowiekiem - człowiekiem, który obraża innych interlokutorów drogą mailową (jak widać nie tylko) tylko i wyłącznie z racji tego, że przytoczyli wiadomości o tobie i twoim życiu, które sam, dobrowolnie i publicznie podałeś do wiadomości.

Myślę, że jest to nie bez znaczenia, ponieważ nie o finanse ci się rozchodzi (tutaj przypomnę o twoich postulowanych 1500zł brutto na osobę, jako optimum zapewniającego samodzielność i płynność finansową pozwalającą na utrzymanie dziecka lub dwóch....). Warto również przytoczyć fakt, że odrzuciłeś kobietę po trzech latach związku tylko i wyłącznie dlatego, że chciała z tobą założyć rodzinę (wspólnie zamieszkać, pobrać się, mieć dzieci). No i ciągle i nieustannie mieszkasz z rodzicami...a więc dokonałeś wyboru (samodzielność i własne życie z partnerką, czy też garnuszek mamusi).

Już któraś z userek forum zauważyła w tym wątku, że nie o ekonomię ci się rozchodzi, ale jak najpóźniejsze założenie rodziny, a owa ekonomia jest jedynie wymówką niedojrzałego dzieciaka.

ty siedz cicho jogurcie, gdyby nie jego dobroc to bym ci zapchal skrzynke kumpel sie wsciekl bo uzyl tego ze mieszka z rodzicami by go osmieszyc

dziewczynki poprzyjcie odbanianie widac ze chlop ma dobra dusze

chaber poprzyj glos znam goscia kope lat odpowie mega uprzejmy jego wkurzyc to trzeba sie postarac tez bym sie wsciekl jakby mi jakis jechacl po rodzinie i chichral sie ze z nimi mieszkam chlop kocha rodzicow to chyba dobrze a do kobiet to czarus uprzejmy lubi postawic na swoim ale kazdy ma wady

prosze

Kryteria ekonomiczne, finansowe, materialne? tak...pewnie znaczenie mają.

Ale jest 2 strona medalu.
Jeśli późno zdecydujesz się na dziecko
1. może okazać się, że zajście w ciąże wcale nie jest takie łatwe i czeka Ciebie (lub oboje) długie leczenie
2. rodzice, którym dziecko urodziło się później zwykle bywają nadopiekuńczy
3. (dla mnie osobiście najważniejsze) takie dziecko szybciej może zostać "samo". Miałam 21 lat jak zmarła moja mama - i chociaż była chora to zazdroszczę moim rówieśnikom, którzy mają stosunkowo młode matki, a moja mamusia była rówieśniczką ich babć.

Dla mnie rodzicielstwo jest priorytetem (na szczęście mój mąż podziela moje zdanie). Mam mieszkanie, dochody też mamy przyzwoite, trochę brak zdrowia. Ale to akurat przemawia tylko za tym, że lepiej się pośpieszyć bo potem może być za późno.

Nie zawsze. Czasem odpowiedzialność a nadopiekuńczość to dwie różne sprawy Ja osobiście uważam, że mam (miałam, bo teraz został tylko tata) troskliwych rodziców(= odpowiedzialnych) a  nie nadopiekuńczych - tacy naprawdę się zdarzają. Najczęściej ujawnia się to w dorosłym życiu dzieci, np: gdy mają już założone swoje rodziny. I niestety czasem (lecz nie zawsze) działa to na szkodę dziecka.

no właśnie ta nadopiekuńczość najlepiej jest zauważalna już w dorosłym życiu dzieci

Nie no oczywiście trochę zgeneralizowałam. Nadopiekuńczość może być zarówno u młodszych jak i u dojrzalszych matek, aczkolwiek twierdzę (być może niesłusznie), że więcej takich będzie w grupie dojrzalszych.

Widzisz moja Mamusia pierwsze dziecko urodziła w wieku 22 lat, a mnie w wieku 39 i widzę różnicę w tym jak ja zostałam wychowana a jak moje nieco starsze rodzeństwo. Choć zaznaczam raz jeszcze, że uważam iż moi rodzice nie byli nadopiekuńczy, może troszkę bardziej troskliwi niż rodzice moich rówieśników.

Zgadzam się z Tobą cisowianka,jakoś nie po drodze mi z ludźmi którzy gonią tylko za kasą,a już szlag mnie trafia jak ktoś mówi że ma wspólnie z partnerem 6-8 tysięcy miesięcznie dochodu i ich nie stać na dziecko,przecież to chore jest,przyznam moja rodzina ma na dzień dzisiejszy takie pieniądze co miesiąc,ale jeszcze 1,5 roku temu mieliśmy tylko 1,2 tyś zł i tez jakoś żyliśmy, a do tego było 2 dziecko w drodze,to samo z tymi ludzmi którzy się dorabiają,a przed czterdziestką nagle olśnienie że pora na dziecko i płacz że ciężko w ciążę zajść (nie tyczy sie to ludzi którzy nie moga mieć dzieci w ogóle),a nie trzeba było pomyśleć wcześniej?takie czasy że tylko kasa,kasa,kasa

Ja już mam postanowione z moim Misiem, że za 3 lata założymy rodzinę. Nie wyobrażam sobie czekać do 40. Niektórym to tylko kasa w głowie, a później zgrzytanie zębów,że już nie mogą mieć dzieci.

Swoją drogą. Nie wiem dlaczego na forum kobiecym rejestrują się mężczyźni. Ich zachowanie jest godne politowania. Jednemu swiat przesłoniły pieniądze, a drugi pomylił forum z sympatią.pl.

A wiedziałyście kochane, że w Japonii co druga 30-latka nie ma dziecka? Właśnie przeczytałam link