Akceptacja. Co to jest?

Ja zyje wsrod ludzi,u ktorych zasada tak cie widzia,tak cie pisza istnieje. Nieraz mam wytykane ze tu za duzo,a tam za malo,wiec nie akceptowalam siebie nigdy,zawsze chcialam zadowolic wszystkich,do czasu az uswiadomilam sobie ze przeciez to chore,spelniac oczekiwan innych i zaczelam(i robie to dalej)akceptowac to jaka jestem czyli niesmiala w kontaktach z obcymi,czasem wredna i inne blahostki:) przeciez gdyby nie te cechy charakteru,wygladu,sposobu bycia to nie byla bym poprostu soba:)
Uwazam ze kazdy brak akceptacji siebie wynika z otoczenia,ktore zasypuje nas tym ze trzeba byc idealnie pieknym,madrym i niewiem co jeszcze,a prawda jest taka ze prawdziwych idealow niema:)

Emanuelle - żyjesz w świecie, w którym ludzie oceniają, po wyglądzie. Wtedy faktem niełatwo myśleć o sobie - jestem jaka jestem i już. Każdy stara się dorównać czemuś, coś wzorcem, lecz zapomina się, że każdy z nas może dla siebie być takim wzorem. Ty zrozumiałaś czym tolerancja, czym spotykanie z ludzkim przekłamaniem wizerunku. To coś jak w TV wszyscy ładni i świetnie ubrani ale tylko na szklanym ekranie..

Irda - To, że ma się parę kilo więcej niewiele znaczy, wiele więcej znaczy ile ma się w głowie. Spotkałem z osobami po sterydach, lekach i faktem nikt nie myśli, a może ona ma taką wage nie dlatego, że zapuściła, nie dbała o siebie, ale w wyniku no choroby... A szwagier, bratowa - może zazdroszczą Ci siły, że potrafisz powalczyć o siebie. Łatwo mówić, a nie łatwo coś zdziałać.

Ideał - wczoraj spacer odbyłem po mieście i zauważyłem, że każdy ma coś w sobie, każdy ma wady i zalety, te które widać i nie widać pewnie na dzień dobry. Ale to jak się widzi człowieka nastepuje od razu i od razu akceptuje lub nie. Ideałów nie ma, raczej jest idealizowanie. Coś w stylu - ładna dziewczyna, facet, a ja nie mam np. pracy - czy dlatego trzeba stać na straconej pozycji? Nie. To tylko idealizowanie kogoś...
Pozdrawiam.

Akceptacja jest ważna dla znalezienia sobie partnera, pracy, czy poczucia wartości w aspekcie społecznym. Ale akceptacja to nie wszystko. Czasem bywa tak, że można się akceptować w pełni, nie wiedząc jednocześnie co zrobić ze swoim życiem. Wydaje mi się, że oprócz akceptacji samego siebie powinno się szukać też głębszego sensu istnienia. Wraz ze wzrostem mądrości rzeczywiście łatwiej nam zaakceptować siebie samych, a raczej przestajemy przywiązywać do tego aż taką wagę. Wzrost mądrości może oznaczać, że tak naprawdę zaczynamy dostrzegać potrzebę udzielania sobie odpowiedzi na nowe, pojawiające się pytania, związane z życiem i naszą rolą w nim, a konsekwencją tego jest to, że nasza świadomość przestaje wtedy przywiązywać aż tak dużą uwagę do samoakceptacji.

To tylko pozory. Jeśli ktoś nie namyśla się po co żyje, kim jest to nie jest w stanie świadomie kierować sobą tak, by się rozwijać. Nie jest więc w stanie wiedzieć - czym naprawdę akceptacja siebie, czym naprawdę to co lubię itp. Spójrzmy - jada się eklerkę - no jest dobra i smakuje. Waniliowa. Jedyna jaką się zna. Ale istnieje i cytrynowa. Kto wie czy nie lepsza, ale nie próbując, nie myśląc o niej, nigdy się nie dowie...
Kolejny przykład - mam męża, jest cudnie, weszłam na netkobiety.pl. piszecie o orgaźmie - co to jest??

Akceptacja siebie, to dążenie nie tylko do tego co się wie o sobie, co lubi w sobie, ale i dążenie do poznania siebie, by wiedzieć że lubi się w sobie coś więcej niż się myślało.

Dla mnie punktem wyjściowym do akceptacji samej siebie była akceptacja ze strony mojej rodziny i bliskich. To dzięki nim wiem, że niezależnie od tego jak i gdzie żyję, zawsze istnieje na tym świecie ktoś, dla kogo taka jaką jestem jestem w sam raz To pomogło mi przyjrzeć się z sobie z bliska, przyznać się do błędów, odpowiedzieć sobie na ważne pytania i żyć według własnych przekonań.

A kiedy już udało mi się zaakceptować siebie, znacznie łatwiej przychodzi mi akceptacja innych ludzi. Myślę, że ma to ścisły związek z poziomem frustracji "we krwi". Kiedy siebie nie akceptowałam pod jakimś względem to się buntowałam, a też działały z tego tytułu różne mechanizmy obronne, które odbijały się na otoczeniu. Odkąd lubię siebie znacznie lepiej dogaduję się z ludźmi. Jednak również myślę, że nie bez znaczenia jest tutaj fakt, że pogodziłam się z tym, że do niektórych norm społecznych po prostu nie chcę się dostosowywać i tak jest mi dobrze. To moje życie i mam prawo je przeżyć jak mi się podoba

Akceptuję swój wygląd zewnętrzny i w sumie nigdy w tym aspekcie nie było u mnie problemów. Mam świadomość swoich wad, jednak nie przeszkadzają mi w żaden sposób. Natomiast nie akceptuję pewnych swoich zachowań, które przeszkadzają mi w życiu i właśnie dlatego, że przeszkadzają, nawet nie zamierzam ich polubić, tylko chcę je zmienić.

Poza tym do tego jak mnie widzą... czy zależy nam na zdaniu wszystkich? czy zawsze muszę pokazywać swoje atuty?
Przykład idę z psem na spacer - nie przywiązuję uwagi do tego jak wyglądam, nawet gdybym spotkała na drodze Królową Elżbietę, to nie jej sprawa, że czerwone kalosze, nie pasują do zielonej kurtki i pomarańczowych leginsów, które mnie pogrubiają.
Przykładów mogłabym mnożyć, bo rzadko kiedy przywiązuję uwagę do tego jak ktoś mnie odbierze. Inaczej gdy chcę wywrzeć na kimś dobre wrażenie, wtedy wszystko jest przemyślane.

Kolejna kwestia, czy bycie zaakceptowanym przez innych nie powoduje, że przestajemy być samym sobą?
Co innego, gdy jesteśmy sobą i właśnie takimi jesteśmy akceptowani.

W wieku gimnazjalnym bylam wysmiewana przez chlopakow z rownoleglej klasy,poniewaz bylam jedna z najwyzszych dziewczyn w klasie.(obecnie mam 177cm wzrostu)Nazywano mnie zyrafa.Wstydzilam sie swojego wygladu.Pamietam,ze nie lubilam chodzic do szkoly.Gdy mielismy laczone lekcje w-f z chlopcami to symulowalam zle samopoczucie,bo wiedzialam,ze podczas gry w siatkowke chlopaki beda protestowac bym nalezala do ich druzyny.Wolalam siedziec na laweczce i tylko obserwowac gre,mimo iz zawsze bardzo lubilam ten sport.Czulam sie wowczas jak mniejwartosciowy czlowiek.Dokuczano mi za kazdym razem kiedy mnie zauwazano.Pewnego razu zwierzylam sie mamie poniewaz juz dluzej nie potrafilam utrzymac tego w tajemnicy i dusic w sobie.Mama odwiedzila wychowawczynie.Myslalam,ze to cos zmieni i owszem zmienilo-chlopcy unikali spojrzen w moja strone,za to obgadywali i w dalszym ciagu wysmiewali mnie w swoim gronie,niby nie bezposrednio do mnie padaly rozne uwagi,ale dotyczyly wlasnie mnie.Owe zdarzenia mialy wplym na moje pozniejsze zycie i relacje z ludzmi.Pierwszego chlopaka mialam dopiero w wieku 18lat.Byl nieco starszy ode mnie,Zdradzil mnie i zostawil.To byl dla mnie wielki cios,bo pokochalam tego czlowieka.Kilka lat minelo nim dotarlo do mnie,ze juz nigdy z nim nie bede.Przez caly ten czas utrzymywalismy kontakt.Zmienial dziewczyny jak rekawiczki a ja udawalam,ze traktuje go tylko jak zwyklego przyjaciela.Dlugo nie potrafilam zbudowac zwiazku ze wzgledu na podswiadomy brak zaufania i niska samoocene.Pewnego dnia postanowilam to zmienic.Bardzo schudlam,nabralam pieknej figury,zmienilam wyglad na bardzo seksowny i...to ja zaczelam ranic mezczyzn.Najpierw rozkochiwac w sobie,a pozniej porzucac jak....niepotrzebna zabawke.Nigdy nie obiecywalam nic,zadnej wspolnej przyszlosci.Stworzylam kobiete,ktora zawsze chcialam byc-silna,inteligentna i przede wszystkim pewna siebie. Delektowalam sie widokiem mezczyzn ,,jedzacych mi z reki''. Najwieksza duma byla sytuacja,gdy nagle do miejsca,w ktorym pracowalam wszedl chlopak,wtedy juz mezczyzna,ktory w okresie gimnazjalnym tak bardzo drwil ze mnie.Zaskoczony moim wygladem(bylo to po nim widac) po kilkuminutowej rozmowie (bylam przesympatyczna dla niego,usmiechnieta i udawalam,ze wcale nie pamietam jego docinkow z przeszlosci) chcial zaprosic mnie na piwko.Przyjelam zaproszenie jednak nigdy nie stawilam sie na tym spotkaniu.Poczatkowo myslalam,ze wlasnie to jest moj cel,postapic z tym lotrem tak jak on przed laty ze mna-upokorzyc,ale cos mnie tknelo.Olalam temat,doszlam do wniosku,ze to nie ma sensu,bo pancerz,ktory przybralam na siebie nagle zrobil sie zbyt ciezki-nie takim czlowiekiem bylam i nie takim chcialam pozostac.Ciezko mi bylo walczyc z  wlasnymi prawdziwymi uczuciami,tak naprawde bylo mi szkoda ludzi,ktorych skrzywdzilam w celu jakiejs durnej ,,zemsty'' na kims kto nie mial z nimi nic wspolnego.Zaczelam doceniac zycie,czas,ktory mam,delektowalam sie wszystkim-sloncem,zapachem traw,drzew,kwiatow...Stalam sie pieknym,dobrym czlowiekiem,a teraz gdy sie prawdziwie zakochalam bardzo wstydze sie tego,ze bylam taka okrutna wobec innych,bo teraz to ja kocham i jestem z katem....

Ale z ciebie mizogin, chodzi o twe motto
Kobiety mają dusze to że jej nie dostrzegasz może oznaczać że sam jej nie posiadasz.

No niestety są zdarzenia które które musimy zaakceptować