Akceptacja innych-dlaczego mamy z tym problem?

Jest coś w tym. Jest jakaś bariera. Najczęściej to strach,niewiedza.

Problem z akceptacją zazwyczaj bierze się z niewiedzy i wszelkich stereotypów, które prawie zawsze są krzywdzące.

Ja jestem osobą bardzo otwartą i nigdy nikogo nie przekreśliłam z powodu przynależności do jakiejś grupy, nie oceniam ludzi grupowo tylko indywidualnie. Jeżeli coś nie zgadza się z moimi przekonaniami wcale nie jest jednoznaczne z brakiem akceptacji z mojej strony. Lubię pewną odmienność, jestem ciekawa świata i ludzi z różnych środowisk, dlatego też moja grupa znajomych jest szalenie zróżnicowana

Jeżeli chodzi o łatwe kobiety - skoro im takie życie odpowiada, to mi to nie przeszkadza Szkoda mi czasu na obgadywanie, nawet jeżeli ktoś próbuje obsmarować drugą osobę do mnie to szybko ucinam takie rozmowy, nie zajmuje się pierdołami Są fajniejsze tematy do rozmów niż "obrabianie" tyłka.

Cat, chodzi Ci jacy ludzie nie należą do mojej grupy znajomych? Na pewno zostanie z niej wyeliminowany każdy próżny egoista, dla takich ludzi nie ma absolutnie miejsca przy mnie. Nie lubię też fałszu i obłudy. Nie zadaję się z nudziarzami i osobami, które nie mają zbyt wiele do powiedzenia, nie lubię jak ktoś mi cały czas przytakuje i nie ma własnego zdania, lubię dyskutować, rozmawiać, dlatego doceniam wszystkich o odmiennych poglądach.
Ogólnie rzadko zawodzę się na ludziach, mam szczęście w doborze znajomych (pfu pfu - żeby nie zapeszyć)

Strach przed ludźmi przynależącymi do konkretnych grup, bądź kręgów kulturowych, a ten bierze się z niewiedzy. Ja się z tym zgadzam.

No właśnie, uważam, że nie ma powodu do strachu. Mam takie samo podejście jak Ty i mogę zadać takie same pytania. Nie piszę, że powinnaś się bać kogoś tylko dlatego, bo należy np. do grupy kibiców, punków czy jeszcze jakiejś innej - absolutnie. Jednak wspomniałam o strachu i niewiedzy, bo uważam, że u większości ma to spory wpływ na akceptację, według mnie ludzie boją się odmienności, czegoś co jest dla nich obce, inne, dodatkowo twierdzę, że mają ogromną zdolność do uogólniania i ulegania stereotypom.

Cat wszystko co wymieniłaś może być przyczyną tego strachu, ale wydaje mi się, że najczęściej jest on spowodowany ograniczeniem i brakiem otwarcia.

Nie akceptujemy, bo mamy do tego prawo. Jeśli ktoś nas w tym momencie oskarża o brak tolerancji, to sam jest nietolerancyjny. Mam prawo kogoś nie akceptować, nie zgadzać się z nim, z jego poglądami, z jego żądaniami. I dopóki on lub ja nie naruszam jego wolności to wszystko jest w porządku.
Niestety współcześnie terminy "tolerancja" czy z innej beczki "kompromis" zupełnie zmieniają znaczenie.

Uważam, że najczęstrzym tego powodem jest strach i niewiedza.

Przykład: Po szkole średniej dostałam się na staż z Urzędu Pracy do biura, i wszystko fajnie, cud miód i orzeszki, ale okazało się, że do biura w ośrodku rehabilitacyjnym dla osób niepełnosprawnych. Były tam osoby na wózkach, z autyzmem, downem, z rozdwojeniem osobowości, natęctwami, upośledzone. Ja, ogólnie bałam się osób z downem i upośledzonych, bo nie rozumiałam ich życia, położenia i choroby oraz tego, jak patrzą na świat, więc pierwsza rekacja była wstrząsem. No ale po 3 dniach, stwierdziłam że jestem głupia i niedorozwinięta najwidoczniej, bo poznałam piękno tych ludzi
Teraz nie mam problemów z akceptacją, nie boję się, nie oceniam (nie dotyczy zwyrodnialców).
Mam dużo znajomych (dobrych znajomych)  z innych narodowości, wiary oraz orientacji.

cat
Ja mysle ze brak akceptacji drugiego czlowieka wynika z tego że opatrzeni od dziecinstwa jakimiś blokadami, zasadami, moralnym brzemieniem nie potrafimy dać innym, baaa...... nawet sobie prawa do bycia sobą.
Wyobraź sobie że nadajesz sobie pewne prawa. Wypisz je na kartce i zaczynaj codziennie powtarzac jak mantrę. Po kilku tygodniach uznasz że masz prawo wstac o 10, nie zjeść śniadania, przeczytać gazete w łózku, pomalowac włosy na fiolet etc etc. Po pół roku okaże sie że ktos wstajacy o 13, jedzący śniadanie w łózku czy majacy włosy w trzech kolorach jest dla ciebie osobą mającą pełne do tego prawo.
Mamy prawo być sobą, mamy prawo do własnych mysli, uczuć, opinii. Jesli sobie nadamy prawa prawa innych staną się dla nas świętością

dlatego nalezy bardzo dbać o to by inni nie przekraczali naszych granic

No i jeszcze należy brać pod uwagę prawa (i obowiązki) wynikające z norm powszechnie obowiązujących w tym kraju, w szczególności z Konstytucji.

Ale to już zupełnie inna kwestia.