Akceptacja zdrady?

jesteś pewna?
spytaj swojego partnera, czy chce mieć z tobą dzieci i ile...

u większości facetów, jakich znam, o jakich słyszałam.... posiadanie potomstwa i przestało byc imperatywem....

więc nie tłumaczmy tego, że mu stanął.. tym, że chce rozsiewac plemniki...

jesli facet, z którym jesteś, nie potrafi okreslić swoich zyciowych priorytetów i celów- to odpuśc sobie
jesli kobieta, z którą jesteś dązy do zdobycia najlepszego 9 w danej chwili) nasienia, żeby mieć zdrowe potomstwo i nie potrafi wybrać i okreslić swoich motywacji i wartości - niech spada na drzewo - tam została

nie jesteśmy zwięrzętami
imperatywy biologiczne?
nasz ludzki imperatyw biologiczny okresla nas jako istoty społęczne, a więc miarą dostosowania się do wymogów biologicznych jest umiejętnośc i zdolnoścv do dostosowania się do norm społęcznych

Właściwie najtrudniej jest odpowiedzieć na pytanie czy chciałoby się wiedzieć o zdradzie.

Jeśli odpowiemy na to pytanie TAK, i nadal będziemy żyć z tym kimś, to:
-nawet jeśli wybaczymy to nigdy nie zapomnimy
-będziemy wypominać partnerowi
-będziemy siebie porównywać do tej 'flądry', dlaczego wolał ją?
-w głowie będą już zawsze kołatać się myśli czy przypadkiem aby się taka sytuacja nie powtórzy
-wydaje mi się że bardzo trudno jest zacząć z tzw, czystą kartką a tylko takie rozwiązanie jest słuszne, jeśli decydujemy się wybaczyć zdradę

Jeśli odpowiemy NIE:
-podobno czego oczy nie widzą tego sercu nie żal

I teraz nie wiadomo co jest lepsze, świadomosć czy jej brak... Ja zawsze mówię, że chciałabym wiedzieć, ale znam siebie i wiem że ciężko byłoby mi wybaczyć, dlatego jeśli byłby 'tylko' jednorazowy skok w bok to chyba wolałabym nie wiedzieć. Natomiast o dłuższym romansie chciałabym wiedzieć odpowiednio wcześnie, żeby mieć czas na spakowanie mężowi walizek. Mogłabym równie sprawnie i szybko wywalić jego rzeczy przez okno, ale szkoda ogródka

Jak sądzicie czy kobiety kierują się popędem biologicznym ,gdy zdradzają? Bo zdradzają i to nie rzadziej niż mężczyźni.

W wypowiedzi pewnego psychologa, na temat zdrady przeczytałam niesłychanie ciekawą rzecz; "Zdrada wymaga zadośćuczynienia. Wtedy można iść dalej". TO ZNACZY:
jeśli partner zdradził, a jego partnerka decyduje się "zapomnieć" o sprawie, przyjąć go znów i dalej budować wspólne życie, to nie powinno się to odbyć bez ....zadośćuczynienia. Nie chodzi o to, ze teraz ona idzie z kimś do łóżka, ale że on zgadza się na pewne "warunki" by to nijako "odpracować" by ona nie miała poczucia straty i by dalsza budowa zwiazku była możliwa. To moze być np. postanowienie, że ona wyjeżdża gdzieś sama /z koleżankami na kilka dni , umowa, że on w kazdą sobotę poswięca czas dzieciom, że np. 3 razy w tygodniu gotuje obiad czy robi kolację. I nie ma dyskusji;  ten , który zdradził, musi przystać na te warunki.
Podobno sytuacja ulega oczyszczeniu, i mozna iść dalej we dwójkę. Ciekawe, nie?

no ja się zastanawiam, jakiego zadośćuczynienia potrzebuję

wiem.. powinnam skopac mu zycie i wypłakać się jego matce..
do końca zycia by mu nie wybaczyła.. złamalaby jej ta informacja serce...
czy to byłoby wystarczające zadośćuczynienie??

albo powiem mu, że ma mnie zawieśc pod dom suczy i poczekać w samochodzie, bo ja muszę z nia porozmnawiać....
to by było takie wrzucenie mu ogienka do bucików i obserwowanie jak mu piętki płoną..
tylko że to by oznaczało, że zechciałabym emocjami, które mną targają obrzucić innych - a niech płoną

ale to nie jest zadośćuczynienie
'to jest zemsta

ja nie wyobrażam sobie, jakiego zadośćuczynienia potrzebowałabym..
jesli to, że jest przy mnie, że akceptuje moje emocje, moje żale, bóle, że o mnie dba, że spaja nasza rodzinę, że przetrzymuje okresy, w których się oddalam i wtedy zastępuje naszemu synowi i matkę i ojca, jesli akceptuje moje wszelakie metody ucieczkowe, strachy na lachy i ciągłe ładowanie mojego własnego worka korzyści, troski i egoizmu - tylko dla mnie ...
to co jeszcze mógłby zrobić??

może powinnam iśc z kimś do łozka i powiedzieć mu - to nic nie znaczyło, nie jest warte żadnych twoich emocji, nic mu nie obiecywałam, to ciebie nie dotyczyło, nie musisz się tym przejmować - i JESTEŚMY KWITA??

nie może zadośćuczynić mi żadnym uczynkiem i działaniem tego, że nie potrafię kochać, że brakuje mi mojej własnej miłości, że przeszkadza mi mój egoizm, że żałuję, że jestem taka jaka jestem, że mój cynizm, racjonalizm i brak wiary wcale nie są niczym dobrym, że to, czego sie nauczyłam przez tę zdradę nie jest tym, czego się chciałam nauczyć,...
\że moja pogarda dla mężczyzn, partnerów moich koleżanek jest tak naprawdę dokładnie tym, co odczuwam do mojego męża- wierząc teraz, że żaden facet nie jest warty wiary, miłości i zaufania,
że moja wiara w kobiety, w solidarność jajników legła w gruzach i jestem oburzona, że kobiety (co najmniej jedna sucz) okazały się tak samo głupie i tępe jak faceci...
że z ta pogardą nie umiem sobie poradzić, bo to też pogarda dla moich uczuć i mojej wiary i miłości - wyrażona przez mojego męża w akcie zdrady,, i wyrażona przeze mnie w akcie kompromisu i zgody na to, aby ochłap, jaki zechciał rzucić mi mój mąz okazując skruche i żal, ma mi wystarczyć za wiarę i zaufanie, które kiedyś miałam..
że mnie nie zrani.. bo mnie kocha

i to wewnętrzne przekonanie, że jak kocha, to nie rani, istnieje u podnóża wszystkich moich ,życiowych wyborów
więc cokolwiek zrobi, powie, uczyni, zadeklaruje mój mąż.. to ja pozostaję z wewnętrznym, głębokim, mocnym, podświadomym przekonaniem - zranił.. a więc mnie nie kocha..

bo przeciez zrobił to świadomie, pomny konsekwencji i faktów
wiedział co robi, wiedział dlaczego

ON WYBRAŁ

i ja nad tym nie potrafie przejśc do porzadku dziennego i tego mi nie zadośćuczyni...

Masz odpowiedź osoby "starszej daty". To o genach i przetrwaniu gatunku jest moim zdaniem infantylnym, jak na XXI wiek, stwierdzeniem. Przecież jesteśmy ludźmi, a nie małpami. Samo zapłodnienie samicy, nie gwarantuje przetrwania gatunku. Jesteśmy ludźmi i tym się odróżniamy od zwierząt, że musimy dbać o swoje potomstowo, a to w dzisiejszym świecie oznacza odpowiedzialność. Może to zabrzmi staroświecko, ale coś takiego jak "rodzina" dla mnie znaczy bardzo wiele. Reasumując - mówię NIE dla zdrady. Uważam że to jest niedopuszczalne i tylko szmaciarze to robią. Przepraszam za to ostre, a może i nieco wulgarne określenie, ale inaczej kogoś takiego określić nie umiem.

Po pierwsze:
Zdradę można wybaczyć, ale nie da się zapomnieć. Nie uwierze nigdy, że można zapomniec o tym, że ktoś nas zdradził. Tak samo jak tego, że to my zdradziliśmy.  To tak jak byśmy mieli sobie wyczyścić pamięć - niemożliwe.
Samo wybaczenie też wymaga dużego nakłady pracy, nie tylko osoby która zdradziła, ale też która zdradzona została. To ciągle żyje, w codziennych czynnościach może się przewijać, głupi tekst, gest, obraz.  Wystarczy drobnostka, żeby wszystko na nowo się obudziło.
Jedni wybaczają szybciej, a u innych ten proces może trwać miesiącami, latami... Nie ma reguły.

Dlaczego zdradzamy? Przyczyn może być wiele i nie da się tego zakwalifikować. Nie da się powiedzieć ten/ta nigdy nie zdradzi, a ten/ta to zrobi.

obiectivlady - ale to nie jest kwestia mojej oceny jego - bo ja rozumiem, że mozna w zyciu dac dupy i tyle
nie jestem gotowa pogodzić się ze zmianami, jakie ta zdrada we mnie wywołała
z tym jaka teraz jestem, i co czuję i co potrafię czuć

TO JA SIĘ ZMIENIŁAM - zdrada sprawiła, że ZDRADZIŁAM siebie - to co w sobie ceniłam
tak to odczuwam
jestem kimś innym...i nie lubie siebie

jednym z elementów radzenia sobie ze zdradą jest moja afirmacja mnie samej. jesli dla mojego męża byłam niewazna, jesli staneły przed nim dwie kobiety a on dla jednej poświęcił drugą, czyli mnie - to ja musze walczyć z komoleksami i niskim pocuzciem własnej wartości - jako kobiety, jako partnera zyciowego...
więc afrimuje siebie
symbolicznie. npp. robie sobie sama naszyjnik z sercem... od siebie dla siebie
zeby powiedzieć sobie - JA będzie o ciebie dbała. JA ciebie kocham

JA w ciebie wierze

smutne... nie??

Nawet bardzo smutne.

Czy to czasem nie jest taka zmiana o 180 stopni? Wcześniej tym wszystkim był On. On o Ciebie dbał, kochał, wierzył. Czy Ty wcześniej miałaś te uczucia w sobie? Do siebie?
No i pytanie czy masz je teraz czy tylko tak Ci się wydaje?

Wiara w siebie i poczucie, że życie należy do nas i wiele tak naprawdę zalezy tylko od nas to bardzo ważna część.

Nie na wszystko mamy wpływ, ale myślę że to ma swoje plusy.
Na to chyba ktoś nas zdradzi tez wpływu nie mamy.

Kiedyś przeczytałem to w necie i oddaje to dokładnie to co myślę o zdradzie. Nawet wyżej ktoś coś podobnego pisał.
Albo się jest człowiekiem myślącym - mężczyzną lub kobietą, albo się jest bezmyślnym h.... lub p.... I tyle w temacie.
Co do usprawiedliwień. To nie ma usprawiedliwienia na zdradę jak ktoś jest w związku. Nie ma okoliczności, nie ma powodów. Nie ma. Źle ci, to odejdź.
Z drugiej strony zdradzona osoba może nie zerwać, dać szansę. Ale to już zupełnie inna bajka.

a jak sądzicie, dlaczego swingersi często nie potrafią sobie poradzić ze swoim przyzwoleniem na seks? Niby nie zdrada.

Pisałam, że wybaczyć nie znaczy zapomnieć. Ale o tym zadośćuczynieniu to pierwsze słyszę. Trochę się nawet uśmiałam, nie wydaje mi się żeby taka metoda cokolwiek by mi dała, że gdyby mąż mnie zdradził a ja się później puściła z innym, po to tylko żeby był remis. Wynik może i lepiej wygląda niż 1:0, ale że co? Że satysfakcja? Poczuj się tak samo dziadu jak ja się czułam? Nie sądze...

Część kobiet posunie się do tego, żeby usprawiedliwiać zdradę męża i szukać winy w sobie. Te pewnie wybaczą i zamiast dać w gębę - podadzą ulubione danie na pociechę.
Niektóre może utrzymają związek kalkulując na zimno za i przeciw. I będą wykorzystywać fakt niewierności partnera w każdej sprzeczce jako argument koronny.
Inne uwierzą, że on już nigdy, że pijany był, że pomroczność jasna - bo wygodnie im będzie wierzyć, zmiany w życiu są trudne.

Z mojej strony - nie jestem w stanie uwierzyć, że związek po zdradzie kiedykolwiek będzie taki jak przed.
Utrata zaufania, podejrzliwość, brak pewności co do zachowań partnera w przyszłości, poczucie bezpieczeństwa w związku w strzępach, poczucie własnej wartości też.
Takie koszty musi ponosić zdradzona osoba w związku z tym, że partner postanowił bzyknąć na boku. Jak można zaakceptować coś takiego?
Na pewno można próbować ratować związek - ale z pełną świadomością, że nie ma powrotu do tego, co było wcześniej i że ratować go muszą obie strony.
Złośliwie chciałabym dodać, że więcej wysiłku powinien w to ratowanie włożyć zdradzający - ale niestety, w praktyce gwałtu na swoich emocjach musi dokonać strona zdradzona.

cytat:
To czysta biologia, że mężczyzna chce zapłodnić jak najwięcej kobiet bo to najlepszy sposób na przetrwanie naszego gatunku.

Dawno nie uśmiałam się tak dobrze!
Zamiast słowa mężczyzna, wpisałabym słowo zwierzę, a zamiast kobiet - samic.
Biorąc jednak pod uwagę, że człowiek też jest zwierzęciem, ale najwyżej zorganizowanym
- to masz rację autorko wątku.
Teraz należy jedynie uważnie rozglądać się ile do partnera podobnych dzieci, biega po okolicy
i jeszcze dalej.

Proszę nie brać tego zbyt dosłownie. Oczywiście nie uważam, że facet świadomie się tym kieruje, bo chce mieć dużo potomstwa. Jest to podświadome i uwarunkowane genetycznie, ale w dzisiejszych czasach przybrało inną formę.
Nie potrafię dobrze ubrać tego w słowa ale mam nadzieję, że teraz zostanę lepiej zrozumiana.

Poza tym zastanawiam się kiedy "wymyślono" monogamię i instytucję małżeństwa?

Wszystko też zależy od tego jaka to była zdrada. Nie wsadzajmy wszystkiego do jednego worka.