Myślicie, że naprawdę nas nie kochali?

To z powodu mitu, że miłość jest wieczna i "kocham" oznacza "na zawsze".
Zaraz to przerabiałam na pytanie: więc można mnie przestać kochać? Co od razu zmieniało perspektywę - miłość może się skończyć a ja nie jestem pępkiem świata.

Oczywiście!
Takie podsumowania, jeszcze na fali emocji, nazywam "głupimi wnioskami". To są uogólnienia na bazie emocji, silnych i nielogicznych.
Jeśli stanie na tym, że "nigdy mnie nie kochał", uznać można, że miłość to gra albo pozory i wniosek na przyszłość może być taki, żeby świetnie grać zakochanie do kogoś, z kim nam będzie wygodnie; szkolić się w skutecznym uwodzeniu albo odchodzić zanim zostanie się zranioną.
Jeśli "wydawało mu się, że mnie kocha" - nadziei jest więcej. Miłość jest dziwna i nieprzewidywalna, i nie ma jej czym zmierzyć. Nie ma różnicy między wydawaniem się a prawdą, więc trzeba sprawdzić organoleptycznie. I bazuje się na zmysłach. Bo miłością okaże się tylko to, co przetrwało.
A bywa i tak, że "kochał, ale mu przeszło". Co jest bardzo dziwne. I z jakich przyczyn? Czy wyczerpał miłość w swoim sercu, czy ja popełniłam zbyt wiele błędów? I jak mu się to udało, skoro ja wciąż go kocham? Wnioski? Dążenie do doskonałości, do zasługiwania na miłość. Albo uznanie, że miłość była, ta jedyna (znów ten mit! że miłość jest jedna w życiu) i teraz pora na inne rozkosze.

Jakie tam bardziej! Po prostu dłużej.
I ten czas dłużej rzeczywiście jest potrzebny do pożegnania tej miłości. Na odżałowanie wszystkich niespełnionych nadziei, na tęsknotę za tym, co było dobre i właśnie na wyciągnięcie wniosków. Pogodzenie się z tym, że teraz będzie inaczej.
Całkiem spory problem z oceną "kochał czy nie kochał". Na ile kochał. Co mierzyć? Słowa? Prezenty? Własne szczęście przy nim? Ilość czasu, który razem spędzaliśmy?

I w żadnym wypadku nie wolno myśleć, że miłość nie jest nic warta. Albo że nie warto kochać. Warto!
I warto się nauczyć odkochiwać.
Chole*nie trudne, ale do nauczenia.

Rozstanie bardziej boli tę osobę, dla której było ono zaskoczeniem. Ten, kto odchodzi, przestał kochać wcześniej. I w tym znaczeniu napisałam, że kocha dłużej ta osoba, która się zastanawia, jak to z tą miłością było.

Ból rozstania zresztą dotyczy raczej naszych oczekiwań i wyobrażeń. Z nimi trzeba skończyć, nie z miłością.

ja powiem tak... odchodzac od swojego ex, kochalam. i pewnie kocham do tej pory. tylko uznalam, ze jestem za mloda by zmagac sie z wrecz uprzykszajaca mi zycie zazdroscia. tego nie tamtego nie. co to za kolega? pewnie z nim spalas! my, jako kobiety, czy oni jako mezczyzni, mamy czasami w sobie takie cechy, ktorych oni badz my nie potrafimy zaakceptowac. i mozemy kochac dalej, ale mimo wszystko, myslimy o sobie i odchodzimy. bo po co sie meczyc skoro nie widac zadnej perspektywy na wspolne zycie? takze wg mnie nie zawsze jest tak, ze jak ktos nas zostawi badz my ta osobe to nie kochamy... napewno jakies uczucie mimo wszystko jest. nie da sie odkochac ot tak! no chyba, ze sa to tzw luzne zwiazki

Miłość bez związku kojarzy mi się chyba tylko z jakąś nieszczęśliwą i zakazaną. Bo chyba ta prawdziwa miłość to pragnienie dzielenia się sobą i swoim życiem z kimś, a to teoretycznie jedna z definicji związku. Ja się dzielę z Tobą, a Ty ze mną. Są granice, ale stanowimy też jakąś wspólną "przestrzeń", funkcjonuje to w obie strony. Dla mnie miłość to coś więcej niż zaspokajanie potrzeb, raczej ona je potęguje. Zależy też o jakich mówimy potrzebach ;-)

Co do pytania "myślicie, że naprawdę nas nie kochali" -w jednym przypadku to ja odeszłam i trochę ciężko mi odpowiedzieć, a w drugim cóż... stanowczo odpowiadam: myślę że naprawdę mnie nie kochał. Mam nadzieję, że do trzech razy sztuka i takiego szczerego kochania się jeszcze doczekam.