Toksyczni rodzice.

Witam. Jestem tutaj nowa, ale już kilka razy zdarzyło mi się zajrzeć na tę stronę. Postanowiłam w końcu podzielić się swoimi doświadczeniami, ponieważ doszłam do momentu w którym już nie daję rady. Mam kilka dylematów i nadzieję, że ktokolwiek będzie mógł spojrzeć obiektywnie na moje problemy i tak po ludzku wspomoże mnie radą lub dobrym słowem.
   
   Otóż na początku chciałabym opowiedzieć wam swoją historię. Wychowałam się w dosyć "chorej" rodzinie. Można powiedzieć, że po części patologicznej. Mam dwoje rodzeństwa, brata 10 lat starszego i siostrę, starszą 8 lat. I oczywiście oboje rodziców. Ojca, który od kiedy pamiętam jest uzależniony od alkoholu, pracowity, ale niesamowicie skąpy. Jest kompletnym egoistą, despotą, "panem i władcą". Trzyma nas wszystkich w garści bo on "ma", a my nie. I matkę, wyczerpaną nerwowo, która już nie ma siły na nic. Od kiedy pamiętam w domu były awantury. Ciągłe znęcanie się psychiczne ojca na mamie, na nas. Według niego mama zawsze była nieudacznikiem, my także. Bywały także okresy kiedy ojciec używał także przemocy fizycznej. Nie zdarzało się to tylko po alkoholu. Matki bronił mój brat, czasem także siostra. Wtedy ojciec na jakiś czas odpuszczał, ale skutecznie utrudniał wszystkim życie. Jednak brat jak i siostra, z czasem (a nawet bardzo szybko) się wyprowadzili, i to ja zostałam na linii frontu. Znalazłam w sobie siłę i po kolejnej awanturze zadzwoniłam na policję. Złożyłyśmy z mamą i rodzeństwem zeznania, sprawa zaczynała się ruszać, wyprowadziłyśmy się do wynajętego mieszkania. I nagle matka postanowiła wrócić do ojca, z powodu kłopotów finansowych. Ja nie miałam innego wyjścia, musiałam wrócić z nią. Wszystko zostało wycofane. Sprawa zamknięta i koło ponownie się zamknęło. Od tego czasu ojciec już nigdy (przynajmniej w mojej obecności) nie podniósł ręki na mamę, na mnie także nie. Jednak najgorsze dopiero się zaczęło. Zadeklarował się, że wybuduje dom mojemu bratu, zostawił go z długami, dom sprzedał i trzyma pieniądze na lokacie w banku. Dostaje b. wysoką górniczą emeryturę, oprócz tego dorabia. Miesięcznie wychodzi mu ok. 5000 zł (wcześniej było niewiele mniej). Od kiedy pamiętam płacił rachunki i nic poza tym. Mama przez większą część życia pracowała i wtedy dawaliśmy sobie radę bez łaski ojca. Jedzenie, remonty, środki czystości, szkoła, lekarze, ubrania, prezenty na gwiazdkę i urodziny - wszystko za skromną wypłatę matki. I w takiej ilości jak starczyło. Pamiętam, że czasem musiała POŻYCZAĆ od ojca np. na lekarstwa dla mnie. Ale straciła pracę z powodu choroby, później nie potrafiła znaleźć nowej i kolejny impas. "Pan" się poczuł, wszystko musiało chodzić jak w zegarku bo inaczej nie dostaniesz nic. I tak jest do teraz. Mam 21 lat, wielokrotnie pracowałam gdzieś dorywczo ale mieszkam dalej z rodzicami bo zawsze chciałam się uczyć i skończyć studia i od zawsze, od kiedy tylko pamiętam, swoimi wynikami w nauce, swoją pracowitością próbowałam zawalczyć o miłość, wsparcie i zainteresowanie. Jednak matka była zbyt znerwicowana, żeby cokolwiek zauważyć, a ojciec - typowy egoista. Z czasem stało się to normą, że jestem ta "najlepsza" i gdy tylko coś poszło źle, to była to oczywiście moja wina, nie nadaje się, nie umiem, a nigdy nie usłyszałam choćby pytania, czy może czegoś mi brakuje lub czy może mam jakieś problemy. O czymś takim jak pochwały nie wspominając. Moje poczucie wartości sięgnęło dna. I nadszedł czas liceum, kiedy po tych wszystkich przeżyciach zaczęłam się coraz bardziej zamykać w sobie. Poznałam chłopaka, który był dla mnie wsparciem, ale niestety moja depresja zaważyła na naszym "związku" i zostawił mnie. W wieku 17 lat próbowałam popełnić samobójstwo. Nie udało się, więc detoks, szpital psychiatryczny, terapia i zwrot o 180 stopni. Sytuacja w domu uspokoiła się w miarę do minimum, ojciec zainteresował się już niestety dorosłym dzieckiem i nagle zaczęło mu zależeć na mojej edukacji, ja zdałam maturę i zaczęłam studiować, dostaję od czasu do czasu od ojca jakieś drobne pieniądze (ale niestety na dentystę nie wystarczy) poznałam także cudownego chłopaka z którym jestem już 3 lata i który czasem wspomaga mnie finansowo (jest 7 lat starszy, i także miał dużo problemów w życiu rodzinnym - tak się złożyło, że do tej pory mieszka z matką i siostrą, które utrzymuje). I znów zaczął się robić kocioł. Planujemy z chłopakiem wynająć mieszkanie i uwolnić się od tego bagażu. Ja chcę przejść na studia zaoczne i podjąć pracę. Chcemy po prostu normalnie żyć. A zarówno ze strony moich rodziców jak i jego napotkaliśmy same przeszkody. Wiadomo, z jego strony nie chcą, bo skończy się finansowanie, a z mojej, nie wiem o co dokładnie chodzi, ale ewidentnie mój ojciec chce rozbić nasz związek. Są sytuacje, kiedy bierze mojego chłopaka na bok i wytyka mu, że nie będzie w stanie mnie utrzymać (dobrze, że sam potrafił:/), oczekuje od niego ciągłej pomocy (nawet przy włączeniu telefonu komórkowego, który ma już kilka lat), wiecznie ma jakiś problem, coś nie pasuje, rzuca zgryźliwe uwagi (a staramy się ograniczyć kontakt z nim do minimum). Mnie namawia, że mam zostać na studiach dziennych bo przecież jak przejdę na zaoczne to nie skończę itp. I szczerze mówiąc już nie wiem co mam robić. Czuję, że w jakiś sposób muszę oddać "dług", bo jakkolwiek by nie było, to mnie utrzymywał, ale czuję też, że jeszcze trochę i znów nie wytrzymam. Nie mogę znieść uczucia, kiedy muszę prosić o pieniądze np. na podpaski. Teraz zazwyczaj je dostaje, ale z surową miną i kiwającą przecząco głową. Czuję się poniżona i całkowicie bezwartościowa. Drugą kwestią jest moja mama. Choć nie dostałam od niej tyle wsparcia ile potrzebowałam to jednak bardzo ją kocham, bo wiem, że się starała. I co będzie jak ją zostawię z tym człowiekiem? Gdy pytam, odpowiada obojętnie, że to moje życie, a widzę w jej oczach, że chciałaby, żebym z nią została. I choć rozum podpowiada mi, że jedynym wyjściem, żeby nie ześwirować do reszty jest wyprowadzka i życie na własną rękę, całkowicie od nowa, to jednak mam mętlik w głowie i potrzebuję czyjejś rady.
   
   Przepraszam że post jest taki długi, ale liczę, że ktoś zechce go przeczytać. I w sumie, jeżeli ktoś dotarł już do tego miejsca to dziękuję i mam nadzieję na odpowiedź.