Prawdziwych przyjaciól poznaje sie w biedzie!!

mam 23lata, Próbowałam z nią rozmawiać ale ona wysłucha albo i nie i zadnych konsekwencji nie wyciąga, ja już mam dość powtarzania tego samego. Rozmawiała z nia moja najstarsza siostra na ten temat powiedziała jej ze nie powinna sie tak zachowywac  a ona ma to gdzieś. W zeszłym roku zachorowałam na nerwice, i czuje ze teraz już mi to powraca to nawet nie przyszla mi z pomoca zeby porozmawiać.

ja pracuje, zarabiam sama na siebie, zrobiłam sobie sama prawo jazdy utrzymuje sie sama. Moja babcia była bardzo rodzinna dla niej liczyły sie tylko dzieci, i za dziećmi była gotowa wskoczyć w ogień. Nie wyróżniała rodzeństwa z tego co wiem oczywiście. A z młodszym rodzeństwem to u mnie tak ja ty napisałas to na porządku dziennym. Ostatnio moja siostra wyszła z nieznajomym chłopakiem nie odbierała telefonu, nie dawała znaku zycia. Zracji tego ze nocowała u mojej najstarszej siostry ta zadzwonila o 2 w nocy do mnie ze nie wie co ma robić. Na drugi dzień wszystko powiedziała matce ze  sie martwiła, jak można wyjść na noc z obcym chłopkakiem którego zupełnie nie zna i nie odbierać telefonu a matka na to dorosła jest. Rozmyslam nad wynajęciem pokoju od kogoś, zeby nie musiala mnie oglągac.

Tak tylko ze obawiam sie troche ze strace prace bo u mnie w miescie strasznie ciezko z praca. A mama powiedziala ze jak wyjde to powrotu juz nie ma. Ale zdecyduje sie napewno na ten krok tylko gdzies w sierpniu dlatego ze zaraz mi sie konczy umowa o prace i musze znalezc nowa.

dziękuję wam bardzo wszystkim za jakiekolwiek odpowiedzi. Na prawde łatwiej podchodzi sie do sprawy jak ktoś ci coś podpowie zrozumie:) Moja mama jest osoba która musi wszystko postawić na swoim. Były miedzy nami momety w których poprostu można powiedzieć że było w miarę, ale moja mama wtedy wykorzystuję taka sytuację. Każe siebie wozić to tu to tam, nie zapytając sie nawet czy mam za co. Jak jej powiem że np nie mam paliwa to już sie obraża, i robi mi na złość. Kiedyś było tak, że jak wracałam z pracy to dla mnie objadu już nie było bo dała go chłopakowi mojej młodszej siostry. Albo jemu dała mój objad a do mnie żebym zrobiła sobie zupkę chińska wiem to sa głupie przykłady które pewnie nic nie wnosza ale jakoś tak mam to wszystko w głowie nawet najmiejszy szczegół. Chciałabym mieć w mamie przyjaciólkę ale wiem że to nie możliwe. Znając moja mamę to gdybym dałaby jej lis popłakałaby sie to ona by powiedziala ze głupia jestem i ona nie ma czasu na takie głupoty. Po pracy praktycznie nie ma mnie w domu bo źle sie tam czuję, Nawet nie mamy o czym ze soba rozmawiać bo ja nie wiem co moge powiedzieć zeby później nie zostało wykorzystane przeciwko mnie. Boli mnie strasznie ta cała sytuacja ale powoli przywykam do niej, już mi sie wydaje że jest to beznadziejna sytuacja z której i tak nie da sie nic zrobic, Mama ma mnie gdzieś i nigdy mnie nie przytuli.

Asia przeczytałam Twoją historię i stwierdziłam ,że jesteś bardzo silna, sytuacja, w której się znajdujesz jest trudna i wymaga wiele wysiłku psychicznego żeby ją znosić każdego dnia, jesteś odpowiedzialną młodą dziewczyną, masz pracę , masz prawo jazdy i na pewno kolejną pracę też niedługo zdobędziesz a może da się przedłużyć umowę w tej w  której jesteś teraz? być może mama Cię nie przytula i nie okazuje empatii bo z góry zakłada że tego nie potrzebujesz? że jesteś na tyle poukładana i samodzielna że na pewno dasz sobie radę? domyślam się że Twoja młodsza siostra ma inny charakter od Ciebie i stąd te różniece w traktowaniu, z własnego doświdczenia mogę Ci powiedzieć że te bardziej poukładane i odpowiedzialne dzieci często nie mają takiego wsparcia od rodziców jakiego by potrzebowały bo rodziece właśnie z góry mogą zakładać że tego nie potrzebują i że cały czas i uwagę muszą poświęcić tym bardziej "kłopotliwym" potomkom. Każde z rodzeństwa ma inną relację z rodzicem bo dzieci zwyczajnie się różnią między sobą i wchodzą we właściwe sobie relacje z innymi, ale nie ma co biernie znosić tej sytuacji,trzeba wyrażać swoje uczucia wiem że to może być trudne ale jest często konieczne dla zdrowia psychicznego, czy czasem nerwica nie przypałętała się do Ciebie bo dusisz swoje negatywne uczucia w stosunku do mamy i siostry a one obarczają Cię poczuciem winy jeśli zdobywasz się je ujawnić wprost? robią tak bo jest to dla nich niewygodne ale pamiętaj zawsze masz prawo do wyrażania swoich uczuć- każdych!( pozytywnych i negatywnych) i im może się to niepodobać- trudno, poprzedniczki pisały o liście do mamy takim od serducha też popieram to nieco bezpieczniejsza forma wyrażenia tego co w Tobie siedzi bez względu an to jak odbierze ten list Twoja mama możesz sobie samej taką formą ekspresji pomóc.

Asiu, odejdź od nich. Bo Cię niszczą. Nie zasługujesz na takie przykrości. Od matki oczekuje się miłości, przytulania, wsparcia i bardziej boli obojętność i złośliwość niż od innych. Ale ona się nie zmieni pod wpływem Twoich słów.

Jesteś silna i dzielna. Odejdź. Założysz własną rodzinę pełną miłości. Dasz radę. Zobaczysz.

Głowa do góry. Trzymam za Ciebie kciuki.

Asiu kochana przeczytałam Twojego posta i jakbym czytała o sobie
Z tym że ja mam trzech młodszy braci co nie zmienia faktu że mi nigdy nic nie było wolno.
Kochana ja postawiłam wszystko na jedną kartę i się wyprowadziłam. Dałam radę sama, fakt było mi ciężko, na początku nie miałam pieniędzy jak poszłam na pokój na jedzenie... parę dni nic do ust nie wsadziłam tylko wodę piłam nikomu nic nie mówiłam lecz tak się zaparłam że dałam radę.To było tylko parę dni do wypłaty ale później już wszystko poszło i powiem Ci że jestem z siebie dumna i nigdy nie żałowałam swojej decyzji, wręcz odwrotnie cieszyłam się że wyrwałam sie z domu.
Ty też jesteś już niezależna i dorosła więc nic nie stoi na przeszkodzie, choć mam nadzieję że Twoja mama mimo wszystko sie zmieniła.Moja po dziś dzień nie.
Powodzenia i trzymam kciuki.

Polecam Ci książki Alice Miller: "Twoje ocalone życie" i "Dramat udanego dziecka". Pomogą Ci zrozumieć jaką moralnie odrażającą osobą jest Twoja matka. Najtrudniej zderzyć się z prawdą - Ty wprowadzając się z powrotem - nie chcesz tej prawdy widzieć. Jak każde normalne dziecko chcesz, żeby rodzice Cię kochali. A oni - SZCZEGÓLNIE Twoja matka - nie są ZDOLNI do miłości. To, ze kobieta jest matką wcale nie znaczy, że ma "zdolności" do bycia matką.

Często jest tak, że kobieta nawet będąc matką - bardziej jest zainteresowana mężczyzną, niż własnymi dziećmi.  Albo "wybiera" sobie do kochania dzieci, którym "należy się" większa uwaga.

W Twoim przypadku - ponieważ jesteś już pełnoletnia, możesz uciąć toksyczną relację z matką i wyprowadzić się z domu. Po prostu. Im wcześniej tym lepiej, bo sącząca się od Twojej matki toksyna - im dłużej będzie się sączyć - tym większy wpływ będzie miała na Twoje późniejsze, dorosłe życie. Nie musisz z nią utrzymywać kontaktów - jeśli nie będziesz miała na nie ochoty.

Polecam w/w książki - jest tam mnóstwo przykładów jak niezrównoważona emocjonalnie i moralnie matka może zniszczyć własne dziecko.