Nasze, czyli kobiet, relacje z matkami

Oj przykro mi że masz takie relacje z mamą...
Moja jest w sumie i moją przyjaciółką i mamą, ale czasem za bardzo mi "psiapsiuli" i gada że to bym mogła zrobić tak a to inaczej.
Staram się o dziecko już 8 miesiecy, nie widać na razie rezultatów, ale ja wierzę że się uda, moja mama za to, że powinnam zrezygnować z ginekologa, z którego teraz korzystam, co ginekoloszka jest wyrozumiała tylko jeden problem jest taki że przyjmuje tylko prywatnie, ale porównując do innych lekarzy drogi nie bierze.
Za samo badanie i rozmowe bierze 100złotych, a za badanie, usg itd 150 złotych, a w porównaniu do innych bierze mało...

Moja mama twierdzi że to dużo i że ona by ją zmieniła, bo 8 miesięcy i nic to musi mnie źle leczyć (!)

Ehh...
staram się nie denerwować, ale i tak mam dobre relacje z nią, a to że Twoja mama wyszukuje czegoś złego w Twoim mężu to chyba nic dziwnego, bo każda matka ma jakieś "ale" do męża, czy partnera swojej córki, bo KTOŚ jej zabiera córkę )

Nie przejmuj się kochana :*

Ja mam bardzo dobre relacje z mamą, wiem, że zawsze mogę się do niej zwrócić o pomoc i nigdy mi jej nie odmówi. Szczerze wolę się jej wypłakać, niż przyjaciółce czy jeszcze komuś innemu. Oczywiście często słyszę od niej "dobre rady", ale ona doskonale wie, że i tak postąpię według siebie, musiałam ją przyzwyczaić do tego, że nie jestem już małą córeczką, a dorosłą córką - wiem, że często się gryzie w język, żeby za dużo nie powiedzieć i bolą ją niektóre moje życiowe wybory, ale mimo to wspiera mnie we wszystkim, nigdy niczego nie wypomina.
Męża nie mam, dzieci również, ale moja siostra ma już swoją rodzinę i do nich nie wtrąca się zupełnie, dlatego nie boję się o nadmierną ingerencję w moje życie rodzinne w przyszłości.
Nigdy nie robiłam niczego dla świętego spokoju, potrafiłam mamie powiedzieć, że mi się nie podoba jej zachowanie, że zaczyna być toksyczna (bo były takie momenty) i chyba dzięki temu wygrałam i mam dzisiaj tak jak mam - jak dla mnie idealnie

hmm... a moja mama? hmm... dla niej zawsze będę nie dość dobra... i tak mi zostało, zawsze miałam niską samoocenę. Chyba tak myślała, że mnie mobilizuje... a ja jestem innym typem człowieka, niż by chciała i inaczej reaguję.
Mimo wszystko mamy dobre stosunki, czasem super... ale jednak zawsze córki koleżanek są takie genialne, piękne i znakomicie sobie radzą.

podam pare przyklad:
(wydarzylo sie jakies 5lat temu)
okolo 22-23 poklocilam sie z chlopakiem z  ktorym mieszkalam, zadzwonilam zaplakana do mamy, zeby po mnie przyjechala (miala niedaleko) a ona odpowiedziala cos typu "daj spokoj" i sie rozlaczyla
nastepny
(wydarzylo sie to 6lat temu)
poszlam do mamy i powiedzialam ze nie chce robic czegos...ze czuje ze to nie to, liczylam ze uslysze "najwazniejsze zebys byla szczesliwa, nie chcesz nie musisz tego robic"... a ja uslyszalam "a co myslisz ze bede cie urzymywac?"... no i musialam zrobic cos wbrew sobie, co jest krzywda dla mnie nawet teraz...

mialam chlopaka z ktorym bylam szczesliwa, nie krzywdzil mnie, co weekend jezdzilam do niego, wlasnie niedlugo mialam zdawac mature, on mi pomagal, nie mieli mu nic do zarzucenia, poza tym ze byl starszy (7lat) i nie byl bogaty...
choc mama wiedziala ze jest mi dobrze, powiedziala ze albo zostaje i mieszkam z nimi albo niech ide do niego(100km od dnomu) wiedziala ze nie odejde, za pare miesiecy matura...wiec zrezygnowalam z chlopaka

do tej pory jak ja nie zawdzownie to ona sie nie odezwie, nie przyjedzie do mnie, choc ma auto i jezdzi po znajomych, nie odwiedza wnukow (owszem jak ja pojade z dziecmi to wszystko jest ok)
a jak juz zadzowni to zawsze z jakias sprawa

Tylko pozazdrościć:) ale wiecie ja myślę sobie, że kiedy kobieta jest szczęśliwa, ma fajnego partnera u boku i tworzy udany związek to łatwiej być fajną matką, spokojniejsza, nie sfrustrowana, łatwiej się uśmiechać i myśleć o potrzebach innych jeśli nasze są zaspokojone:) łatwiej się starać być lepszym bo nie zaprzątają głowy przyziemne sprawy, typu rachunki, zepsuty kran itd, bo wszystkie problemy dzielimy z partnerem. Jak sobie porównuję moje życie i mojej mamy to mnie łatwiej się uśmiechać bo wiem, że jestem kochana:)

Cóż ja mam dopiero chore relacje z matką, gdyż są one bardziej oparte na relacji siostrzanej niż matka-córka. Mama mnie nie wychowywała, bywałam  u rodziców tylko na weekendy jako dziecko i dziś jak rodzicieli traktuję bardziej swoich dziadków, z którymi byłam nacodzień. Co ciekawe moja matka ma bardzo hmm ograniczone myślenie, takie prostolinijne. Zero elastyczności. A mnie to denerwuje, bo jestem osobą ambitną, upartą i podejmuję sporo ryzykownych decyzji w życiu. Poprostu lubię nieco chaosu wokół siebie, ale moja mamusia musi wciąż się we wszystko wtrącać, oskarżać mnie i czepiać się o każdą pierdołę, babcia zresztą to samo. Niby starają się mnie zrozumieć ale jakoś tego niewidać, nawet w codziennych sytuacjach. Ciągle słyszę "ale" o to jak prowadzę dom, jakich znam ludzi, co robię, czym się zajmuję w wolnym czasie. W tej chwili oczekuję drugiego dziecka, idę na studia, kręcę się cały czas przy organizacji koncertów, sama zresztą kombinuję z zespołem, należę do grupy rekonstrukcyjnej, hobbystycznie uczę się łaciny do tego mam dosyć dużego psa w domu. I oczywiście o to wszystko są pretensje, bo dom prowadzę nie tak jak moja babcia (czyt. tzw artystyczny nieład mi nie przeszkadza), moi znajomi to jacyś podejrzani debile (bo długowłosi, charakterystycznie ubrani, z tatuażami itd.), drugie dziecko to wszystko moja wina tak jak i całe zło świata (drugiej ciąży też nie planowałam, ale skoro już jest to się cieszę), ze studiami oczywiście na pewno sobie nie poradzę (bo z dziećmi powinnam siedzieć, niestety na studia idę gdyż psychologia jest moją pasją), koncerty i muzyka to w ogóle moje durne wymysly i strata czasu po jaką cholerę w ogóle to robię (ehh ta wiara we własne dziecko), rekonstrukcja też głupota kto normalny siedzi w lesie w strojach z epoki (no choćby ja), po co mi łacina, powinnam kuć angielski (O.o), a pies to w ogóle kto takie ciele w domu trzyma i po jaką cholerę mi to (po taką żeby choć jedno zwierze miało dobry dom a w mojej rodzinie każdy psa ma i bez niego w domu jest poprostu pusto). No poprostu się nie da! -.- Jak było wszystko super to potrafili ra zna jakiś czas pochwlaić jak coś się nie udaje to tylko po mnie jadą... Czasami czekam aż mi powiedzą, że ejstem adoptowana, bo nie wierzę, że jestem dzieckiem tak ograniczonych ludzi.

Ja z moją mamą mam świetne relacje, chociaż dzieli nas prawie 40 lat. Moja mama jest strasznie wyluzowaną kobietą, ale nie do przesady - można z nią pogadać o wszystkim, naprawdę, wśród moich znajomych krążą najlepsze jej teksty . Potrafi mnie sprowadzić na ziemię i jest do bólu szczera - za to ją bardzo cenię. Nie jest męcząca, nie wydzwania do mnie codziennie jak jestem w szkole, w innej miejscowości. No ale jak każdy - nie jest ona bez wad. Jest strasznie impulsywna (co mam po niej), wydziera się jak wpadnie w szał, czy często skacze z tematu na temat. Ale to jest własnie moja mama, kochana. No i dobrze gotuje i mnie rozpieszcza . A najfajniejsze rozmowy prowadzimy pieląc razem grządki w ogrodzie!

Moja mama generalnie jest fajną osoba, tylko niestety ma problemy z tym, jaka mamą chciałaby być dla mnie i moich sióstr. Bo w swoich oczach jest superwyluzowana, zabawna i ogólnie równa babka, a z drugiej strony jej złote rady nie do odrzucenia są nagminne. Ona myśli, że rodząc nas ma dożywotnią możliwość decydowania o naszym życiu za nas. Jej próby zmanipulowania nami tak, byśmy ostatecznie zrobiły tak, jak ona chce, są naprawdę mistrzowskie, ale na szczęście już nieudane. Po prostu w relacjach z nią musimy mocno ją pilnować, żeby nie zagalopowała się za bardzo w próbach kontrolowania nas. Konflikty są, ale to nieuniknione w naszej rodzinie, bo każda z nas to straszne bestyjki .

Ja mogę powiedzieć o mamie, że jest dobrą osobą, bardzo pracowitą i dowcipną o niezachwianej hierarchii wartości. Ale nie mogę powiedzieć, że jest moją najlepszą przyjaciółką, której zwierzam się z sekretów Jest jakiś rodzaj dystansu, mama to mama, a przyjaciółki to przyjaciółki. Jeśli miałabym powiedzieć, że mam o coś do niej żal, to o brak zaufania. Sama mnie wychowywała a czasem zachowuje się jakby nie wierzyła w efekty swojej rodzicielskiej pracy... Poza tym jest nerwowa i despotyczna i lubi rządzić, więc nie jest to osoba, z którą łatwo się współpracuje. Na szczęście w większości spraw się zgadzamy, bo gdyby tak nie było to... Wolę nie myśleć Z drugiej strony jestem jej bardzo wdzięczna, że w domu nie brakowało niczego, zarówno od tej materialnej jak i ,,rodzinnej'' strony. Choć to w dużej mierze dlatego, że mam fantastycznego tatę, ale to temat o mamach

Moja matka tak mówiła o swojej:) I popełniła ten sam błąd pokoleniowy; pozwoliła by nie robiąc nic z tym, los [geny?] zdecydował za nią i jest taka sama jak matka, którą uważała za toksyczną.
Teraz ja uważam moją relację z moją matką za toksyczną, ale.... nie daję się. I tak już na wstępnie znacząco się róznimy, nad resztą będę pracować.

Między dziecmi a rodzicami często są konflikty. Wszystko zależy od tego jak podchodzimy do wychowania. Nie tylko na linii matka - córka iskrzy. Despotyczni ojcowie to nie taka rzadkośc.

Na szczęście mam matkę, która zdania nie narzuca, jak trzeba to pomoże i można się z nią pokłócic, nie odstawi focha. Ale uwaga! Panuje u nas zasada, że jedna drugiej nie rządzi na jej terytorium. Mnie samej nie podobają się niektóre z pomysłów staruszki, ale cóż czynic, takie zasady. No chyba, ze to naprawdę jakiś idiotyzm nad idiotyzmy, to pytam czy mogę doradzic, albo co sądzą jej koleżanki.

Ważną kwestią jest dopuszczenie do posiadania przez dziecko własnego zdania, umożliwienie wyboru, danie prawa do popełniania błędów. Tylko ilu rodziców chce z dzieckiem dyskutowac czy pójśc na kompromis? Najłatwiej wystosowac rozkaz, setkami tyrad wyprac mózg.

Tak Was czytam i po raz któryś pytam sama siebie: tylko po co to wszystko? Dlaczego rodzice tak bardzo chcą sterowac dziecmi? Jaki przyświeca im cel?
Myślę, że odpowiadając na nie znajdziemy klucz.

Posiadanie bezkrytycznego rodzica to też swego rodzaju nieszczęście. Księżniczka wyrazi życzenie - sami wiecie co następuje dalej.

sama mam obecnie problem z mamą, założyłam wątek, w którym go dokładnie opisałam dlatego tu nie będę się powtarzać. Przeczytałam kilka postów, zrozumiałam, że nie tylko u mnie nie jest kolorowo ale większość z was pisze, że ma już swoje rodziny i w takiej sytuacji jest chyba łatwiej znieść te nie najlepsze stosunki.

Zazdrosze tym wszystkim kobietom, które piszą o swoich matkach jak o przyjaciółkach, ja nigdy nie mogłam tego powiedzieć o mojej, niestety...

Cieszę się, że znalazłam taki temat ponieważ ostatnio źle się dzieje między mną a moją mamą. Ale może od początku.
Kiedy chodziłam do szkoły podstawowej mogłam o wszystkim z mamą porozmawiać. Ale w pewnym momencie zaczęło się nieco psć między nami. Raz było lepiej, raz gorzej. Ale tak źle jak ostatnio było tylko raz.
Zupełnie nie nadążam za myślami mojej matki. Dziś mówi mi jedno  a za kilka dni mówi co innego... Ostatnio dała mi do zrozumienia, że zbyt często przyjeżdżam... Zupełnie jej nie rozumiem. Ostatnio zapytałam co mam kupić na obiad, a ona stwierdzila, że absolutnie  nic mam nie przywozić. Gdy przyjechaliśmy z wyrzutem powiedziała, że nie może sobie nazbierać pieniędzy. Przespaliśmy się i zaraz rano wróciliśmy do siebie... Żałuję, że tak źle jest między nami, ale coż mogę zrobić?  To smutne, ale nie mam ochoty kontaktować się z nią

Hej dziewczyny...
Ja niestety nie mam dobrych relacji z matka, w sumie moj pierwszy post byl wlasnie o naszych relacjach.
Wlasciwie to nie mam juz zadnych relacji z matka, wlasciwie nawet nie chce jej tak nazywa.
Pomimo ze ta KOBIETA nigdy nie byla wzorem, autorytetem dla mnie i mojego rodzenstwa, jako dziecko bezinteresownie, tak poprostu jak dziecko matce, ufalam, wierzylam. Kochalam ja? Nie chyba nie ale myslalam ze jest jednak matka i powinna nas wspierac, kochac, szanowac itd itd. Stalo sie jednak inaczej.
Mieszkam za granica, w PL bywam rzadko. Wydawalo mi sie ze to jakos zacisnie nasz kontakt ale stalo sie przeciwnie. I to nie chodzi o kontakt typu tel, sms... Moja nazwijmy to umownie rodzicielka zawiodla mnie w ten czas jak nigdy w zyciu, oszukala, oklamala, zaniedbala sprawy ktore dla mnie i mojego syna byly najwazniejsze a do tego wykorzystala, naciagnela na kase i nawet nie przeprosila ani niczego nie wyjasnila.
Na poczatku miesiaca podczas pobytu w PL na slubie siostry nie zamienilysmy slowa, zreszta po co? Szopki w stylu idealna rodzina nie sa dla mnie. Caly tydzien urlopu spedzilam na ganianiu po urzedach, tlumaczeniach sie, wydawania kupy kasy i ciaglym stresie. A mamusia? nawet nie przeprosila a jeszcze stwierdzila ze zle wygladam.
Nie chce jej wiecej widziec, zerwalam z nia jakikolwiek kontakt, zreszta powiedzialam jej to. Wlasciwie wykrzyczalam. Ona nie zasługuje na miano matki. Nienawidze jej z calego serca. Paradoksalnie dzieki niej wiem jaka matka nigdy nie bede dla mojego synka. Odkad nie mam z nia kontaktu jakos lepiej mi na sercu, mam mniej stresow. Owszem, mysle czasem o niej ale zadne dobre wspomnienia w tych myslach sie nie znajduja dlatego jak najszybciej zaprzatam swoja glowe czyms innym. Przynajmniej sie nie denerwuje.
Przepraszam za chaotyczny post ale nadal wywiera ten temat na mnie wiele emocji.
Pozdrawiam wszystkich:) Karolina.

Moja mama? Od urodzenia moja przyjaciółka. Największa. Mam tylko jedna przyjaciółkę- właśnie Ją. Reszta to tylko bardzo dobre koleżanki. Może to dlatego, że samotnie mnie wychowywała i zawsze wszystko robiłyśmy razem? Na pewno. Dalej tak jest. Była tylko jedna sytuacja, kiedy to kłóciłyśmy się dość mocno. Mamie było ciężko pogodzić się z moją seksualnością i tym, że mam chłopaka. To minęło i teraz  o problemach z chłopakiem, i o sprawach łóżkowych mogę z nią pogadać, pośmiać się. Zresztą chłopak stał się Jej "synem". I o dziwo on też nie ma problemu z nią o wszystkim porozmawiać (dosłownie!).

Moja mama nie rozumie matek, które potrafią nie kochać swoje dzieci, a że jest nauczycielką, to niestety widzi takie sytuacje.

Dzięki Niej poznałam świat. Jak gdzieś wyjeżdżała, to ze mną. Dlatego uwielbiam podróże. Teraz niestety, nie możemy nigdzie już razem wyjeżdżać. Opieka nad babcią wszystko nam wywróciła do góry nogami. Ale ten krzyż też dźwigamy razem.

Roszpunko, teraz doskonale Cię rozumiem, bo mój tata czasem miewał podobne ,,zagrywki". Czasem coś tam w dobrej wierze od siebie ofiarowywał, coś proponował, a potem szło nam to w pięty. Działało to trochę na zasadzie manipulacji, pewnego rodzaju szantażu emocjonalnego, wykorzystywania sytuacji i próby uzależnienia nas od siebie. Co prawda były to wyjątkowe sytuacje, ale zdarzały się, więc wiem jakie to bywa zarówno stresujące, jak i przygnębiające.
Przyznaję, że ja uniosłam się honorem, dałam jasno do zrozumienia, że jeśli to ma tak wyglądać, to ja więcej nie chcę takiej pomocy, jakoś tak samoistnie zaczęłam też rzadziej rodziców odwiedzać i... podziałało. To nie było nawet przeciwko komukolwiek wymierzone, ale w pewnym momencie zwyczajnie doszłam do wniosku, że taka relacja jest zupełnie bez sensu, kosztuje mnie zbyt wiele nerwów, a skoro tak, to należy zrobić wszystko, aby się od tego uwolnić.

Dlatego ja, nauczona doświadczeniem, na Twoim miejscu na każdą propozycję pomocy lub odmowę (kiedy to Ty masz dobre chęci) brałabym sporą poprawkę - wówczas raczej trudno jest doznać rozczarowania. Nauczyłam się też, że czasem, pomimo łączących nas z kimś relacji, naprawdę warto odpuścić, jednym słowem nic na siłę. Jeśli więc nie czujesz się u rodziców komfortowo, to przez jakiś czas przestań w ogóle się u nich pojawiać lub pojawiaj się, ale nie pozwalaj się w nic ,,wkręcać" - wpadnij tylko na chwilę, podziękuj za obiad (czytaj: nie jedz), porozmawiaj z nimi, a zaraz potem pożegnaj się i wyjdź (nie wiem jednak jak duża jest dzieląca Was odległość, a tym samym czy taka krótka wizyta w ogóle ma sens). Być może skłoni to Twoją mamę do zastanowienia się nad sytuacją, zrozumie, że jej zachowanie bywa nie fair, a tym samym Ty zaczynasz się od niej odsuwać.

Czasem niestety bez tak radykalnych działań jakakolwiek zmiana jest niemożliwa - ktoś, kto nas rani, nawet tego nie zauważa, a skoro my nie dajemy mu do zrozumienia, że coś jest nie tak, to dla niego problem zwyczajnie nie istnieje.

Ja sama nie wiem, jak określić moje relacje z mamą... Bo z jednej strony mogę je ocenić jako bardzo dobre, a z drugiej nie mogę jej nazwać przyjaciółką (może na razie), bo nie potrafię z nią o wszystkim porozmawiać... Wiem, że jak będe w trudnym momencie, to mnie wesprze i pomoże, i że ona mnie bardzo kocha, tak jak ja ją..

Ale do rozmowy z nią o moich uczuciach czy facetach nie mogę się przemóc.. Może to dlatego, że dla niej najważniejsza zawsze była nauka, jakby nic innego nie istaniało Te jej testy w stylu "zycie to ciągła robota i tyle" to mi juz bokiem wychodzą A ona sama nigdy nie zaczynała ze mną takich rozmów, bo jak sama powiedziała, gdy jej to wypomniałam - ja nigdy do niej sama nie przyszłam z problemem, to po co ona miała zaczynać A ja nie potrafię się otworzyć całkowicie przed kimś, kto najpierw sam tego nie zrobi w stosunku do mnie.
Ja rozumiem, że na to pewnie miało wpływ jej nieudane małżeństwo z moim tatą, no ale... Teraz jak będę miała faceta, to chyba nie powiem jej o tym dopóki się nie zrobi bardziej poważnie - bo inaczej to od razu będą pytania w stylu "a jaka jest jego matka/rodzina" itp, jakbym co najmniej za miesiąc miała do ołtarza z nim iść Ja nie zapomnę, jak kiedyś szczeniacko byłam zakochana w koledze z klasy z gimnazjum, który łagodnie mówiąc nie był grzecznym, ułożonym chłopakiem (a zreszta, który w takim wieku jest?), to ona w kłótni stwierdziła, że ja nawet nie potrafię sobie faceta wybrać, tylko takich, co jej nie szanują (bo jej dzień dobry nie mówił)...... ? Jakbym co najmniej ja to umyślnie zrobiła i już z nim chodziła

No ale poza tym to naprawdę jest cudowna i mam nadzieję, że z czasem i w tym aspekcie się te nasze relacje poprawią Ale to chyba jeszcze dlugo na to będę musiała poczekać..

No własnie.... na porządku dziennym i też dziecko musi rodzicowi ufać. Inaczej: tutaj rodzic musi okazać się osobą godną zaufania, no w tym przypadku matka.
ja neistety mojej nie ufam, od zawsze grzebała w moich rzeczach, czytała moje pamietniki, i w ogóle.

Grzebanie w rzeczach dziecka, czytanie jego prywatnych wiadomości, czy też pamiętnika to brak zaufania rodzica do dziecka. Jeżeli dziecko odkryje kontrolę rodzica, przestaje również mu ufać. I tak koło się zamyka. A przecież dziecko potrzebuje tak, jak każdy swojej przestrzeni życiowej. I rodzic nie powstrzyma dziecka przed popełnieniem błędów. Myślę, że ta nadmierna kontrola to właśnie strach przed błędami latorośli. A nastolatek wkraczający w dorosłość musi się przecież sparzyć. Nie myślę o jakiś narkotykach czy innych uzależnieniach, ale o zwykłych sytuacjach życiowych. Trzeba ufać, ale jednocześnie wyznaczać granicę.

Kocham moją mamę, ale mam nadzieje, że będę inną matką dla moich dzieci niż ona dla mnie.
Z jednej strony trochę mi jej żal- to my jesteśmy całym jej życiem, poświęciła się totalnie dla naszej rodziny- rezygnacja z pracy, żadnych przyjaciółek, liczyło się tylko sprzątanie i gotowanie, taka typowa Matka-Polka-Męczennica. Z drugiej jednak strony strasznie mnie to wkurzało- bo niby była cały czas z nami w domu, ale miałam strasznie samotne dzieciństwo. Mama zajmowała się sprzątaniem i robieniem z domu czegoś na wzór skrzyżowania muzeum ze sterylnym laboratorium. Wolała wyjąć wszystkie sztućce z szuflady i je froterować niż wyjść ze mną na spacer czy na rower. Koleżanek i kolegów "z podwórka" nie miałam bo mama bała się mnie za próg domu wypuścić. Nawet w gimnazjum nie mogłam jeździć z koleżankami na rowerach. W konsekwencji tego wyrosłam na samotnicę, ciężko mi przychodzi nie tyle zawieranie nowych znajomości, co ich utrzymanie. Jako dziecko radziłam sobie z samotnością wymyślając sobie kolegów i koleżanek i gadałam sama do siebie.
W mojej mamie irytuje mnie też ta różnica w wychowaniu mnie i brata. Ja jestem dziewczyną więc muszę być robotem, który zajmuje się domem, bez szemrania oczywiście, a brat miał pomagać tacie w pracy typu: wrzucanie drewna przez okienko do piwnicy i układanie go. Tyle, że brat się buntował i nawet tego nie chciał robić- a jest to praca, którą wykonuje się tak gdzieś co 3-4 tygodnie, więc nie aż tak często, ale jest ciężka fizycznie- mimo to, ja musiała to robić i do dzisiaj robię. Czyli ja musiałam wykonywać prace zarówno "męskie" jak i "żeńskie", brat niczego robić nie musiał.
O braku prywatności nie wspomnę. Pamiętniki chowane niewiadomo gdzie i tego typu historie nie są mi obce.
Mam żal do mojej mamy o tego typu sprawy, ale cóż, to nie zmienia faktu, że jest moją mamą i zawsze będzie dla mnie ważna.

Moja mama bardzo się zmianiła. Podobno tak zadziałał na nią okres przekwitania  Powiedziała kiedyś że każdy musi zadbać o swoją rodzinę. Nie twierdzę, że nigdy mi nie pomogła (to byłoby krzywdzące) ale kiedyś wyrzuciła nas z domu i musieliśmy się wyprowadzić do teściów bo mój mąż stracił pracę i przez jakiś czas nie mógł znaleźć nowej. Możnaby powiedzieć że popadła ze skrajności w skrajność... Ludzie bardzo się zmieniają.

agnieta1987 a jak się zwracała do ciebie?

Też mają. Ten temat jest akurat o matkach, ale mam znajomą, której ojciec jest strasznie toksyczny i usiłuje rozbić jej małżeństwo. Ciągle się o coś czepia.
Ja akurat mam mamę z trudnym charakterem. Nieraz przez nią płakałam, nieustannie usiłuje grać na moim poczuciu winy. Teraz gdy jestem starsza nauczyłam się sobie z tym radzić, ale ciągle mnie to irytuje. Nie wiem dlaczego wydawało jej się, że jak mnie "zmiesza z błotem" wyzwie od nieudaczników, słabeuszy i kur domowych, to będzie to działać na mnie mobilizująco. Gdy protestowałam, to się obrażała: "ja bym tak nie śmiała odezwać się do matki". Najbardziej mnie jednak boli to, że nienawidzi mojego męża. Ciągle mi dogaduje, że np. jakiś tam mój były to był takim sympatycznym chłopcem i medycynę skończył (że niby nie tak jak mój mąż, który według niej nie jest sympatyczny). Nie ważne, że kocham mojego męża, że jesteśmy małżeństwem kilkanaście lat i mamy 2 dzieci, że też jest wykształcony, dobrze zarabia, a na dodatek do wszystkiego doszedł sam własnym wysiłkiem. Lepszy jest według mojej mamy mój były, wieczny dzieciak, który żył na garnuszku rodziców do 30 - tki, ale zawsze był taki uroczy (ciekawe czy byłby w stosunku do mojej mamy taki uroczy, gdybyśmy byli nadal razem i mógł ją lepiej poznać).
Na szczęście umiem się już do tego trochę zdystansować.

W moim przypadku to nie o to chodzi. Mama ma szczęśliwe życie. Ma kochającego i wiernego męża (tego samego od 40 lat), pieniądze (więcej na pewno niż ja, chociaż też nie narzekam), jest spełniona zawodowo, zdrowa. Nie miała ciężkiego życia, więc nie ma też powodu, żeby była zgorzkniała.

...do emerytury, której nie będzie

gojka aż się uśmiechnęłam jak czytałam Twój post.. z tą śmietaną.. mam dokładnie tak samo! nieważne jak istotny byłby dla mnie temat ona potrafi zainteresować się czym np w tv i powiedzieć "czekaj czekaj" i patrzy z ogromnym zainteresowaniem co mówią .. albo "oo miał być własnie ten program" i zwiększa volume naprawdę można poczuć się wtedy jak ktoś zawracający głowę ..na pewno nie jak "córka".

pyta też się mnie kilka razy w ciągu paru minut o to samo ..a jak jej zwrócę uwagę że już mówiłam albo zrobię odpowiednią minę po kolejnym identycznym pytaniu to się obraża i mówi że jestem nerwowa i kto wie co ona sobie tam jeszcze mysli ..bo już wtedy przestaje być miła . uważa pewnie że do mnie się odezwać nie można co już stwierdzała nie raz. a ja po którymś z kolei pytaniu tracę wiarę w to że ona mnie w ogóle słyszy..

patrzy często na mnie z takim politowaniem w oczach.. że sobie nie radzę w życiu? albo że jestem brzydka? albo chora? (mam problem zdrowotny) a na innych z iskrą w oku że ten to taki i taki, ma to i to, ma taką dziewczynę / chłopaka.. a ja rozstałam się z kimś z kim byłam kilka lat. może uważa że sobie już nie poradzę i nikogo nie znajdę. oczywiście gdybym zapytała na bank by zaprzeczyła a ja nadal widywałabym ten wzrok i tę minę.

traktuje mnie jak informacyjny śmietnik, ja już słucham dla świętego spokoju bo jak jej bym powiedziała że mnie dany temat nie interesuje to by się obraziła! wkłada mi do głowy takie niepotrzebne rzeczy ...co mnie interesuje co jej koleżanka w pracy jadła na drugie śniadanie

jeszcze dużo by opowiadać.. może kiedy indziej. czuję się po prostu bardzo źle w kontaktach z matką.

Hej

Ja również nie mam dobrych relacji z mamą, w sumie to jak sobie pomyślę to od dzieciństwa tak było. Nigdy z nią nie mogłam porozmawiać na "poważne" tematy, nigdy nie usłyszałam że mnie kocha, na temat seksu i zabezpieczeń też nie rozmawiała ze mną baa Ona nawet nie powiedziała mi "choć kupimy Ci pierwszy stanik bo już czas" czy też na temat miesiączki że takie coś istnieje, owszem wiedziałam ze szkoły ale to nie zmienia faktu że jak dostałam moją pierwszą miesiączkę wyłam jak bóbr że umieram, a mama mi na to "nie rycz głupia od tego sie nie umiera" dała podpaski i poszła ot co. Wiem może to śmiesznie wygląda ale mnie to wtedy nie śmieszyło i nie śmieszy do dzisiaj.
Szybko wyfrunęłam z domu bo miałam dość nie wolno mi było iść na dyskotekę bo brzuch przyniosę, bo coś tam itd. itp. Mój młodszy brat mógł wszystko, a najmłodsi bliźniacy już w ogóle.
Mimo to że zamieszkałam z babcią i tak mówili mi jak mam żyć, z kim się spotykać ba nawet babcię nastawili jak zaczęłam się spotykać z moim obecnym mężem. Więc wyprowadziłam się, wynajęłam pokój mój luby wprowadził się do mnie i zaczęliśmy wspólne życie dość szybko. Nie obyło się bez kłótni itd ale nie mogłam iść do mamy i się wyżalić, ba za każdym razem jak Ją spotkałam to słyszałam że mam go zostawić ble ble ble szkoda tylko że nigdy nie powiedziała dlaczego, dlatego też odcięłam się od rodziców.
Z czasem gdy pojawiła się córcia nagle im się odmieniło, zaczęli przyjeżdżać bo wnusia, zaproponowali mieszkanie obok ich mieszkania bo mają dwa więc skorzystaliśmy. Ale niestety szybko stamtąd się wyprowadzilismy dlatego że dostałam pracę i musiałam jeździć do innego miasta na szkolenia, moi rodzice wtedy tak mnie wypychali do tej pracy obiecując że zajmą sie małą pod naszą nieobecność, że pomogą a wyszło na to że moja wtedy jeszcze nie teściowa przyjeżdżała po pracy 28 km gdyż Oni nie chcieli małej pilnować! Jednego dnia pod moją nieobecność powiedzieli mojemu lubemu że ma się wyprowadzić a malutką im zostawić!! Całe szczęście tego nie zrobił.
Długo się do nich nie odzywałam, długo nie utrzymywaliśmy kontaktu nawet nie pozwoliłam im się widzieć z wnuczką. Już nie pamiętam jak to się stało że zaczęliśmy rozmawiać itd. Byli na naszym ślubie, ba nawet zapłacili mój się ucieszył że w końcu jest ok urodziłam drugie dzieciątko, jeździliśmy tam i wszystko było naprawdę ok ale ja jakoś nie byłam do końca przekonana czułam że coś się stanie no i się nie myliłam. Moja szanowna mamusia stwierdziła jakiś miesiąc temu że Ona nigdy nie zaakceptuje mojego męża, że ja jestem głupia że z nim jestem i że lepiej jakbym była sama z dziećmi!!!
Nie rozumiem jej zachowania, fakt boli mnie ale powiedziałam jej że córki i wnuków już nie ma, że ja nie pozwolę żeby rządziła moim życiem i nie będę robiła tak jak Ona sobie to wymyśliła. Od tamtej pory nie rozmawiamy, nie widziałam jej...
Szkoda mi dzieci bo córcia to już duża dziewczynka i rozumie, a bardzo za dziadkami przepadała. Niestety wiem że jak ją nawet tam dam na parę dni to będzie mi dziecko nastawiała przeciw mnie i mężowi... Mam powody aby tak myśleć gdyż jak tam bywaliśmy a ja zwracałam małej uwagę że coś źle zrobiła to moja mama na to "chodź do babci, mama głupoty gada".
Swego czasu nawet potrafiła mnie wyzwać od k*** i dz**** choć nie miała ku temu najmniejszego powodu

No cóż taka moja decyzja że nie będę się z nią kontaktowała, za bardzo mnie zraniła...

Tak jak i mi!
Wszystko, co mam, zawdzięczam Jej no i sobie, tylko od Niej zawsze miałam i mam wsparcie.

mortisha u mnie nawet w ich zachowaniu nie widziałam miłości. Ja miałam robić to, to i tamto, nie wolno mi byłe tego i tamtego. Jakiejkolwiek oceny bym nie przyniosła źle, nawet jak 5 dostałam to usłyszałam że mogłam przecież lepiej na 6. Niby mama się śmiała wtedy ale ja czekałam na pochwałę a nie na taki tekst. Teraz jestem dorosła ale nie umiem zapomnieć, nie umiem wybaczyć. Sama jestem matką dwójki dzieci i nie wywyższam jednego od drugiego jak robili to moi rodzice. Rozmawiam z nimi mimo że są mali, nie unikam odpowiedzi na trudne pytania 5-letniej córy. Poprostu staram się i pilnuję na każdym kroku abym nie popełniła błędów mojej mamy.

Ja wobec moich dzieciaczków i męża też jestem bardziej wylewna i tak jest dobrze, a nawet bardzo dobrze.
A co do ocen cóż mała dopiero przedszkole zaczęła, ale nie mam zamiaru karać za 1 czy 2, mam zamiar dokładnie tak jak Ty dopingować, pomóc w nauce... Robię wszystko żeby nie być taką jak moja mama.
Mnie akurat to zabiło, nabawiłam się nerwicy. Nie jestem tak mocna jak kiedyś myślałam, długo trzymałam to w sobie nie dając się aż coś we mnie pękło. Ale za to po terapiach teraz jestem bardziej silna żeby im powiedzieć nie.

Dziewczyny pomóżcie, napiszcie coś proszę. Moje relacje z matką to jedna wielka porażka. Zawsze było źle. Nigdy nie potrafiła okazać mi ciepła. Zawsze była jakaś taka nieczuła wobec mnie. Zawsze zabraniała, mówiła nie ruszaj bo popsujesz, nie wchodż tam, nie mów nic, nie patrz. Wszędzie bądź cicho, nie denerwuj nikogo. Ważne było, żeby wszyscy się dobrze czuli a moje uczucia były g..warte. Poza tym jest to osoba bardzo uparta i myśli bardzo stereotypowo. Często nie ma racji ale nikt nie potrafi Ją przekonać. Ona wie najlepiej i już. Do tego nie da się i nigdy nie dało pogadać, nie mogłam się nigdy doradzić bo Jej ulubione zdanie to nie wiem.Na każde ważne pytanie odpowiada nie wiem. Kiedy Ona mi później zadaje jakieś pytanie ja zawsze odpowiadam Jej tym samym bo mam taki żal do Niej, ze mnie nie pomaga. O wiele rzeczy mam żal. O wiele rzeczy z dzieciństwa, o Jej nieczułośc, obojętność na wiele rzeczy. Czasami chce mi okazać swoje zainteresowanie a ja sobie myślę, że teraz to ja już nie chce, że kiedyś chciałam a miała mnie w du..to ja teraz już nie chce. Od kilku lat stałam się bardzo pyskata do tego stopnia, ze potrafię powiedzieć wiele bardzo bolesnych słów. wiele razy przeze mnie płakała, cała dygotała. Ostatnio w ogóle nie mogę słuchać jak się śmieje z innymi ludzmi bo wiem, że ze mną nigdy nie potrafiła stworzyć takej fajnej normalnej relacji. Jestem taka wulgarna, zawsze mam wyrzuty sumienia ale za każdym nastepnym razem jest podobnie. Chciałabym, żeby ta nasza relacja była chociaż znośna ale nie wiem co robić, jak się powstrzymywać przed kłótnią, przed wysyłaniem Jej tych bolesnych słów. Ta przeszłośc wraca do mnie. Napiszcie coś, chcociaż kilka słów. Proszę

Moja relacja z mamą nie ma szans za zmianę.Bo ona nic złego w niej nie widzi.Wczoraj zrobiłam dla dorosłych mała imprezkę z okazji minionych już urodzin córki.
Przyjechała moja mama.Zaprosiłam wszystkich na obiad a mama koniecznie chciała mi pomóc w kuchni.Kiedy nakładałam obiad mąż przyszedł żeby pozanosić do jadalni.Spróbował frytek i stwierdził,że one jakieś dziwne.Na to moja mama,że na pewno nie są posolone i dlatego i że ona jak wyjmuje frytki z piekarnika to je soli na blaszce.Powiedziałam mamie,że sól jest na stole i każdy kto lubi słone może sobie osolić.Na co mama,że trzeba na talerzach posolić skoro nie posoliłam na blaszce- no,trudno najwyżej osolę też kotlety.Powtórzyłam,że każdy sobie osoli.Na co mama,że powinnam pójść do jadalni i powiedzieć,że frytki są niesłone i że na stole jest sól.Kurr.....!
I tak pierdzieliła mi dopóki nie wyszłam z kuchni.Przecież ja jestem u siebie i robię jak uważam!