Lęk przed ciążą

Buba :*
Decyzja nie jest łatwa, ja też się bałam Nie jesteś pierwsza i nie ostatnia która się boi To naturalne, że się boisz, ja miałam tak samo, jak już byłam w ciąży to się zastanawiałam, jak sobie poradzę, bo to taki obowiązek. Nie raz płakałam, bo się bałam - ale z każdym kopnięciem Agnieszki wiedziałam że na pewno sobie poradzę, bo mam męża który też chce tego dziecka i mi pomoże Co prawda moja pociecha jest dalej w szpitalu, ale coraz więcej rzeczy przy niej robię, dziś ją kapałam - pierwszy raz! I poszło mi rewelacyjnie. Pierwsze przebranie jej - byłam cała mokra!! Ale to wszystko przychodzi instynktownie:) Tu na forum są tak fajne dziewczyny, które mi bardzo pomagają :* Dzielą się swoimi doświadczeniami Są też książki, ale musisz też pamiętać, że każde dziecko rozwija się inaczej Ale na pewno masz też znajomych którzy mają dzieci i Ci pomogą I najważniejsze porozmawiaj z mężem o swoich lękach, ja z moim rozmawiałam i on też się bał:) Ale jak się urodzi ta mała istotka wszelkie lęki znikają I wierzę, że na pewno sobie poradzisz :*

buba ja teraz jestem w ciazy i tez sie boje. caly czas zastanawiam sie jak to bedzie, jak sobie poradze ze wszystkim. Oprocz tego mam jeszcze szkole (za rok koncze) i tez nie wiem jak sobie poradze z dzieckiem i z tym wszystkim. Bardzo czesto placze, ale po chwili przychodzi taka mysl, ze wszystko bedzie dobrze, bo przeciez musi byc dobrze. Nie jestes sama w swoim leku. Mysle, ze kazda z nas doswiadczyla lub doswiadcza takich uczuc, kazda z nas sie boi, ze nie da rady. Nie martw sie. Pomysl, ze skoro inne kobiety radza sobie, to dlaczego Ty masz sobie nie poradzic? Przeciez nie jestes od nich gorsza

Buba strasznie ci wspolczuje bo ja niedawno przechodzilam przez to samo. maz naciskal na dziecko, chcial za wszelka cene mnie przekonac, ze juz czas a ja potwornie sie balam. ze zabierze mi mlodosc, wolny czas, nawet bede musialam sie podzielic mezem i jego czasem (ktorego mam tylko dla siebie). na mysl o tym, ze mieszkam w obcym kraju, moja rodzina jest daleko i tak naprawde nie mam tutaj nikogo, ktory bylby wsparciem (oprocz meza, ktory przed ciaza mi wystarczal). czas przyszedl, zakonczylam antykoncepcje. myslalam, ze jak wiele par bedziemy sie starac o dziecko, to moze byc nawet miesiacami, latami. zaszlam w ciaze 3 tygodnie po po skonczeniu antykoncepcji i bylam tak wystraszona, ze jak zrobilam test i na tescie przeczytalam 1-2 tydzien ciazy to cala droge do domu ryczalam. jak tylko spotkalam sie z mezem, pokazalam mu test i zobaczylam jego mine, lzy w oczach i to jak mnie przytulil i szepnal do ucha, ze sie mna zaopiekuje tak, ze nie bede zalowala. wiedzialam juz ze wszystko bedzie ok. potem jak pierwszy i kazdy wydruk usg nosil w portfelu i jak bardzo sie mna do dzis opiekuje (30 tydzien ciazy). jak oboje czekamy rozwiazania. i wiem ze juz nie zaluje.

Ale ciagle sie boje, ze nie dam rady, ze nie bede umiala wielu rzeczy, ze nie doczytam, nie doucze sie na czas. Ale mam nadzieje, ze dam rade i to powinnas miec w glowie. ten instynkt macierzynski, tacierzynski i jaki tam jeszcze jest duzo ci pomoze. Nikt nie jest doskonaly oprocz tych malenstw ktore rodzimy. One sa doskonale dla kazdej matki.

_______________________________

Wieczne Miasto BG