Studia w innym mieście mąż w innym ... ?

DLaczego twój narzeczony nie pomysli o Tobie???
Chcesz sie rozwijać, uczyc, a przeciez to nie zbrodnia.
I dlaczego to Ty masz sie "poświęcać"i rzucać swoje marzenia po to aby uszczęśliwić jego?
On chce mieć juz dzieci? A TY CHCESZ STUDIOWAĆ.
STrasznie egoistyczne podejście Twojego narzeczonego. W sumie też przechodzi przez niego strach utraty Ciebie, jednak nie może Cie w ten sposób ograniczać.
Realizuj swoje plany; On powinien Cię jeszcze wspierać.

Rozumiem, że Ty chcesz się kształcić i bardzo dobrze... Tyle, ze widzisz, Twój facet ma inne potrzeby. Obydwoje macie inne. Ty chcesz wyjechać i się uczyć a on chce mieć kobiete przy sobie i chce dzieci. W związku się liczą potrzeby obojga. Albo pójdziecie na kompromis, albo jedna ze stron będzie musiała ustąpic, ale pewnie będzie nieszczęśliwa, a wtedy Wasz związek może nie przetrwać. No i w zasadzie tyle.

BĘDZIESZ ...ale czy szczęśliwa?

fairytale Ty go chyba bardzo dobrze rozumiesz. Niestety blisko nas nie ma nic... jest lublin albo warszawa... wszystko 100 km od nas... On nie chce zebysmy byli małżeństwem na odległość... Dla niego to była by udręka.... Tęsknota... Bałby sie , nie byłabym juz przy nim, teskni gdy spóźniam sie pare godzin do domu, a co mówić całymi tygodniami daleko od niego ... dlatego też chce podjąć próbe studiów zaocznych, może nie jest tak źle jak mi się wydaje...

Mniej wiecej o tym samym pomyslalam - jak mozna nie zdac obecnej matury? I takze nie chce Cie urazic, ale tak zastanow sie troszeczke - skoro matura za pierwszym podejsciem Ci nie wyszla, a teraz po powtorce i tak nie jestes pewna czy ja zdalas to jak zamierzasz sobie poradzic na tym kierunku? Chyba, ze chcesz studiowac to hobbystycznie, ale nie wydaje mi sie czytajac Twoje posty.
Co do studiow ogolnie - dobra uczelnia, uzdolnienia w danym kierunku i wtedy srednio wazne czy dzienne czy zaoczne. Tak jak napisala Red - chcesz studiowac czy balowac? Tu i tu musisz tak samo sie przykladac jezeli naprawde chcesz do czegos dojsc a nie tylko kupic papierek

Ja już się gubie po prostu Nie zdałam matury z matematyki, ponieważ to troche moje lenistwo, nie uczyłam się, miałam duże zaległosci, wolalam spędzać czas z narzeczonym, taka patologiczna młodość, od samego dziecinstwa miałam problemy z matematyka, troche winy mojej, troche też szkoły ... Dużo opisywać, i dlatego nie zdałam matury. Teraz miesiąc przed matura zaczełam chodzić na korepetycje, bo dopiero dostalam pieniadze od rodziców, dlatego nie mam pewności czy ją zdałam czy nie... Miałam troszke prblemów, ale wierze że na tym kierunku dam rade, bo to coś co Kocham ...

,,Zostaw mnie i tyle", to klasyczny szantaż emocjonalny, który w tym przypadku znaczy mniej więcej tyle, że ,,jak wyjedziesz na studia, to znaczy, że mnie nie kochasz" - bardzo niedojrzałe podejście.
NIGDY nie rezygnuj z siebie i ze swoich marzeń, bo to się w życiu zwyczajnie nie sprawdza. NIKT też nie ma prawa oczekiwać, że się poświęcisz. Dziś jest tak, jutro może być zupełnie inaczej, natomiast solidne wykształcenie, praca, którą będziesz kochać, może nie gwarantują szczęścia, ale na pewno czynią życie łatwiejszym.
Jeśli tu, na miejscu, narzeczonego nic nie trzyma poza pewnego rodzaju przywiązaniem, to niech na te kilka lat wyjedzie razem z Tobą, Ty będziesz studiować, on niech znajdzie pracę, a potem kto wie, może nawet zostaniecie w Warszawie na stałe. Wszystko się da, ważne to wyznaczyć sobie w życiu priorytety i twardo się ich trzymać.

No i macie kompromis. Nikt Ci przecież nie karze rezygnować z marzeń o studiowaniu psychologii, ale nie możesz też oczekiwać, że to partner zrezygnuje z czegoś, tylko dlatego, że Ty się upierasz przy dziennych. Zdobędziesz wymarzone wykształcenie, dyplom taki sam jak po dziennych, a będziesz jeszcze mieć czas na pracę i ewentualne zdobywanie jakiegoś doświadczenia w przyszłym zawodzie. Na prawdę nie rozumiem dlaczego większość piszących w tym temacie wypowiada się o tym, że ona nie powinna się poświęcać kompletnie nie zwracając uwagi na jej chłopaka. Osiągnęli kompromis i to jest najważniejsze. A pójście na zaoczne studia zamiast na dzienne, to nie jest żadne wielkie poświęcenie- bez przesady.

no to jest właśnie głupia sytacja, bo tak, ja poszłam na kompromis, rezygnuje ze studiów dziennych na rzecz narzeczonego. Chce być przy nim bo mi na nim zależy. On nie chce się stąd ruszać, i nie chce żebym wyjeżdzała, w ogóle nigdzie. Bo będzie tęsknił... Wiem że mnie kocha, ale chyba za bardzo boi sie że tam w w-wie nie wiadomo co będe robić ... ehh mam totalny mętlik, niby narazie pogodziłam się z tą myślą że pójde na studia zaoczne, ale wlaśnie bardzo boje się tego ze kiedyś uznam że to za mało, że moglam lepiej, inaczej, coś w tym rodzaju, nie chciałabym mieć do niego nigdy żalu

Hmmmm może dlatego że chcialabym zobaczyć jak to jest na dziennych studiach?? Ale nie o to tu chodzi, mi sie wydaje że mialabym troche lżej, że nie omijały by mnie zajęcia, tzn że materiał nie byłby okrojny, Chociaż chyba bardzo nie jest. Spróbowalabym życia w warszawie, w "wielkim" miescie. Nigdy nie ciągneło mnie do wsi, ale nie ważne gdzie mieszkasz ważne z kim, dlatego chce się uczyć i pracować poza granicami wsi aby mieć od tego oderwanie. A mieszkając w warszawie napewno bym nauczyła się czegoś więcej, to były by dla mnie nowe doświadczenia. Bo odczowam głód i tęsknote do miasta...

Jest jeszcze takie wyjście, że Bella będzie studiować w Warszawie, a narzeczony zostanie na miejscu, przecież będą się widywać w weekendy, do tego dochodzą przerwy świąteczne, wakacje - nie oni pierwsi i nie ostatni, a każdy będzie tam, gdzie widzi swoje miejsce. Pięć lat przecież kiedyś minie, a przed nimi jeszcze całe życie.
Rzecz w tym, że narzeczony w tej konkretnie sytuacji ma bardzo roszczeniową postawę, wywiera nacisk, stosuje szantaż emocjonalny, więc Bella czując się winna rezygnuje ze swoich marzeń. Tak być nie powinno, on - jeśli naprawdę kocha - nie powinien podcinać jej skrzydeł, a raczej wspierać, pchać do przodu, tymczasem na jednej szali położył jej rozwój, a na drugiej związek. Moim zdaniem to wszystko podszyte jest daleko idącym egoizmem.

Niestety psychologia jest kierunkiem, który bardzo trudno studiuje się zaocznie, a jeśli już, to wiedza w ten sposób zdobyta nie jest tą samą wiedzą, co uzyskana trybem dziennym. Studia zaoczne nastawione są na zarabianie, nie kształcenie i nikt mi nie powie, że nie odbywa się to kosztem studentów. Sama studiowałam zaocznie, więc doskonale widzę różnicę pomiędzy jednym a drugim typem kształcenia.

Edit: Red, nasze posty piszemy i wklejamy niemal równocześnie , stąd wynika pewna niespójność.

A mi to się wydaje, że dziewczynę ciągnie do "wielkiego" świata, do realizacji wszystkiego na co jest czas właśnie na studiach, czas na bycie młodym, bez zobowiązań, bez obowiązków większych niż kolokwium i trochę grosza na pasztet. Ty zwyczajnie w świecie jesteś jeszcze za młoda na ślub, dom i pieluchy i jest to zupełnie zrozumiałe. Aż tak ciągnie Cię do ołtarza, że chcesz zrezygnować z tego jedynego w swoim rodzaju, niepowtarzalnego życia studenckiego? Twój facet zapuścił już korzenie, jest dużo starszy, ma jakieś plany, ale czy jego plany są na pewno i Twoimi? Nie szkoda Ci życia i młodych lat? Idę o zakład, że będziesz żałować i wierz mi, mówię to z doświadczenia i z ręką na sercu, o niebo lepiej jest żałować, że się coś zrobiło niż żałować, że się nie spróbowało.

Ja tu nie widzę żadnego kompromisu. On nie chce kompromisu, tylko musi być tak, jak on chce.
Teraz dziecko i rezygnacja ze studiów, potem czekaj, aż każe Ci krowy doić, zajmować się gospodarstwem. Owinie Cię wokół palca, nawet do koleżanek na kawę nie wyjdziesz, bez poczucia winy.

Warszawa to większe miasto, większe możliwości. Tam praca będzie, Twoje studia.
Skoro on nie potrafi się poświęcić przez 5 lat, to czego Ty od niego oczekujesz dalej?

Idź na te studia, później zaczniecie się martwic.
W sumie on się boi tego, że Ty zasmakujesz innego życia, świata, poznasz ludzi i BUM....możesz nie wrócić.
No ale niestety, nie wolni zapominać o sobie.
Jeszcze zrozumiałabym gdybyś chciała popełnić jakąś zbrodnie...ale Ty przecież chcesz inwestować w SIEBIE, czy to złe?

Ja czytając Ciebie zaczynałam mieć klaustrofobie, dusiłam się...

Podsumuje Cię na zimno. Wiem, że bardzo kochasz, ale postaraj się wyłączyć to uczucie, dopuść zdrowy rozsądek do głosu, bo wiem, że go masz tylko skutecznie go zagłuszasz.

1. Nie jesteś szczęśliwa
2. Wszystko zostało narzucony Ci z góry
3. Nie masz prawa do swojego życia i zmian
4. Jesteś emocjonalnie szantażowana
5. Masz już poukładane życie, którego nie chcesz
6. Szykuje Ci się mieszkanie z teściami na nieswoim terenie z mężem, który NA PEWNO nie weźmie Twojej strony.
7. Dopiero zaczynasz życie, a już zostało Ci ono odebrane.
8. Nie masz własnego zdania.

I teraz odpowiedz sobie na pytanie, czy takie życie chcesz wieść? Czy chcesz za 10 lat patrzeć na swojego męża i szczerze go nienawidzić? Czy ta wielka miłość jest warta takich poświęceń? Czy bez zastanowienia oddasz swoje życie i los w ręce obcego człowieka, który tylko potrafi brać?

Piszę to wszystko, bo szczerze mi Ciebie szkoda. Bo wiem, że na 90% przestraszysz się swojego zdrowego rozsądku i wyjdziesz na niego za mąż, przeprowadzisz się na wieś, będzie prowadzić życie wegetacyjne, bo potem będzie już tylko gorzej. Zastanów się czy warto. Mówi się "jak kocha to poczeka" i to jest prawda. Prawdziwa miłość przetrwa wszystko, a Ty nie wyjeżdżasz na drugi koniec świata tylko 100 km dalej. On nic Ci nie daje i nie da, to Ty dajesz i dawać będziesz.

Kurcze, To jest trudne ... Wcale nie wiem czy ja nie jestem szczęśliwa... Kiedy ostatnio przymierzałam suknie ślubne, byłam taka szczęśliwa, ale z drugiej strony przy pierwszym potknięciu, przy kłótni, zawsze oddaje mu pierscionek, zawsze mówie że to koniec, że ja tak nie chce, ale nie potrafie od niego odejść, nie moge go zranić ... To było by najgorsze co mogłoby dla mnie być... Chcialabym mieć zawsze z nim kontakt, jest dla mnie przyjacielem, a wiem że tak  bym straciła go na zawsze... Wcześniej dokładnie jakoś rok temu czułam tą wielką miłość ... I nie wiem czy Ona jest dalej czy nie ... Wiem że moja rodzina tego nie zrozumie ... Eh oni uważają ze to ja sie zawsze go czepiam, bo to w sumie prawda, zawsze denerwuje sie że znowu pije, znowu pali, znowu to i tamto, i to ja jestem ta czepliwa... z koleji ja nic nie robie, po szkole wracam prosto do domu, do niego, nie wiem dlaczego ... Na początku były wielkie plany, teraz jest tak że mamy dom, a ja pójde do pracy, Tż mówi że on nie chce mi się narzucać... Że on chce żebym była szczęśliwa, tego dziecka nie chce chyba już teraz... Ale też nie chce czekać 5 lat ... Co do rodziców... Nie wiem... Holernie trudno jest mi to powiedzieć że stanie po ich stronie... Nie wiem jak będzie ...

Ja po prostu chce iść na te studia, ale chce mieć też jego... Bo wiem że jeżeli bym poszła na studia, i jeżeli bym je ukończyła to wtedy to wszystko potoczyło by się inaczej.

Jakieś 2-3 miesiące temu rozmawialismy, i tłumaczylam mu że dlaczego chciałabym mieć nowy dom, oddzielnie tlumaczyłam, On niby sie zgadzał, rozumiał, i ustaliśmy że zbudujemy, mamy działke, mamy budowlańców, mój tato zbudował dom dla siostry, On sam budował domy, mi sie wydaje że damy rade. Tylko jest pewne i to że ja będe musiała zarabiać. I Tż się z tym zgadza, ale jednak, kurcze ma te myśli że On ma dom, i to duży i co pusty ma stać??

Eh i ci rodzice, nie są wcale tacy źli, ale wiem że mieszkanie razem a oddzielnie to dwa światy ... Strasznie ingeruje w życie Tż. Wszystko chcą wiedzieć . Z kolei zawsze mnie bronią, zawsze go opieprzają jeżeli coś źle zrobi w stosunku do mnie. TEŚCIOWA chyba sie boi czasami że sie roztane z nim ...

Kurcze boje się tej dorosłości ... Ale jestem totalnie rozdarta, bo chcialabym z nim być, chciałabym być jego zoną, i wyznać miłość przed ołtarzem, i chciałabym studiować, i dzieci mieć po studiach ... Chciałabym być szczęśliwa ... I chciałabym walczyć ... Najbardziej boli mnie to że czasami nie wytrzymuje bo czuje się przytłoczona tym wszystkim, że oddaje mu pierscionek, chce odejść. On mnie zawsze wtedy przytula, krzyczy że kocha ...

Nie chce go stracić ... Boje się ze kiedyś takiej osoby już nie spotkam... Bo mimo wszystko jest moim przyjacielem, i potrafimy rozmawiać , i on potrafi przyznać sie do błędu i ja ... To jest trudne

Widzę, że definicja przyjaźni padła w tych czasach. On NIE JEST Twoim przyjacielem, a jedynie osobą, którą dobrze znasz i on zna Ciebie. Przyjaciel nie żąda, przyjaciel nie stawia warunków i nie szantażuje emocjonalnie. Przyjaciel poczeka jeśli będzie taka potrzeba.
On chce ślubu, on chce dziecka, on chce mieszkać tu i tu, on nie chce żebyś się realizowała.
Biała suknia to nie całe życie. Ślub i wesele trwa w sumie 24 godziny, a co zrobisz z pozostałymi 50 latami? Widzisz różnice? To nie Twoi rodzice mają rozumieć, to nie teściowa ma być smutna, nie żyjesz dla nich tylko dla siebie, kiedy to wreszcie zrozumiesz? Bo kiedy będzie źle i będziesz musiała sobie z tym wszystkim poradzić to nie będzie już rodziców, teściowych i prędzej czy później każdy da Ci do zrozumienia, że ma swoje życie i Ty masz swoje.
Ty nie chcesz ranić jego, ale on raczej nie ma skrupułów.
Nie bierz ślubu, poczekaj te kilka lat, jeśli to prawdziwa miłość to to przetrwa. Jeśli on mówi Ci, albo daje do zrozumienia, że wyjeżdżając na studia udowodnisz, że go nie kochasz, to z ręką na sercu możesz mu odpowiedzieć, że i on nie kocha Ciebie mówiąc takie rzeczy. Przywłaszczył sobie Ciebie, to widać jak na dłoni.
Masz 21 lat i minimum 50 przed sobą. Naprawdę dla białej sukni i strachu "co ludzie powiedzą" chcesz porzucić marzenia i podporządkować się wszystkim? Przecież nie chcesz lecieć na księżyc, na litość Boską! Tylko iść na studia! 100 km od domy, a nie 10000000 ! Jeżeli on nie jest w stanie pójść na takie ustępstwo jak 5 lat studiów, to nie licz na to, że kiedykolwiek pójdzie na jakieś inne. Kochające pary powinny się wspierać i sobie pomagać, a nie ograniczać się egoistycznie, bo on jest wielkim egoistą. W jego argumentacji jest tylko "ja" "ja" "ja". Nie ma miejsca dla Ciebie.

Jestem z moim Ł. w sytuacji podobnej. Ja studiuję dziennie w Warszawie, a mojego kierunku nie da się po prostu roić zaocznie. On Musi przeprowadzić się 300km dalej. Kiedy już wiedzieliśmy, że tak będzie usiedliśmy razem i rozważyliśmy wszystkie możliwości. Oboje chcemy ślubu i dziecka. Postanowiliśmy jednak, że te dwa lata, które mi zostały poczekamy. On rozumie, że to moje marzenie i nie chce mnie ograniczać. Oczywiście boje się, że w tym czasie się rozpadnie, że on spotka kogoś innego. Nawet założyłam na ten temat wątek (Dziękuje wszystkim, którzy wypowiedzieli się i podtrzymali mnie na duchu w chwilach wątpliwości). Jednak nie mam zamiaru trzymać go przy sobie na siłę, bo wiem, że to zapewni mu lepszą przyszłość. Będziemy do siebie dojeżdżać kiedy się tylko da, a ze ślubem poczekamy do unormowania sytuacji. To jest kompromis. Oboje z czegoś zrezygnowaliśmy i oboje nie jesteśmy pewni jak to się skończy. Ale rozumiemy też, że związek nie polega na ograniczaniu jednej ze stron, a na wzajemnym wspieraniu się w realizacji marzeń nawet jeśli nie do końca nam się podobają.

Bello twój narzeczony tego nie rozumie i mam wrażenie, że ty też nie do końca. On wymaga, żeby wszystko było tak jak on chce, a ty jesteś gotowa mu wszystko poświęcić. Myślisz, że w małżeństwie to się zmieni? Jeśli weźmiesz ślub teraz nie zmieni się. On zawsze będzie stawiał na swoim, a ty zawsze  będziesz rezygnować. Jak długo jesteś w stanie tak żyć?
Radzę ci idź na studia dla siebie, a nie dla faceta. To twoje studia i twoja przyszłość. Nawet jeśli wybierzesz zaoczne to niech to będzie twoja decyzja, a nie jego. Bo na razie na wspólną decyzję w waszym związku nie widzę szans.
Studia są czasem rozwoju, często zmiany sposobu patrzenia na różne sprawy. Możesz go wykorzystać również na budowanie swojego związku z narzeczonym. Popracuj nad swoją rolą. Dla mężczyzny powinnaś być równorzędną partnerką, a nie istotą podległą jego woli. Inaczej nie będzie cię szanował. Jeśli chcesz aby po ślubie wszystkie decyzje były podejmowane wspólnie musisz to wprowadzić przed ślubem. Często w małżeństwo kobiety wchodzą z przekonaniem, że mężczyzna się zmieni, podczas gdy on uważa, że kobieta będzie dokładnie taka sama. Jeżeli przed ślubem kobieta tolerowała zdrady to po ślubie facet czuje przyzwolenie na takie zachowania. Na tej samej zasadzie, jeżeli on teraz podejmuje wszystkie decyzje to będzie je podejmował również potem. Jakiekolwiek zmiany trzeba wprowadzać zanim powie się sakramentalne "Tak". A jeżeli facet tych zmian nie zaakceptuje, to znaczy, że nie jest dla ciebie odpowiednim partnerem i nie masz się czym przejmować. Jesteś młoda jeszcze masz czas.

Przejrzałam ten wątek oraz wątek o projekcie budowy domu i uruchomienia działalności agroturystycznej.
Powiem co ja sądzę o pomyśle studiowania psychologii w Twoim położeniu. To błąd. Musisz wiedzieć co chcesz robić po studiach. Czy studiować dla studiowania i skończyć je kiedyś tam, nie angażując się mocno w rozwój kariery, czy może iść w kierunku pracy psychologa.
Mam trochę znajomych zarówno po studiach dziennych jak i zaocznych na psychologii, ale żadne z nich nie pracuje w zawodzie, mniejsza o powody. Jednak musisz brać pod uwagę, że po skończonych studiach tak naprawdę niewiele możesz. Żeby być osobą atrakcyjną dla pracodawcy musisz mieć specjalizację, którą uzyskasz tak naprawdę nie na studiach, ale na coraz to innych kursach i studiach podyplomowych. To praktyka, praca z ludźmi, często mocno pokiereszowanymi przez życie. Te wszystkie działania prowadzą do kolejnych wyjazdów, a być może konieczności przeprowadzki, bo nie będziesz mogła znaleźć pracy nigdzie w pobliżu (oczywiście zakładając, że wybierasz rozwój kariery, a nie tylko uzyskanie stopnia mgr.).
Dlatego też patrząc na Twoje plany mogę powiedzieć, że nie możesz mieć wszystkiego chociażby tupałaś obiema nóżkami. Masz kilka dróg do wyboru:
- zacząć studia dzienne (o ile się dostaniesz), próbować podjąć pracę w Warszawie oraz wziąć ewentualnie kredyt i korzystać z pomocy ojca -> to pozwoli Ci studiować i się utrzymać, pytanie powstaje odnośnie małżeństwa, będziesz dojeżdżać co weekend (a  i to może być ciężkie, bo czasami po prostu trzeba coś zrobić na uczelnię, co wymaga siedzenia na tyłku np. w bibliotece i nie ma wtedy czasu na podróżowanie do domu). Zresztą z Twoich opisów wynika, że narzeczony nie jest skory do udzielenia Ci swojego wsparcia w takim wypadku;
- zacząć studiować zaocznie -> narzeczony pomoże Ci finansowo, więc odpadają kredyty, jednak jak już pisałam będziesz musiała odbywać praktyki oraz doskonalić się zawodowo, to już nie jest możliwe w trybie zaocznym;
- nie zaczynać studiów ->narzeczony będzie szczęśliwy, bo ma Ciebie na miejscu, ale czy Ty będziesz szczęśliwa?
Musisz sobie w głowie poustawiać priorytety, bo masz tam raczej mętlik, co widać po tym, że szukasz pomocy na forum (co oczywiście nie jest niczym złym ). Jak już będziesz wiedziała na czym stoisz (chociażby czy masz szansę na studia dzienne, bo jak nie to po co się o to wykłócać), poukładasz sobie czy ważniejszy jest rozwój osobisty czy małżeństwo, to wtedy przysiądź i porozmawiaj z narzeczonym.
A tak ponad to: on za bardzo chce mieć na Ciebie wpływ, przynajmniej tak to wynika z Twoich postów. On powie NIE i koniec, bo on tęskni, on nie ma się do kogo przytulić i cholera wie co jeszcze. Związek to sztuka kompromisów, a czy on takie Ci ofiarowuje? Na Twoim miejscu przesunęłabym ślub, po co się spieszyć, Ty go w lata nie wpędzasz. Facet może w każdym wieku założyć rodzinę, to kobieta ma ścisłe granice. A czy zabieranie go do Warszawy ma sens? To wie tak naprawdę tylko on i Ty.

Pierwsza sprawa studia i praca: aby być psychologiem czy to sądowym, cz to policyjnym lub jeszcze innym, nie wystarczy samo ukończenie studiów, to jeszcze multum kursów i innych takich tam, które mają sprawić, że będziesz w tej dziedzinie wyspecjalizowana. Cała ta ścieżka to więcej niż 5 lat. Przemyśl to dobrze, jak będziesz musiała wyjeżdżać na kilka dni, tygodni, odbywać jakieś staże w innych miastach (być może w Warszawie), to raczej nie będziesz tam codziennie dojeżdżać.
Sprawa nr dwa: skoro każde z was jest uparte to nie rokuje to dobrze. Wiadomo, każdy z nas ma jakieś sprawy, w których nie chce ustępować, bo sądzi, że jest to dla niego ważne. Wtedy wymaga od partnera aby ten dostosował się do jego planów. Jednak jeśli oboje reagujecie w taki sposób, że nie i koniec pieśni, to raczej mieszanka wybuchowa.
Podsumowując, uważam, że możecie mieć problem w normalnej komunikacji, kiedy każde z was będzie próbowało przeciągnąć linę na swoją stronę. Jeszcze raz nawołuję abyś potrafiła przyjrzeć się swojej sytuacji z dystansem i zrozumieć, że ślub, który tak rychło planujecie, koliduje z Twoimi planami. Pozwól, że spytam, ale czy tego nie traktujesz jak ucieczkę z domu? Początkowo wielka miłość, pasja, namiętność, to ten jedyny i inne duperele, a teraz kiedy przychodzi taka zwykła codzienność, która koliduje z Twoimi planami i wyobrażeniami o wspólnym życiu, nagle zaczynasz mieć wątpliwości. Jesteś młoda, masz czas aby stanąć przed ołtarzem i przewijać dziecku pieluchy. Czy chcesz tego w ciągu najbliższych 3 lat?
Ponadto dobrze rozważ, te punkty, które Teo podała parę postów wcześniej. Twoje marzenia o agroturystyce są mocno naciągane i praktycznie nie do zrealizowania bez współudziału teściów. Tym bardziej jeśli zaczniesz studia. Ślub nie jest niezbędny do życia razem, jak kocha  to poczeka (wiem, wiem, oklepane, ale do Twojej sytuacji chyba najlepiej pasuje).