marny żywot emocjonalny..

Po przeczytaniu Twojego wątku też mi się wszystkiego odechciało...po głowie Cię nie pogłaszczę, branie się w tzw. "garść" też nie zawsze odniesie pożądany skutek, ale myślę sobie tak- możesz zrobić dwie rzeczy- poddać się, "olać" szukanie pracy, usiąść na coraz grubszym tyłku (o, będzie kolejny powód do załamki ) i nakręcać się coraz bardziej i utwierdzać się w przekonaniu, że wszystko jest do d...i takie już będzie..Kolejny krok takiego życia to depresja jak nic !
A ta druga rzecz, odkryć co lubisz robić, może jakieś marzenia, które siedzą z tyłu głowy i nawet boisz się do nich przyznać?
Zrobić coś, co wywoła Twój uśmiech, da satysfakcję, choćby niewielką...I małymi kroczkami do przodu..

Pomyślałam też sobie, że być może ma to związek z tym, że jesteś na etapie wkraczania w dorosłe życie  i tak bardzo boisz się odpowiedzialności, samodzielności i tego co wiąże się z dorosłym życiem, że "uciekasz" w takie myślenie jakie nam tu przedstawiłaś ?

Moim zdaniem Marta_M ma rację. Ja robię tak samo jeśli mam doła, wszystko mnie męczy i nie widzę perspektywy lepszego życia... Po prostu szukam plusów. Cieszę się, że mam co jeść, że mimo nudnej i chorej pracy za marne grosze mam pieniądze za które niektórzy dali by się pociąć. Studiuję, co motywuje mnie dalej... ambicja.
Kiedy miałam tyle lat co ty (mam nadzieje, że nie zabrzmi to jakbym była stara) też czułam się tak jak ty. Wiem jak to boli. Zresztą jak od małego nie miałam normalnego dzieciństwa. Od zawsze czułam się inna, że jestem nikim i nic mi nie wyjdzie. A teraz? Jestem innym człowiekiem. Poczekaj... może jutro, za tydzień za miesiąc coś stanie się takiego w Twoim życiu, że machniesz ręką ma to co napisałaś Życzę Ci tego!

Użalasz sie nad sobą ...Doceń to co masz ... Niektórzy nie mają nawet tyle .
Trzeba wziąć się w garść .  Uzalaniem sie nad soba nic nie wskórasz.
Trzymaj się ! )