Za wcześnie na dziecko..?

U każdej z nas instynkt macierzyński pojawia się w różnym czasie. Mnie jeszcze on "nie dopadł", owszem przychodzą chwile, kiedy wydaje mi się, że bardzo bym chciała zostać mamą, ale szybko mi to przechodzi, wystarczy mi w zupełności parogodzinna zabawa z dzieciakami siostry, na swoje mam czas ) Kiedy miałam 19 lat to zupełnie nie myślałam o własnym dziecku.

Mnie tez dopadala kiedys taka ochota na takiego dzidziusia,ale teraz kiedy mam 21lat juz skończone dziecko nie wchodzi w rachubę. Chce spełnić swoje cele, marzenia, ustatkować się i dopiero będzie czas na powiększenie rodziny. Moja ciotka ma 32lata,za miesiąc urodzi się jej córeczka. Ma skończone studia, świetną pracę, wspaniałego męża- prawnika. Piękne mieszkanie. Zabezpieczenie finansowe i przede wszystkim oczekują to dziecko.
Zamierzam tak samo zaplanować sobie juz stabilizację życiową,założenie własnej rodziny,prawdziwe dorosłe życie. Narazie chcę zająć się sobą. 
I tu mnie zastanawia,czy dobrze myślę, czy się mysle. Kiedyś koleżanka w pracy,która w wieku 26 lat ma już 5letnia córe,która nie była planowana,powiedziała mi,że sie mylę co do mojego rozumowania na ten temat. Że wcale to nie wyjdzie z korzyścią dla mnie ( w ogóle jak powiedziałam,ze dziecko ok 30,kiedy sama zdobędę już wszystko co zamierzałam i zrobię o czym marzyłam,to prócz niej oburzyła sie druga znajoma) że to za późno,że nie bede wstanie cieszyć się tak dzieckiem w wieku 30iluś tam lat jak mając te 25.. ? What the fu..ck? Tzn,że będę za stara? To znaczyło,ze mam poświęcić swoją młodość,która ma się tylko raz w życiu żeby byc młodą mama? A ja wolę miec dziesięcioletnie dziecko w wieku 40lat ,moc zapewnić mu wszystko czego potrzebuje,a sama nie żałować nigdy,ze czegoś sie nie zrobiło..
Rozumiem osoby,ktore mając 25lat mają warunki i nie potrzebują od zycia nic wiecej niz tylko własnego potomka. Ale mając te 20 Wdl mnie to za wczesnie. Sama jestem jeszcze dzieckiem tak naprawde,a prawdę mówiąc dziecko zmienia wszystko...

To nic złego. Ja tak odczuwałam już mając 17 lat. No, ale wiadomo, rozsądek rozsądkiem i wiem z facetem, że tak pewnie z 5 lat trzeba będzie poczekać (dłużej wolelibyśmy nie, ze względu na moje różne problemy zdrowotne, które mogą utrudniać zajście). Takzę chęć to nic złego, inna sprawa to zdrowy rozsądek i wiadomo, że nie ma co np zachodzić w ciąże, gdy nie ma się jeszcze żadnej pracy itp. A z dziecka można cieszyć się w każdym wieku, tu nie ma reguły. Jeżeli kobieta go pragnie, to co za różnica jeżeli będzie w ciąży około 30-stki? To jej wybór.

dlaczego uważasz ze negatywne?to ze ktoś urodził dziecko w wieku 17-18 lat nie znaczy ze nic już w życiu nie osiągnie

hmm.. biorąc pod uwagę, że natura płata figle.. nie zawsze wszystko da się tak do końca zaplanować.. ile jest takich osób, które chcą korzystać z młodości a później okazuje się, że np nie mogą mieć dzieci w wieku 30 paru lat? co prawda każdy ma swój rozum i wie co dla niego w życiu jest najważniejsze..ale później może się okazać, że priorytety się zmienią ale na wszystko będzie już za późno?  ja skończę 25 lat w tym roku.. mam już półtora rocznego synka ale marzę o drugim dziecku już teraz.. niestety warunki mieszkaniowe zbytnio mi na to nie pozwalają..

i w sumie zgadzam się z shiseido... dziecko nie musi być przeszkodą w realizowaniu siebie często te dwie rzeczy można połączyć:)

elza.. to, że myślisz o dziecku już teraz to nic strasznego ale to może Ci się zmienić.. ale nie możesz podchodzić do tego egoistycznie.. tak jak dziewczyny pisały dziecka nie "zwrócisz".. ono jest do końca życia.. i trzeba taką decyzję podjąć świadomie

Minia, oczywiście masz rację, mi również natura płata figle, miałam problemy z jajnikami-zapalenia lewego i raz nie wyleczone, teraz staramy się z narzeczonym o dzidzie, ale też nie wiadomo czy wgl przyjdzie i czy będzie dane mi być matką, od następnego cyklu będę brać tabletki na owulacje i może to coś da w końcu...

Mój instynkt macierzyński przyszedł bardzo szybko miałam wtedy z 18lat:) Od tamtej pory nie mogę przestać myśleć o dzieciach bardzo pragnę je mieć Obecnie mam 27lat i czuję to samo co w wieku 18lat nic się nie zmieniło tylko jest co raz gorzej bo zaczyna mi bić zegar biologiczny czuję czasami , że nie zostanę matką a tak bardzo chciałabym poczuć jak to jest niczego tak nie pragnę Nie boje się porodu jak to inne dawne znajome mnie straszyły , że to ból straszny . Szlag mnie trafia jak kobiety zabijają swoje dzieci które nosiły pod sercem  przez 9 miesięcy swoje maleństwo ( takiej bym dała zaraz głowę do wc . Wczoraj rozmawiałam z koleżanką której dawno nie widziałam czułam w niej nie pokój od dawna bo na FB na swojej tablicy pisała smutne myśli , powiedziała mi z łzami w oczach , że miała martwą ciążę zrobiło mi się strasznie smutno bo jeszcze rozmawialiśmy o dzieciach i o matkach które nie chcą swoich dzieci a je mają albo robią im krzywdę zabijając je albo strasznie biją ( albo nawet karzą bić swoim partnerom nigdy nie zrozumiem co w takiej kobiecie , facetowi siedzi w głowie...

minia23 tak wiem że dziecko jest do końca życia i że nie jest to tylko słodki bobasek ale są to właśnie też obowiązki itp. Dziekuję za Wasze wsparcie. Bardzo bym chciała mieć już dziecko ale tak jak radzicie najpierw spokojnie ukończę sobie szkołę, znajdę pracę i porozmawiam dogłębnie z moim mężczyzną:) Mam nadzieje że wszystko w przyszłym czasie będzie tak jak sobie wymarzę:)

Dziewczyny zazdroszczę każdej z Was która cieszy się już tym szczęściem ! Macie zapewne wspaniałe dzieci

Marzena1 ja również jestem z Tobą i mam nadzieję że Twoje małe problemy znikną i będziesz mogła cieszyć się razem z narzeczonym Waszym małym cudeńkiem !:))

flores18261 ja tez nie rozumiem matek które zachodzą w ciąże czy to z przypadku czy planowana i zostawiają je na śmietniku czy podrzucają gdzie bądź co najgorsze zabijają a potem się do tego nie potrafią przyznać. Po prostu serce się kraje .. przecież takie małe dziecko nie jest niczego winne.. tacy ludzie powinni dostać dożywocie za takie rzeczy które wyprawiają..Inne kobiety mają problemy z zachodzeniem w ciążę mimo że próbują nawet latami a takie kobiety(to nie są kobiety nawet ..to są potwory) bawią się i krzywdzą takie małe niewinne dzieci robiąc z nim przedmioty.. to jest nie do pojęcia!

Shiseido z tego co piszesz to nie mieszkasz w Polsce tylko za granicą, jak tam jest? Znam trochę osób co wyjeżdża i nie żałuje:-) Ja to mam obawy bo jednak inne miejsce,inni ludzie,wszystko nowe.

ostatnio odwiedziła mnie koleżanka która mieszka w Leeds od 6 lat,jakoś nie wyobraża sobie powrotu do Polski,tam ma dom którego w naszym kraju nie kupiłaby chyba nawet za 20 lat,dzieci jedno w wieku szkolnym drugie 2 letnie,prace 3 nocki tyg.sprzątanie restauracji,jej facet tez tam dobrze zarabia,powiedział że jeśli wróci do Polski to chyba tylko na stare lata,bo teraz nie ma do czego,co do jezyka to nawet ucząc się tutaj angielskiego Anglika do końca nie zrozumiemy bo ich język jest trochę inny i nie żałuje że wyjechała tutaj klepali by biedę

Zostanie mamą to bardzo duża odpowiedzialność, i to wszystko zależy od wielu czynników czy sobie młoda mama poradzi czy nie oraz czy ma również wsparcie;-). Czasem z mężem rozmawiamy o wyjeździe z Polski, tylko ja się obawiam tego trochę, bo wiadomo wszystko się zmienia,choć znam osoby co wyjechały i wracać nie chcą(Francja,Szkocja) bo tak im tam dobrze:-).

Mnie to chyba najbardziej przeraża ten angielski,że po prostu trzeba go umieć dobrze by coś tam załatwić..... Chociaż słyszałam,że dobrze jest znać podstawy już nie koniecznie na szóstkę. Co nie gdzie czytałam,że i wyjeżdżali a angielskiego wgl nie znali.

angielski w angii,a angielski typowo amerykański bardzo się różni,ucząc się tu w Polsce możemy nie zrozumieć co mówią w anglii,a już tragedią jest zrozumieć tych co są z Walli,to tak jak by u nas np.warszawiak pojechał na Śląsk i rozmawiam ze ślązakiem(tym prawdziwym)

Moim zdaniem to bardzo egoistyczne podejście. Dziecko to nie piesek, którego zaadoptujesz, pobawisz się z nim, nakarmisz raz czy dwa dziennie i będzie fajnie. Dziecko potrzebuje pełnej rodziny, odpowiedzialnej matki i odpowiedzialnego ojca. Najważniejsze jest, żebyście oboje z partnerem ustalili, czy chcecie mieć teraz dziecko i czy podołacie rodzicielstwu. Nie możesz decydować za was oboje. Bo jak na razie sama napisałaś: "wiem, że nie byłby zachwycony". Dla mnie to by było czerwone światło.

Podsumowując: sądzę, że w Waszym przypadku to za wcześnie, ale nie ze względu na Wasz wiek, ale ze względu na niegotowość jednego z Was do rodzicielstwa.

" Dziecko to nie piesek, którego zaadoptujesz, pobawisz się z nim, nakarmisz raz czy dwa dziennie i będzie fajnie. Dziecko potrzebuje pełnej rodziny, odpowiedzialnej matki i odpowiedzialnego ojca. "

No to ja mam  pytanie do Ciebie w takim razie .... W którym moim zdaniu .... wyczytałaś, że nie bede odpowiedzialną matką??
I po czym wywnioskowałaś ... że bede JE traktować jak zabawkę ??? Nie ukrywam mojej złości, jak mogłas mnie tak bezpodstawnie oskarżyć ??

W tym, że nie potrzebny Ci partner. Ale akurat dziecku potrzebny jest ojciec. I to jest nieodpowiedzialne.

Jak to bezpodstawnie? Przecież zacytowałam ten fragment w poprzednim poście:

Ty po prostu chcesz być mamą, niezależnie od tego, czy partner przy Tobie będzie, czy nie. To nie jest odpowiedzialność. Ten fragment też jest świadectwem Twojej nieodpowiedzialności:

Bzdurą jest, że matka powinna poświęcać najwięcej czasu dziecku - ojciec jest tak samo ważny.

Każda z nas inaczej jest wychowana, u mnie jest inaczej. To matka .... wychowywała mnie, chodziła na każda wywiadówkę, woziła mnie do szkoły, robiła śniadania, obiady kolacje. To ona pokazała co i jak. Miedzy czasie  znalazła czas na prace. A raczej kontrolowanie pracy innych. Ojciec w moim życiu tez był obecny nie mniej niż matka. Mi chodzi o obraz rodzica. Nie pozwoliłabym nigdy aby moje dziecko było 2/3 swojego dzieciństwa u dziadków bo rodzice pracują. A co do ciązy to nie chwilowa zachcianka, to moja przemyślana decyzja ...

co do ojca jesli pojawia sie dziecko mezczyzna sie zmienia i watpie ze bys wychowywala dziecko sama tylko wraz z nim  ... oskarżacie ją bezpodstawnie ..a co kobieta ktora jest w ciazy i facet ja zostawia to co ma zrobic? zalamac sie i co? musi sama je wychowywac przeciez. a ona mowi wlasnie o tym i nie twierdzi od razu ze by ja zostawil tylko mowi ze jesli by sie miedzy nimi popsulo.. a skoro chce miec dziecko to musi z nim porozmawiac to raczej on bedzie mial swiadomosc ze ciaza moze miec miejsce to watpie ze by sie od tak odwrocil.. to jest moje zdanie..

Ja mam 19 lat i jestem w ciąży. To była wpadka, fakt, ale od kilku lat narastał we mnie instynkt macierzyński, dlatego też wizja pojawienia się maluszka nie doprowadziła mnie do paniki. Oczywiście, był stres, wątpliwości, czarne myśli, jednakże kiedy po raz pierwszy zobaczyłam Fasolka na USG wszystko to minęło.
Nie czuję, że ominie mnie cokolwiek. Skończyłam szkołę, wybieram się na studia zaoczne. Od zawsze wiedziałam, że będę studiować zaocznie, ponieważ chciałam równolegle pracować, żeby móc usamodzielnić się. Obecnie jestem w 11 tygodniu ciąży, pracuję dorywczo, zarabiam. Oczywiście jak pojawi się maluszek będę musiała zrezygnować z pracy na pełen etat, nie mniej jednak będę pracować. Maleństwem zaopiekuje się wtedy moja Babcia. Ustawię sobie pracę tak, żeby chodzić do niej wtedy, kiedy moja Babcia nie pracuje. Mam ten komfort, że pracuję u taty w restauracji, toteż wszelkie zmiany w grafiku to kwestia czysto formalna.

hmm... jak czytam te niektóre posty, to aż mam ciarki...
jak już się Wam instynkt włączy, to zanim zajmiecie się produkcją... to poczytajcie trochę jakiejś dobrej literatury... zwłaszcza w wieku 19 lat...
a nie pisać - tylko ja się będę zajmować dzieckiem, jestem matką i mam większe prawa

LUDZIE!!!! KSIĄŻKI NIE GRYZĄ!!
Książki- nie czasopisma (chociaż i to nie zaszkodzi)
Niektórzy jeszcze nie zaczęli a już chcą popełniać błędy... to nie takie hop siup
MASAKRA

i co to znaczy "chcę mieć dziecko" ?
Egoistyczne...
myślisz, że zastąpisz ojca? mylisz się
dziecko zawsze by odczuwało brak... tak bardzo chcesz dziecko, że nawet nie patrzysz na jego potrzeby ani szczęście bycia w pełnej, kochającej rodzinie.
A od tego najpierw trzeba zacząć, od podstaw, od rodziny

Wiadomo, wpadki chodzą po ludziach...
ale mówię o zaplanowanej ciąży.

Co do tematu to też mi się ostatnio coś takiego załączyło, że nie mogę spokojnie przejść obok słodkiego maluszka... eh po prostu się rozpływam!!!!!! a już tatusie z maluszkami całkowicie mnie rozczulają
no ale to tylko takie o uczucia, nie planuję jeszcze

Katarzyna tutaj mało istotne jest co sądzą inni, najważniejsze jest to co czujesz Ty i Twój facet, jeżeli jesteście gotowi to wiek tutaj nie jest żadną przeszkodą, masz 22 lata, czyli nie jesteś jakąś smarkulą.

koleżanko potrafisz czytać ? a gdzie napisałam że moje dziecko nie będzie miało ojca ?? Ja tylko gdybałam na temat tego jeśli odwrócił sie od ojcostwa.
Zgodził sie na dziecko także w czym masz problem ?? Masz inne zdanie na temat wychowania i ja również. Musimy tolerować swoje poglądy nie uważasz ??

Dziewczyno co Ty za bzdury wypisujesz, aż mnie trzęsie jak to czytam. Wsparłam Ciebie w założonym przez Ciebie wątku jeszcze dzisiaj rano, ale aż trzy razy sprawdziłam, zanim utwierdziłam się w przekonaniu, że chodzi o tą samą dziewczynę.
O jakim zajściu w ciążę z obecnym chłopakiem myślisz? O jakich próbach "zapładniania Ciebie co noc". Czy Ty jesteś świadoma, co piszesz?
Przepraszam, ale jestem oburzona taka infantylnością, w jednym temacie nie chcesz być z facetem, bo kompletny dupek z niego a w drugim piszesz, ze planujesz bardziej lub mniej swiadomie dziecko z nim, tu i teraz, bo ja się nie zabezpieczacie to w każdej chwili w ciążę możesz zajść.

zgadzam sie kochana z Tobą, ale mam z siostrą jedno konto Tu wypowiadam sie ja, moja siostra na gronie "trudna miłość" .... przepraszam was jeśli was skołowałyśmy. Po prostu nie widziałyśmy w tym nic złego że każda z nas przedstawi swój problem i punkt widzenia. Przepraszamy, oddzielimy swoje sprawy innym kontem i bedzie po sprawie.

Wiesz, że istnieje coś takiego, jak antykoncepcja, prawda?
Jeśli chodzi o zaburzenie relacji - one już są zaburzone. Jednostronne "staranie się o dziecko" bez zgody partnera na pewno nie świadczy o zdrowych, partnerskich relacjach i szacunku do drugiego człowieka.

On jest naprawdę fantastycznym facetem?

Kiedy?

Gdy nie szanuje ani Twego zdania, ani Twych planów, ani Ciebie?

Nie, moja odpowiedź na Twój post nie była zbyt impulsywną.
W ogóle nie była jakkolwiek impulsywną.
Była reakcją na Twe słowa, przeczytaj je dokładnie.

Reakcje Forumowiczek nie są impulsywne i nie mogą takie być, bo Wasza sprawa w żaden sposób nas nie dotyczy. Prosiłaś o radę, więc ją dostałaś. Dziewczyno, Ty nie skończyłaś nawet liceum, zaniedbałaś swoje życie, masz partnera, który, jak napisałaś, nie widzi świata poza kolegami i grami, i Ty nie wiesz, co masz zrobić? Chłopak uprawia z Tobą seks (bez zabezpieczenia, jak mniemam, skoro chce mieć dziecko), a Ty leżysz jak bezwolna kukła, bo nie chcesz "zaburzyć Waszych relacji"?! A może tak najpierw sprawdzić, czy jego zamiary są poważne, czy to nie słomiany zapał, a Ty po paru tygodniach jego radochy z "bobaska" zostaniesz sama ze wszystkim?

A o braku szacunku mowa dlatego, że ustalone było między Wami, że idziesz do szkoły, a nagle Twój partner, jak wszystko na to wskazuje, ułożył sobie sam, bez porozumienia z Tobą, inny plan na Twoje życie.