Związek jak by we dwoje ale....

Moim zdaniem problem większości zakochanych to wyłączanie rozsądku... Ja niestety też kiedyś rozsadek wyłączyłam, ale dziś wiem, że to bardzo duży błąd... Jak dla mnie to on Cię z jednej strony wystawił zwyczajnie... Rozwiodłaś się, jesteś tylko dla niego, a on dla Ciebie nie chce być w pełni. Ma opory. Ale trudno się dziwić, bo jakby nie patrzeć jest to związek budowany na cudzej krzywdzie, egoistyczny bardzo. Ale nie będę Was oceniać. Ocenić mogę tylko zachowanie Twojego (?) partnera. Skoro on się nie rozwodzi mimo, że Ty się rozwiodłaś to prawdopodobnie już tego nie zrobi. jemu pasuje takie życie na dwa domy najwyraźniej. Narobiłaś sobie bigosu w życiu, nie ma co, ale jak już się tak stało to zastanów się (ale obiektywnie), czy takie coś ma sens? Moim zdaniem było to z góry skazane na niepowodzenie. Może dla niego nie jest to tak poważne jak dla Ciebie i on wolał wersję "romans"? Może możesz jeszcze uratować swoją rodzinę? Przemyśl, czy ta sytuacja w której grasz tą trzecią była warta rozbicia twojej rodziny i rozwodu? Tak szczerze. Powodzenia.

Długo to już trwa??? długo nie jest z żoną??

powiem Ci z własnego doświadczenia...facet nie dojrzał do definitywnego odcięcia się od swojego poprzedniego życia...taka jest kochana prawda...boi się konsekwencji - czyli właśnie tego, że straci dzieci, że będą musieli przeprowadzić podział majątku itp...jesli nie postawisz jasnych warunków będziesz drugą (tak jesteś kochanką) tak długo aż on łaskawie postanowi co dalej.
Jeśli powiedziało się A trzeba powiedzieć B bez ściemniania, że to nie jest takie proste.Owszem to nie jest bajka o jakiej się śniło ale jeśli zdecydowaliście o życiu razem to trzeba posprzątać bałagan z poprzedniego życia i zacząć od nowa.

Prawda jest taka,że to on nie chce się rozwieść. I tyle.
Co masz zrobić? Zadać sobie pytanie na co jesteś w stanie się zdecydować i czy związek w którym jesteś jest warty tych wszystkich stresów i cierpień.

Nie masz poczucia ze go do czegoś zmusiłaś???
A jeżeli chodzi o tamta kobietę... nie wiem dlaczego po 2 latach ciągle robi na zlosc rozumiem że jest jej cieżko wiem jak to jest ale ja bym dała spokój po 2 latach z tupaniem nóżką....
Jeżeli chodzi o mnie chce z nim byc kocham go i wiem ze on mnie tez tylko on sie boi tych wszystkich własnie konsekwencji kiedyś mi powiedział że : "chyba wolał by zeby to ona złozyla pozew" dostosowal by się i tyle on zostawił jej wszystko dom samochód dzieci firme wszystko
my zaczynamy od nowa tylko mi jest strasznie cięzko
bo ciągle czuje sie ta druga z tąd mój pomysł o rozmowie z nią tylko vo ja jej powiem...????? i czy to coś da

Ja nie mam nic do tej kobiety wiem ze jest skrzywdzona i ze nic jej tego nie wynagrodzi a co do mieszania to miesza strasznie w naszym zyviu raz go wyzywa i zabiera mu dzieci raz zabrania sie mu z nimi widywac a raz dzwoni w nocy ze ma byc natychmiast bo ona ma dosc z firmą jest podobnie z pieniędzmi tez ale nie o tym...
Chcialabym jakoś na niego wplynąc tak jak ty na swojego partnera chciałabym zeby własnie przestał sie bac żeby w końcu powiedział reszte alfabetu a nie zatrzymał sie gdzies w połowie....
Jeśli chodzi o nas to ja jestem pewna naszego uczucia tylko nie wiem ile jeszcze tak wytrzymam to nie chodzi o zadne siebie tłumaczenie czy szukanie jakiegokolwiek poklasku wsród ludzi wiele osób mnie za to nienawidzi uwaza za dz...szm...itp ale  z tym sie pogodziłam i ciesze sie ze mam wsparcie wsród rodziny znajomych i poczesci w was chociaż jestem tu od dzisiaj...
Chcialabym poprostu wiedziec jak ci sie to udało co takiego musi sie stac...
boje sie ze jezeli postawie na swoim odejde zeby na niego wpłynac to tak on to zrobi tylko nie bedzie miał do czego wracac ....

dziękuję
Mam nadzieje ze wszystko pójdzie jakoś szybciej rozmawialismy, ustalilsmy pare kwestii wszystko ma sie ruszyc niestety wszystko zależne jest od pieniędzy mój partner poprostu chce zostawić wszystko na czysto żeby nie zostawiać tamtej kobiety z długami twierdzi ze jak tylko pospłacają wszystko nie bedzie miał oporów co do złożenia wniosku on lliczy na rozwód bez orzekania o winie wątpie zeby tak było ale ok zgodziłam sie jeszcze na ten czas...dam mu go bo go kocham jak co,ś to... "uciekam"
Chociaż to strasznie trudne...
dziękuję za wsparcie przepraszam ze mecze ale żadna z moich koleżanek nie była w takiej sytuacji i nie jest w stanie spojżeć na tą sytuacje moimi oczami....
Dlatego tak cenne są dla mnie twoje sugestie i uwagi
Pozdrawiam i zobaczymy co z tego wyjdzie...

Ciekawy post, fajnie ,że tu zajrzałam, bo mam tak samo, ciekawe jak to się zakończy ?
Macocha wysłaLm Ci na emalia wiadomość , mam nadzieję,że odpiszesz ?

Ciekawi was jak to sie kończy???
Właśnie się skończył postawilam w weeked sprawe jasno albo ja i rozwód albo cala reszta i niestety"mój" książe z bajki nie jest w stanie zlożyć pozwu ponieważ musi sie wybielić w oczach swoich i sałej reszty społeczeństwa że jednak nie jest ostatnim dupkiem i najpierw chce pospłacać długi rozdzielić majątek a dopiero póżniej się rozwieźć bo chce być fer....
A co z byciem fer wobec mnie? twiedzi ze nie jest ze mna dla papierku i nie rozumie dlaczego dla mnie jest to tak istotne, że kocha mnie nad zycie i chce ze mna spedzic reszte zycia tylko wszystko po kolei a ja juz nie wiem co mam robić. Wydaje mi sie ze jezeli znów odpusze dam kolejną szanse to on po raz kolejny tego nie doceni i znów kolejne 2 lata bede czekać.
Dlatego niestety wszystko sie skończyło. On powiedział że kiedyś przyjdzie do mnie z tym papierkiem tylko czy ja bede czekać? i ile mam czekać?
Błagam was doradźcie mi coś....

ciekawa jestem co u was słychać mnie długo nie było bo długo zajęlo mi pozbieranie się z tego wszystkiego chciałam wam powiedzieć ze wszystko się wyjaśniło jak wszystko dobrze pójdzie w przyszłym roku ślub... i wspólny dom w końcu jednak czasem warto odpuścić przeczekać tak aby dać czas na poukładanie życia drugiej osobie... nurtuje mnie tylko pytanie czy nie rozwodzi się bo go do tego zmusiłam odchodząc czy dlatego że kocha i nie chce stracić...

Ja właśnie jestem na etapie , ze ma to wszystko przemyśleć, chociaż nie mieszkamy razem, ale ja nie mogę być kochanką.
Mój już dom prawie postawił, i ostatnio była sytuacja,że nie dzwonił i nie pisał cały dzień, poważnie myślałam, że coś się stało i dotarło do mnie, że ja nie mam nawet do kogo zadzwonić jakby co !!!!!!!!!!!!!!!!
Zrozumiałam,że jednak jestem kochanką, a twierdzi,że nie bo kocha, ale dlaczego rozwodu nie bierze tego nie umie wytłumaczyć.